LOGINShare
บทที่ 16 ตรวจเยี่ยมกระโจมพัก
Last Updated:
2026-01-06 16:59:47
Latest chapter
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 18 ข้าจะตอบสนองในสิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอด
บทที่ 18ข้าจะตอบสนองในสิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอด“ลงโทษฮูหยินของข้าอย่างไรเล่า!” เขากระซิบเสียงต่ำ พร้อมทั้งโน้มกายลงประทับรอยจุมพิตร้อนระอุไว้บนลาดไหล่ที่เพิ่งเปลือยเปล่าไร้ผ้าคลุม ดวงตาเขาหลุบลงมองผิวขาวเนียนที่เริ่มปรากฏตรงหน้าอย่างลุ่มหลงราวมีวิญญาณอื่นใดสิงริมฝีปากที่เคยกดลงด้วยความโกรธ กลับแปรเปลี่ยนเป็นขบเม้ม ลิ้มชิมเนื้อนุ่มราวต้องมนตร์ กลิ่นกายของนาง รสสัมผัสของนาง ทุกอย่าง...มันทำให้เขาเผลอหลงลึกลงไปในหลุมกับดักบางอย่างโดยไม่รู้ตัวริมฝีปากหยาบครูดผ่านผิวเนียน ไล่จุมพิตจากไหปลาร้าสู่เนินอก ดวงตาของชิงหรูเบิกกว้าง ร่างของนางสะท้านวูบ คลื่นบางอย่างกระตุกไหลจากต้นสันหลังยาวถึงปลายนิ้วเท้า ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยพานพบมาก่อนแล่นพล่านเข้าไปแทนที่ความกลัวอย่างเงียบงันใบหน้าคมสันแนบต่ำลง ไล้คางหยาบและตอหนวดระคายผิวไล่ลงมาตามลำคอเรียวระหง บดเบียดลงบนเนื้อนุ่มจนร่างของนางสั่นระริกแทบไม่ไหว“อื้อ…! อย่า…มัน อ้ะ…”นางร้องเสียงครางสั่นสะท้าน ใบหน้าร้อนวูบวาบ ผิวเนื้อที่สัมผัสกับหนวดตอของเขานั้นเหมือนถูกข่วนเบา ๆ แล้วตามด้วยไอร้อนจากลมหายใจและริมฝีปาก ความรู้สึกนั้นไม่ใช่เพียงความไม่
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 17 ลงโทษฮูหยินของข้าอย่างไรเล่า!
บทที่ 17ลงโทษฮูหยินของข้าอย่างไรเล่า!ช่วงเย็นวันหนึ่ง รถเทียมวัวของค่ายทหารเคลื่อนตัวกลับเข้าสู่ประตูใหญ่ ฝุ่นทรายบนล้อรถยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าวันนี้เหล่าผู้กลับมานั้นไปไหนไกลเพียงใดเสี่ยวเฉินกระโดดลงจากรถวัวอย่างคล่องแคล่วโดยที่หลิงชวนเดินตามลงจากหลังม้าดำสนิท เขาเดินเข้าหาทั้งสองพร้อมรอยยิ้มละไมในดวงตา“แม่นางเสี่ยวเฉิน เจ้าเหนื่อยหรือไม่? ตลาดวันนี้ดูคึกคักอยู่ไม่น้อย” เขาเอ่ยน้ำเสียงสุภาพรื่นหูเสี่ยวเฉินนั้นยิ้มสดใสตามประสาสตรีวัยสาวที่ไม่ค่อยได้ออกจากค่าย “ข้าไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ ตลาดครึกครื้นเสียจนข้าแทบลืมเวลากลับ!”นางกล่าวอย่างรื่นเริง พลางก้าวลงอย่างลืมระวัง พอเห็นเจ้านายของตนยังอยู่บนนั้นจึงรีบหันกลับมาเหมือนนึกได้ชิงหรูก็กระโดดลงจากท้ายรถโดยไม่รอให้ผู้ใดช่วยเหลือ ทว่าในขณะที่เท้าสัมผัสพื้นนั่นเอง แรงกระแทกจากการลงผิดจังหวะทำให้ร่างของนางเสียหลัก เอนเซเล็กน้อยไปข้างหน้าชวนก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เหยียดแขนไปรับประคองร่างของนางไว้ในทันที วงแขนที่โอบพยุงร่างบอบบางของสตรีไว้ทำให้ชิงหรูเกิดรู้สึกร้อนขึ้นมาที่บริเวณนั้นแต่ก่อนที่นางจะเอ่ยสิ่งใด สัมผัสรุนแรงหนึ่งก็เข้ามาตรึงข้อมื
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 16 ตรวจเยี่ยมกระโจมพัก
