บทที่ 9 นางได้คุยกับสามีจริง ๆ จัง ๆแล้ว

บทที่ 9

นางได้คุยกับสามีจริง ๆ จัง ๆแล้ว

รถม้าของจวนเซียวเคลื่อนเข้ามาหยุดที่ลานหน้าประตูใหญ่ สตรีสองนางก็ลงจากรถม้าเดินหายเข้าไปในจวนโดยไม่เอ่ยคำให้มากความเพราะต่างฝ่ายต่างก็เหนื่อยอยู่แล้ว

เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาถึงศาลาพักอันเป็นจุดพักระหว่างสองทางเดินแยกภายในจวนก็ต้องหยุดชะงักทันใด

ที่โต๊ะไม้เล็กปรากฎเป็นเซียวเหยียนหลงนั่งนิ่งอย่างไม่รู้อารมณ์ใด เขาดื่มชาเงียบ ๆ ไม่แม้แต่จะปรายตามามองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาเลย

อีกฝั่งของโต๊ะคือเวินซื่อฟาง มารดาของเขา นั่งตัวตรง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจจนไม่แม้แต่จะจิบชารื่นรมย์ได้อย่างบุตรชายของนาง

ชิงหรูชะงักเท้าพร้อมกับยอบกายคารวะตามธรรมเนียม เช่นเดียวกับอี้หลันที่อยู่ข้าง ๆ

สายตาของเวินซื่อฟางเหลือบมองชิงหรูก่อนเสียงตะโกนเสียงดังลั่นอย่างที่เห็นได้ไม่มากทันใด

“คุกเข่าลง สำนึกในความผิดเสีย!”

ชิงหรูขมวดคิ้วมุ่น นางไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นเหตุใดถึงถูกบอกให้สำนึกความผิด นางยืนอยู่อย่างนั้นด้วยสีหน้าสับสนปนความเหนื่อยล้า

“ลูกสะใภ้ทำอันใดผิดหรือเจ้าคะ? เหตุใดต้อง...”

ยังไม่ทันได้กล่าวต่อจนจบ บ่าวชายสองคนก็เข้ามาขนาบหลัง ก่อนจะกดบ่าให้นางทรุดลงบนพื้นทางเดินหินแข็ง เสียงตึงของเข่ากระแทกพื้นยังดังไม่เท่าความปวดในอกที่ถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ท่านแม่! จะทำเช่นนี้กับพี่สะใภ้เพื่อสิ่งใดกันเจ้าคะ เกิดอะไรขึ้นหรือ!”

เวินซื่อฟางไม่ตอบคำถามของลูกสาวแต่อย่างใด นางยังคงจ้องชิงหรูด้วยสายตาเกรี้ยวกราด เสี่ยวเฉินที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงก็กำลังจะเข้ามาประคองเจ้านายของตนขึ้น แต่กลับถูกบ่าวอีกคู่สกัดไว้จนไม่อาจเข้ามาช่วยนางได้

ชิงหรูเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยสายตาแดงก่ำฉายชัดถึงความไม่เข้าใจที่ตนกำลังเผชิญ

ในขณะที่ทุกเสียงดังวุ่นวายรอบตัวแต่เซียวเหยียนหลงยังคงนั่งนิ่ง จิบชาเงียบ ๆ ไม่เอ่ยคำใด การกระทำผิดแผกเช่นนี้ทำให้ชิงหรูเริ่มคิดแล้วว่าการที่นางถูกลงโทษเช่นนี้มาจากบุรุษผู้นี้ !

ชิงหรูรู้สึกเหมือนกำลังจมลงสู่ห้วงลึกของบึงโคลน ทั้งร่างถูกกดไว้

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดข้อสงสัยของชิงหรูก็ได้ข้อพิสูจน์ เสียงเยือกเย็นแช่แข็งใจคนได้ดังขึ้นก้อง

“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เจ้าจะต้องย้ายไปที่ค่ายทหาร อยู่ในความดูแลของนายทหารฝึกวินัย ควบคุมพฤติกรรมตนให้เหมาะสม”

ชิงหรูชะงัก ดวงตาไหววูบอย่างคนกำลังประมวลสิ่งที่ได้ยินอยู่

อันใดคือให้สตรีนางหนึ่งไปอยู่ที่ค่ายทหาร ! นางทำผิดอันใดต้องไปที่แห่งนั้นด้วย สถานที่อันเปรียบเสมือนสถานที่แห่งความหวาดกลัวของนาง...

