Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงน้อย: Bab 61 - Bab 70

“แล้วเรื่องศึกสงครามที่จะเกิดขึ้น พวกเราจะทำอย่างไรดี เป็นเพราะบุตรสาวท่านแม่ทัพ ที่สร้างเรื่องนี้ให้เกิดขึ้น หากคิดจะทำเหตุใดไม่เก็บความลับให้ดี” ลี่อินเอ่ยตำหนิขึ้นมาอย่างไม่ชอบใจ ที่นางทำให้แคว้นตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก “ข้าคิดว่าเรื่องการทำอาวุธก็ส่วนหนึ่ง แต่ในปราณสัมผัสที่ข้าเห็น เหมือนแคว้นซ่งและแคว้นฉี อยากโจมตีเพื่อยึดเมืองเหยียนฟาง” ซิ่วอิงพอได้ฟังก็เดาออกได้ทันทีว่า เหตุใดพวกเขาถึงอยากยึดเมืองเหยียนฟาง นางจึงถอนใจออกมา “พวกเขาอยากได้สมบัติที่หมู่บ้านไฉ่หลิน นั่นก็คือแร่ทองคำที่ฝั่งอยู่ใต้ดิน ที่อยู่บนพื้นที่แถบนั้น” “เป็นอย่างตงฮวนพูดจริง ๆ ด้วย ของอะไรที่ได้มาง่าย ๆ มักจะมีสิ่งที่ยุ่งยากตามมา” เจียวจูเริ่มเห็นด้วยกับคำพูดของตงฮวน “พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่หรือ?” เฉินซีฮัน เฉินเจียวหมิง และเฉินจางหย่ง เดินเข้ามาที่โรงครัว เพราะเดาว่าพวกนางคงต้องอยู่ที่นี่ พวกเขาต่อไปคงได้ย้ายไปอยู่ที่จวนท่านเจ้าเมือง จนกว่าจวนใหม่จะสร้างเสร็จ “คุยเรื่องสงครามที่เกิดขึ้นจะเจ้าค่ะ” ลี่อินเป็นคนเอ่ยตอบพวกเขา ทำให้สามบุรุษถึงกับคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างแปลกใจ ก่อนจะพากันนั่งลง เจียวจูจึงรีบ

หลังจากจัดการคนในมิติเรียบร้อย พวกเขาก็ไปที่จวนท่านเจ้าเมือง เพราะซิ่วอิงมีเรื่องที่จะบอกให้ทุกคนรู้ โดยเฉพาะเรื่องที่พวกนาง ได้กราบไหว้ฟ้าดินไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพื่อทุกอย่างเป็นปกติ นางจะจัดงานแต่งงานขึ้นอีกครั้ง“คารวะท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านแม่” เมื่อมาอยู่พร้อมเพรียง เฉินซีฮันจึงเป็นคนเอ่ยแทนทุกคน“ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามีเรื่องต้องแจ้งพวกท่าน พวกข้าได้กราบไหว้ฟ้าดินกันไปแล้ว ในวันข้างหน้าเมื่อทุกอย่างเป็นปกติ ข้าจะจัดงานแต่งให้ถูกต้องขอรับ” พวกเขาคุกเข่าลงคำนับ ก่อนจะลุกขึ้น“เอาที่สะดวกเถิด” ชายชราเฉินเจ๋อหยวนเอ่ยขึ้น“ถ้าเช่นนั้น ข้าขอเปิดเรื่องเลยนะเจ้าค่ะ เพราะข่าวการทำอาวุธหลุดออกไป แคว้นฉีและแคว้นซ่ง จึงจะใช้เหตุผลนี้เป็นข้ออ้าง ในการบุกโจมตีแคว้นเป่ยเซี่ยะ ส่วนแคว้นข้าคิดว่าเขายังรอดูท่าทีอยู่ และจุดที่พวกเขาจะโจมตี ไม่ใช่เมืองหลวง หรือเมืองใด แต่เป็นเมืองเหยียนฟางเจ้าค่ะ”“โจมตีเมืองเหยียนฟาง!!” ทุกคนตกใจหน้าซีดเผือด พอจะได้ใช้ชีวิตอิสระ ก็กลับมามีสงคราม นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน“ข้าคิดว่าฤดูหนาวใกล้เข้ามาแล้ว พวกเข้าคงยังไม่บุกโจมตีในช่วงนี้เจ้าค่ะ” เจียวจูเอ่ยขึ้น“ใ

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย พวกเขาก็ออกมาเดินอยู่บนถนนในยามค่ำคืน ที่ยามนี้เงียบสงัด “ยังไม่ดึกมาก พวกเราไปเยี่ยมท่านแม่ทัพ กันดีหรือไม่เจ้าคะ?” ซิ่วอิงคิดว่าในเมื่อเริ่มแล้ว ก็ควรจัดการให้มันจบ ๆ เน้นกำจัดหัวหน้าใหญ่ เพราะหากไม่มีพวกเขา คนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าหือเฉินซีฮันมองภรรยาของเขาอย่างเอ็นดู เหมือนนางพอได้ปลดปล่อยพลัง ก็ยิ่งดูฮึกเหิม อยากไปกำจัดศัตรูให้สิ้นซาก“ข้าเห็นด้วยกับซิ่วอิงเจ้าค่ะ ไหน ๆ ก็ได้ลงมือแล้ว ทำให้จบในคราวเดียวไปเลย” เจียวจูเอ่ยสนับสนุนความคิดของซิ่วอิง“งั้นไปกัน ต่อด้วยวังหลวงด้วยเป็นอย่างไร?” เฉินซีฮันก็คิดว่า ควรจัดการทุกอย่างให้มันจบ ๆ ไป ก็ดีเหมือนกัน“ดี!” สามสาวเอ่ยขึ้นพร้อมกันไม่นานพวกเขาทั้งเจ็ดคน ก็มาหยุดยืนอยู่บนหลังคาจวนท่านแม่ทัพสวี่ แสงไฟที่ลอดออกมาจากห้องทำงานของสวี่ซีเฉิง บ่งบอกว่าเขายังไม่นอนพวกเขาโรยตัวลงมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องทำงานของสวี่ซีเฉิง อย่างไม่หวาดหวั่น ทหารองครักษ์รอบบริเวณ ไร้สติด้วยพลังปราณหลับใหล ปัง! เสียงถีบประตูเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ ทำให้ท่านแม่ทัพเงยหน้าขึ้นมามอง ด้วยความตกใจ “พวกเจ้าเป็นใคร?” เขาถามขึ้น

เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย นางก็ให้เด็ก ๆ ไปเรียกทุกคนมากิน โดยนางทำตัวอย่างให้ดู ทุกคนก็ทำตาม เพียงคำแรก ทุกคนก็ร้องออกมาว่าอร่อยแต่แล้วซิ่วอิงก็นึกท่านปู่ ตายแล้วลืมไปเสียสนิท แต่แล้วเสียงของเขาก็ดังมาแต่ไกล“กลิ่นหอมของอะไรนี่ ซิ่วอิงเจ้าทำอาหารใหม่อีกแล้ว ข้ามาได้ถูกจังหวะพอดีสินะ” ชายชราเฉินป๋อหยวน ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์“ท่านปู่นั่งเลยเจ้าค่ะ” ซิ่วอิงรีบหาเก้าอี้มาให้เขาอย่างเอาใจ ชายชราเหลือบตามอง วิธีการกินก็เข้าใจ ก่อนจะหยิบตะเกียบมาคีบเนื้อ แล้วนำไปใส่หม้อที่กำลังเดือด จากนั้นนำมาจิ้มกับน้ำจิ้ม แล้วนำใส่ปาก“โอ้ หลานสะใภ้คนงาม เจ้าห้ามเปลี่ยนใจ จากหลานชายข้าเด็ดขาด อาหารชนิดนี่เรียกว่าอะไรหรือ”“หม้อไฟเจ้าค่ะ”“ข้าชอบอร่อยจริง ๆ” เขาพูดไปก็คีบอย่างอื่นลงไปใส่ในหม้อ อย่างสนุกสนาน หลังจากกินอาหารกันเสร็จ นางปล่อยให้ป้าหวังและทุกคนจัดการเก็บล้าง ส่วนนางพาทุกคนมาที่ห้องโถง เพราะมีเรื่องที่จะต้องพูดให้ทุกคนเข้าใจ“ทุกคนฟังข้าให้ดีนะเจ้าค่ะ การไปเยือนต่างแคว้นในครั้งนี้ คือการกระชับความสัมพันธ์ และทำหน้าที่คล้ายทูตในการเจรจา”“ทำหน้าที่คล้ายทูต”“ใช้เจ้าค่ะ สิ่งที่แคว้นซ่งอยากได้ ค

ทางด้านแคว้นฉี เฉินซีฮันได้พูดคุยทุกอย่างตามที่ได้ซิ่วอิงได้บอกเอาไว้ แต่ดูเหมือนฮ่องเต้ดูจะไม่สนใจและใส่ใจเท่าใดนัก เพราะเอาแต่จดจ้อง มองซิ่วอิงตลอดเวลา ไหนจะจอมมารบรรพกาล ที่เอาแต่มองซิ่วอิง นัยน์ตาหวานเยิ้มอย่างคนคลั่งรัก เฉินซีฮันพยายามควบคุมอารมณ์อย่างหนัก มาตกลงกันเรื่องแร่ทองคำ แต่ดูพวกเขาสิ มองนางอย่างกับเห็นขนมหวาน ซิ่วอิงถอนใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย บุรุษพวกนี้น่าเบื่อเสียจริง“ขอเสนอของแคว้นเป่ยเซี่ยะ ฮ่องเต้มีความคิดเห็นเช่นไรเพคะ?”“ข้าคิดว่าเจ้าเป็นสตรีที่งดงามมาก” จอมมารบรรพกาล หันไปมองฮ่องเต้อย่างไม่พอใจ ส่วนซิ่วอิงเริ่มหมดความอดทน“หม่อมฉันเริ่มรำคาญแล้วเพคะ” ซิ่วอิงเอ่ยออกมาเสียงดัง ยกชามาดื่มแล้ววางลงดังปึก! นางจะไม่รักษากิริยาอีกต่อไปแล้ว“เป็นเพราะเจ้า นางอารมณ์ไม่ดีแล้ว” จอมมารบรรพกาลหันไปตำหนิฮ่องเต้ ก่อนจะหันมายิ้มให้กับซิ่วอิง เขาไม่อยากเชื่อว่า จะได้พบสตรีในดวงใจอีกครั้ง แต่ว่านางกำลังจะแต่งงาน แต่ว่าใครสนกันเล่า แค่ได้เห็นนางเขาก็มีความสุขมากแล้ว ผ่านไปหลายพันปี นางยังอยู่ในใจเอาเสมอซิ่วอิงกลอกตามองบน ฮ่องเต้ก็ดูเหมือนไม่เต็ม ส่วนจอมมารก็ดูเหมือนจะเกินจนล้น น