All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงน้อย: Chapter 51 - Chapter 60

พวกเขาเฝ้ามองแสงที่ครอบร่างของพวกเขาทุกวัน เวลาผ่านไปห้าวันแล้ว แต่ว่าพวกเขาก็ยังไม่ออกมา ยามนี้ทุกคนนั่งไม่ติด เพราะรู้สึกเป็นห่วงว่าเหตุใดพวกเขาถึงยังไม่ออกมา พวกเขาจะฝึกพลังนานเพียงใดกันนะ“ท่านปู่ข้าเป็นห่วงพวกเขามากเลยขอรับ” เฉินซีฮันเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล เมื่อก่อนเขาก็อยู่ได้โดยที่ไม่มีนาง แต่มายามนี้ ชีวิตกระวนกระวาย เหมือนขาดอะไรไป “นั่นสิห้าวันแล้วที่พวกเขาเข้าไปฝึก หากใช้เวลาเป็นเดือนจะทำอย่างไร?” เฉินเจียวหมิงเอ่ยอย่างวิตกกังวลไม่ต่างกัน “ข้าว่าไม่นานก็คงออกมาแล้วละ พวกเจ้าดูแสงพวกนั้นสิ ค่อย ๆ จางลงแล้ว” เฉินจางหย่งเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น พร้อมชี้ให้ทุกคนดู เมื่อทุกคนมองไปดู ก็เห็นว่าแสงเริ่มลดลงจริง ๆ พวกเขาต่างมายืนจ้องมองตาไม่กะพริบ ผ่านไปเพียงห้าวัน พวกเขารู้สึกว่ายาวนานเหมือนห้าปี ก่อนที่การรอคอยจะสิ้นสุดลง เมื่อแสงที่เปล่งประกายได้จางหายไป ก่อนพวกเขาทั้งห้าคนจะลุกขึ้น และก้าวเดินมาที่พวกเขานี่มันอะไรกัน! ผ่านไปเพียงห้าวัน พวกเขาเติบโตขึ้นถึงเพียงนี้ น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว ซิ่วอิง ลี่อิน เจียวจู สวยสดงดงามดั่งเซียนน้อยมาจุติยังโลกมนุษย์ ตงฮวนหล่อเหล่าสง่างาม ดั่

กลิ่นเนื้อย่างส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปรอบบริเวณ ซิ่วอิงให้พวกเขาไปนับจำนวนคน รวมทั้งช่างก่อสร้างและช่างตัดต้นไม้ รวมแล้วเกือบสองร้อยชีวิต ทางโรงเตี๊ยมลู่เฉิงและลู่ไฉ่ดูแล นางจึงไม่ได้กังวลมากนัก “ซิ่วอิงเจ้าดูข้าลองเปลี่ยนใบหน้า ท่านพ่อท่านแม่ เป็นเช่นไรฝีมือข้า” ลี่อินพาอดีตฮ่องเต้ อดีตฮองเฮาและพระสนม อีกทั้งข้ารับใช้คนสนิท ออกมาจากมิติ นางทำการเปลี่ยนใบหน้า ให้พวกเขาทั้งหมด ซิ่วอิงยกยิ้มอย่างพอใจ “คนอื่น ๆ ก็เดี๋ยวค่อยให้พี่จือหยวนและพี่จือไฉ ยกอาหารเอาไปให้ก็แล้ว ออกมากันหมดผู้คนอาจจะสงสัยเอาได้” “เข้าใจแล้ว” ลี่อินตอบรับ ก่อนจะพาพวกเขาไปนั่ง แล้วหาไปยกน้ำชามาให้ “หลานสะใภ้คนงาม เจ้ากำลังทำอะไรหรือ?” ซิ่วอิงหันไปมองตามเสียงก็เห็นท่านปู่เดินยิ้มร่าเข้ามา อย่างอารมณ์ดี “อันนี้เรียกว่าขนมเค้กเจ้าค่ะ” “สีสันงดงามน่ากินจริง ๆ” ชายชรามองเค้กอย่างพอใจ “วันนี้ข้าทำหลายก้อนเลยเจ้าค่ะ ทุกคนจะได้กินกันอย่างทั่วถึงเจ้าค่ะ” “ดี ๆ ข้าไม่ได้กินอาหาร ฝีมือเจ้าทำมาหลายวัน ข้ารู้สึกว่าข้าผอมลงไปเยอะเลย” ทุกคนได้ยินเขาพูดก็หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูวันนี้อาหารที่นางทำ ถึงแม้จะมีคนเยอะ แต่คนช่ว