บทที่ 16ตรวจเยี่ยมกระโจมพักกระโจมพักรวมของเหล่าทหารที่โดยปกติไม่เคยเงียบงันเช่นนี้ เวลานี้กลับสงบเสียยิ่งกว่ากระโจมผู้บำเพ็ญภาวนา ไฟในกระโจมส่องสว่างเพียงราง ๆ ละลายเงาทอดยาวของเหล่าทหารที่นั่งประจำตำแหน่งเงียบงันราวถูกตรึงด้วยโซ่ล่องหนเซียวหลิงชวนยืนอยู่กลางทางเดิน ด้านหน้าคือบรรดาทหารที่เพิ่งได้รับการอบรมจากปากของเขา ด้านหลังคือสตรีสองนางที่เขายืนหยัดปกป้องในฐานะตำแหน่งที่เขากำลังฝึกงานอยู่นั่นก็คือดูแลพลทหารชิงหรูยืนตัวตรงอยู่ข้างหลังหลิงชวน ใบหน้าของนางยังคงเรียบสนิท แต่ในอกคล้ายมีลมกรดวนวูบวาบ ดวงตาคมงามมองเสี่ยวเฉินที่ยืนข้างกายคล้ายจะสั่นเทาตลอดเวลา กลั้นสะอื้นไว้ไม่ไหว นางถอนใจอย่างหนัก สะกดอารมณ์ที่ล้นปรี่ไม่ให้แสดงออกในยามนี้หลิงชวนหันไปทางนายทหารอีกผู้หนึ่งที่ดูมีอำนาจกว่าคนอื่น“ข้าว่า...พื้นที่นอนของสองนางนี้ดูจะแคบไปเสียหน่อย เจ้าช่วยจัดให้เหมาะสมกว่านี้ได้หรือไม่”นายทหารคนนั้นอ้ำอึ้ง เหงื่อซึมขมับ ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้งก่อนตอบ“ขะ...ข้าน้อยเกรงว่า หากจะเปลี่ยนแปลงตำแหน่งหรือพื้นที่ใด ต้องขออนุญาตท่านแม่ทัพเสียก่อน...”คำตอบนั้นทำให้หลิงชวนเพียงยิ้มบาง ๆ โดยไม่ว
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 15 นางกล้าขัดคำสั่งข้าเช่นนี้
บทที่ 15 นางกล้าขัดคำสั่งข้าเช่นนี้รุ่งอรุณแรกของวันใหม่มาถึงพร้อมกลิ่นไอเย็นจากสายลมเช้าลู่ชิงหรูเดินออกจากกระโจมของแม่ทัพเซียวด้วยฝีเท้าอ่อนแรงด้วยยามเมื่อหลับตาลง กลับต้องคอยเฝ้าชายผู้หนึ่งดั่งเป็นทาสรับใช้ และคอยตื่นตระหนกกับเสียงพลิกกายของเขา มิอาจหลับได้เต็มตาแม้เพียงชั่วยามเดียวเมื่อก้าวพ้นจากชายกระโจม เสียงพูดคุยแผ่วเบาและสายตานับสิบสายก็เริ่มพาดผ่านมาสู่ตน แต่ละคู่ล้วนแฝงความหมิ่นแคลน ราวกับนางเป็นของโสมมบางอย่างที่มิพึงปะปนอยู่ในค่ายทหารชิงหรูไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่มือทั้งสองข้างกลับกำแน่นอยู่ใต้ชายแขนเสื้อ นางยืดอกตรง ก้าวเท้าเดินอย่างสงบในขณะที่หัวใจปวดหนึบในสายตาพวกเขา…สตรีผู้ถูกแม่ทัพเรียกไปยังกระโจมยามค่ำคืน จะเป็นสิ่งใดได้เล่า หากไม่ใช่เพียงภาชนะรองรับอารมณ์ของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่?กระโจมทำอาหารอยู่ไม่ไกลนัก นางเดินไปสลัดความรู้สึกอึดอัดออกจากดวงหน้า แม้ภายในจะเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย นางก็ยังต้องสวมรอยยิ้มไม่ให้เสี่ยวน้อยไม่สบายใจเมื่อเดินเข้าสู่กระโจมทำอาหาร ก็พบพ่อครัวกำลังจัดเตรียมหม้อน้ำร้อนอยู่เพียงลำพัง ชิงหรูกวาดตามองไปรอบ ๆ พลางเอ่ยถาม“เสี่ยวเฉินเล่า เหต
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 14 มองข้า จนกว่าข้าจะหลับ
