บทที่ 10 ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงพักเที่ยง กว่าที่ร่างสูงจะยอมปล่อยเขาให้เป็นอิสระจากการ ‘’สอนงานเลขาฯ’ ที่ฟังดูหรูหราแต่แท้จริงแล้วคือการนั่งใกล้ ๆ จนน่าอึดอัด และในที่สุด ท้องของธารน้ำก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาประท้วงอย่างไม่อาจควบคุมโครกกกกคร้ากกก“หิวข้าวเหรออ้วน” ลูคัสถามอย่างยิ้มๆ“แหะ ๆ” ธารน้ำได้แต่หัวเราะแห้งๆ ด้วยความเขิน“พี่สั่งอาหารญี่ปุ่นมาให้แล้ว รอแป๊บ”“ขอบคุณครับ”“วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่”“ยังจะมีพรุ่งนี้อีกเหรอ!” “ใช่ และต่อจากนี้ไปพี่จะให้เรามาเป็นเลขาส่วนตัวของพี่” “คนเก่งและมีความสามารถมีเยอะแยะ ทำไมพี่ไม่เลือกเขา” ธารน้ำพยายามหาเหตุผลมาต่อรอง“ทำไมล่ะ? พี่อยากได้เรา”“แต่เราไม่อยากทำ”“นั่นมันเรื่องของเรา แต่เรื่องของพี่คือพี่อยากให้ทำ” ลูคัสยังคงใช้ความเผด็จการเข้าสู้“เห้อ! เราคุยเรื่องเดียวกันอยู่ไหมเนี่ย!”“เรื่องเดียวกัน”“เราขอเหตุผลหน่อยสิ! ทำไมต้องเป็นเรา!” ธารน้ำต้องการคำตอบอย่างจริงจัง“ไม่มีเหตุผล”“พี่ลูคัส!” ธารน้ำเรียกเสียงดังด้วยความโมโห“จะตะโกนทำไมเนี่ย อยู่กันแค่สองคน” ลูคัสปรามเสียงเ
最終更新日 : 2025-12-12 続きを読む