ซิ่วอิงได้ให้พวกเขาลงนามในสัญญาการค้า และนางก็ลงนามด้วย ว่าจะไม่มีการทำอาหารแบบเดียวกันขึ้นมาขายอย่างแน่นอน แต่หากว่ามีคนคิดจะทำเลียนแบบก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่นางก็ได้อธิบายให้พวกเขาเข้าใจว่า ของทุกอย่างยอมมีคนคิดทำตาม แต่หากรักษาคุณภาพเอาไว้ได้ ใครเลียนแบบก็ไม่เหมือนคนทำคนแรก จากนั้นซิ่วอิงก็อธิบายว่ามีอะไรบ้างในการทำหม้อไฟ จากนั้นนางก็สอนวิธีทำน้ำจิ้มและน้ำซุป“หม้อไฟจะอร่อยไม่อร่อยอยู่ที่ หนึ่งน้ำซุป สองน้ำจิ้ม สูตรน้ำซุปข้าเขียนไว้ให้แล้วพร้อมสูตรน้ำจิ้มเจ้าค่ะ” จากนั้นนางก็อธิบาย ส่วนประกอบอื่นเช่นโต๊ะและเตา ว่าควรทำและจัดวางอย่างไร เพราะเป็นอาหารที่ร้อนมาก ลูกค้าอาจได้รับอันตรายได้นางสอนและอธิบายจนพวกเขาเข้าใจ จากนั้นก็เป็นการจ่ายเงินสองพันตำลึง ซิ่วอิงฉีกยิ้มด้วยความพอใจ เมื่อกลับมาถึงจวน ก็เห็นตงฮวนและหานเกอ มานั่งรออยู่ ตรงลานหน้าจวน ซิ่วอิงจึงรีบเอ่ยถามออกไปทันที“เป็นอย่างไรบ้าง?”“ซิ่วอิงรู้มั้ยว่าพวกข้าเห็นใคร?” ตงฮวนรีบบอกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก“เห็นใครเหรอ?”“ก็ชายที่คุมขบวนสินค้า ที่จะไปยังเมืองหลวงอย่างไรละ เขาเป็นลูกน้องคนสนิทของท่านเจ้าเมือง”“ข้าไม่แปลกใจเลย เพราะเขา

ทุกคนมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างตกตะลึง สมบัติมากมายกองเท่าภูเขา เพราะเหตุนี้ถึงต้องมีคนเฝ้าเอาไว้ และไม่มีใครหาพบ ซิ่วอิงมองด้วยตาเป็นประกาย ภารกิจช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ลำบากอีกต่อไปแล้ว ต่อไปที่ต้องเหนื่อยคือสมองเท่านั้น “วันใดที่พวกเจ้าหมดอายุขัย สมบัติที่อยู่ที่นี่จะหายไปในทันที นั้นหมายถึงข้าจะกลับมาดูแลสมบัติเหมือนเดิม เพื่อรอคอยคนจะมารับคนใหม่ ส่วนสมบัติที่พวกเจ้าสร้างขึ้นมาใหม่จะยังคงอยู่ สมบัติในนี้พวกเจ้าสามารถ นำไปใช้และช่วยเหลือผู้คนได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องกังวล ข้ารู้ว่าพวกเจ้าไม่ใช่คนโลภมาก แต่หากมีโอกาสก็ใช้มันให้คุ้มเถอะ” “ข้าชอบประโยคหลังที่สุดเลยเจ้าค่ะ หากมีโอกาสต้อง ข้าต้องใช้ให้คุ้มแน่นอนเจ้าค่ะ” ซิ่วอิงยิ้มระรื่นด้วยความพอใจ ชายชราหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู กับความเปิดเผยของนาง “ต่อไปเพียงแค่นึกพวกเจ้าก็เข้ามาที่นี่ได้ ส่วนแร่ทองคำ พวกเจ้าต้องหาคนขุดเอาเอง แต่เจ้าต้องจัดการให้ดี หากคนรู้อาจเกิดสงครามแย่งชิงขึ้นมาได้ เอาละข้าได้โอกาสไป ท่องเที่ยวให้สบายใจเสียที ลาก่อน” กล่าวจบเขาก็หายไปทันที “สุดท้ายพวกเราก็ได้สมบัติมาแบบง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ” ลี่อินเอ่ยขึ้นอย่างงง ๆ

“เจ้าว่าอะไรนะ!”จินป๋อเหวินตกใจยิ่งกว่าเห็นผี หมายความว่าเช่นไร พวกเขาเป็นเด็กจากหมู่บ้านไฉ่หลิน พวกเขารอดตายมาได้อย่างไรกัน เจ้าพวกไร้ประโยชน์ ทำงานแค่นี้ก็ยังพลาด ปล่อยให้มีคนรอดมาได้อย่างไร ถึงห้าชีวิตด้วยกัน “พวกเจ้าจะมาทวงความยุติธรรม ให้กับครอบครัวอย่างนั้นสินะ ถ้าเช่นนั้นก็ทวงกับพวกเขาก็แล้วกัน” จินป๋อเหวินเอ่ยด้วยนำ้เสียงแข็งกร้าว ก่อนจะหมุนหยกที่อยู่บนโต๊ะ ทันใดนั้นฝาผนังด้านหลังก็เลื่อนเปิด ก่อนจะมีชายชุดดำ ที่ดูแล้วคงมีวรยุทธ ที่แข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย วิ่งกรูกันออกมาล้อมพวกเขาเอาไว้ จินป๋อเหวินหัวเราะออกมา มองพวกเขาทั้งห้าคนอย่างสะใจ“ในเมื่ออยากทวงความยุติธรรม ก็จงไปทวงในยมโลกเถิดเด็กน้อย” พวกเขาทั้งห้าคนได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างขบขัน มองชายตรงอย่างสมเพช“ท่านนายอำเภอ ท่านนี่มันไม่เห็นโล่งศพ ไม่หลังน้ำตาจริง ๆ” เจียวจูเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน และมองเขาอย่างรังเกียจ“เจ้า! กล้าพูดกับบิดาข้าเช่นนี้ได้อย่างไร สมควรฆ่าให้ตาย” จินฝูฮวาลุกขึ้นยืนชี้หน้าเจียวจูอย่างกราดเกรี้ยว“คุณหนูผู้งดงาม หน้าตาของท่าน ช่างต่างกับจิตใจที่อยู่ภายในเสียจริง น่ารังเกียจสิ้นดี” หานเกอยืน