บทที่ 14มองข้า จนกว่าข้าจะหลับเสียงตะโกนโห่ร้องของทหารดังกระหึ่มทั่วลานฝึกยามบ่าย ในขณะที่ทหารกำลังฝึกการยกน้ำหนักโดยใช้ถุงทรายเป็นน้ำหนักเสริม แววตาของเหยียนหลงก็เหลือบไปยังทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือของค่ายณ ปลายสายตา มีเงาสามคนปรากฏเคลื่อนไหวไปยังทางลำธารที่ใช้ซักล้างผักเนื้อในครัวภาคสนาม นำหน้าโดยบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง ท่าทางคุ้นเคยนัก สวมชุดขุนนางสีน้ำหมึก ท่วงท่าสบายตามแบบคนไม่เคยลำบาก ริมฝีปากเขายกยิ้มขณะเอี้ยวตัวพูดกับสตรีผู้หนึ่งที่เดินข้างกันเขาจับจ้องภาพนั้นอยู่ชั่วครู่ สายตาเจือความเคร่งขรึมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว“นั่นใคร” เหยียนหลงเอ่ยถามโดยไม่ละสายตาผู้ช่วยหานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองตามสายตานายพลแล้วตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“คุณชายหลิงขอรับ ดูเหมือนวันนี้เขาจะขอไปดูงานฝ่ายเสบียง เพราะบอกว่าอยากเริ่มเรียนรู้ตั้งแต่พื้นฐาน ข้าคิดว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย”“ฝ่ายเสบียง” เหยียนหลงทวนถ้อยคำเบา ๆ ดวงตาเข้มข้นขึ้นอีกส่วนหนึ่งนาง…ก็อยู่ตรงนั้นเขาเห็นร่างในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำหมึกสบายตาของชิงหรูในหมู่พวกเขา สตรีผู้เป็นภรรยาที่เขาไม่ยอมรับ คนที่เขาเคยเมินเฉยตั้งแต่วันแรกที่นางเหยียบเท้าเข้าจวนเซียว
ชะตานางร้าย ข้าขอบายแล้วกัน บทที่ 13 ญาติผู้น้องมาเยี่ยมเยียน
บทที่ 13ญาติผู้น้องมาเยี่ยมเยียนรุ่งอรุณวันใหม่เริ่มต้นขึ้น กลิ่นข้าวหุงใหม่ลอยคลุ้งเคล้าไอร้อนโจ๊กในหม้อใหญ่ บรรยากาศในค่ายทหารวันนี้แม้ยังเย็นเยียบด้วยลมต้นฤดู แต่ภายในกระโจมกลับอบอวลด้วยกลิ่นอันชวนให้น้ำลายสอเหล่าทหารทยอยกันเข้ามาในแถวรับอาหารเช้าตามลำดับ เสียงพูดคุยแผ่วเบาสลับเสียงหัวเราะดังอยู่เป็นระยะชิงหรูกำลังเร่งมือใส่เครื่องปรุงทีละหยิบอย่างคล่องแคล่ว มืออีกข้างจัดชามไม้เตรียมตัก โจ๊กในหม้อกลายเป็นสีขาวข้นนวลน่ากิน ตัดกับผักซอยละเอียดที่โปรยหน้าอยู่บนน้ำซุป ท่ามกลางไอน้ำร้อนริน เสี่ยวเฉินหอบผ้ากันเปื้อนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ มือถือทัพพีไม่มั่นนัก แต่อย่างน้อยก็รู้หน้าที่ดีขึ้นกว่าวันก่อน ๆทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นใกล้ทางเข้ากระโจมชายหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้ามาในเครื่องแต่งกายเรียบร้อยแต่ไม่หรูหรา ใบหน้าคมคาย ผิวขาวสะอาดสะอ้านผิดจากทหารทั่วไป ร่างสูงโปร่งปราดเปรียว ดวงตาเปล่งแสงแปลกประหลาดที่แตกต่างจากบุรุษในค่ายสายตาเขาไล่ไปจนถึงเบื้องหน้า... ยังลู่ชิงหรู ผู้ที่กำลังตักโจ๊กให้กับทหารในแถว ใบหน้าที่ขาวละมุน คิ้วเรียว ดวงตาลุ่มลึก และกิริยาที่เรียบสงบ จนแม้จะสวมชุด
You may also like
ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย615.8K viewsทาสราคะองค์ชายใบ้
บ้านเขมปัณณ์19.9K viewsท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ป่าดอกท้อ34.6K viewsจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ป่าดอกท้อ34.1K viewsพลิกชะตาฮูหยินจวนแม่ทัพ
Lovedee1.1K viewsภรรยาที่ดีคือภรรยาใหม่
ซือซิง SiXing1.7K viewsชะตาใหม่ของวันทองในจวนแม่ทัพ
ประดับดิน677 viewsสามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน
ต้ายวี่641 views