“เหตุใด…ข้าผู้นี้ทำความผิดอันใดหรือ หากท่านแม่ไม่บอกข้าก็ไม่คิดยินยอมเจ้าค่ะ!

น้ำเสียงของนางอ่อนลงอย่างคนยอมถอยอีกหนึ่งก้าว แต่ก็ไม่ใช่การถอยจนมุมแต่นางกำลังตั้งใจคุยด้วยเหตุผลต่างหาก

เวินซื่อฟางส่งเสียง หึ ในลำคอ แววตาเดือดดาลเต็มเปี่ยมนี้ทำให้ยามเอื้อนเอ่ยดูราวกำลังตะคอกชิงหรูอยู่

“เจ้ายังกล้าถามอีกหรือ วันก่อนก็ละเลยหน้าที่ของตน วันนี้ต่อหน้าผู้คนในงาน เจ้ากล้าใกล้ชิดกับบุรุษอื่น ทั้งที่สามีเจ้าอยู่ในงานเดียวกันก็ไม่ทำหน้าที่ที่ตนควรทำ! เช่นนี้ยังไม่คู่ควรให้ข้าลงโทษเจ้าอีกหรือ?!” เวินซื่อหยุดหอบหายใจชั่วครู่ “เจ้าคิดหรือว่าข้าไม่ได้ร่วมงานด้วย แล้วไม่มีผู้ใดเล่าให้ข้าฟังว่าเจ้าทำอย่างไรบ้างในงานวันนี้!?”

ชิงหรูเหยียบยิ้มอย่างเข้าใจแล้ว ที่แท้ที่นางถูกลงโทษก็เพราะเพียงนางไม่ใช่ชิงหรูที่ตามเอาใจ และขะมักเขม้นทำตามคำสั่งของแม่สามีและทำหน้าที่ของภรรยาที่ดีนี่เอง

“หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดท่านแม่ไม่กล่าวลงโทษบุตรชายของท่านบ้างเล่า ข้ากลับจวนช้าเพียงวันเดียวแต่เขากลับแทบไม่มาเหยียบจวนด้วยซ้ำ ข้าไม่ทำหน้าที่ฮูหยินจวนเซียวที่ดีแล้วบุตรชายของท่านทำหน้าที่สามีที่ดีแล้วหรือ? ละ...”

ชิงหรูอ้าปากจะอธิบายต่ออีกมากมายที่นางมีให้พูด แต่ก็หยุดไปในที่สุด...

นางรู้ดีว่าไม่ว่าคำใดจะหลุดจากปาก ย่อมไม่มีใครยอมเข้าใจมันอย่างถ่องแท้ ยิ่งนางพูดไปมีแต่จะเพิ่มบทลงโทษให้ตนเพียงเท่านั้น

จวนแห่งนี้นอกจากจะไม่ใช่ตระกูลของนางแล้ว ยังไม่มีใครเข้าข้างนางอีกด้วย หากไม่นับเสี่ยวเฉินที่เป็นบ่าวของนางน่ะนะ

“อย่างไรข้าก็ทำให้พวกท่านไม่พอใจอยู่แล้ว จะลงโทษอันใดก็ทำเถอะเจ้าค่ะ”

เวินซื่อฟางที่นิ่งอย่างตกตะลึงไปครู่หนึ่งกลับมากระแอมหาเสียงตัวเองเจออีกครา นางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงกร้าวสะท้านก้องศาลาพัก

“แม้เจ้าจะเป็นสะใภ้ที่ข้าโปรดปรานก็ตาม หากเจ้าจะสร้างแต่ความอับอายให้สกุลเซียว ข้าย่อมไม่อาจปกป้องเจ้าได้อีกเช่นกัน”

พูดจบก็หมุนตัวจากไปทันที

ชิงหรูหลุบตาลงต่ำ สายตาและท่าทางของนางทำราวกับไร้วิญญาณอยู่ตรงนี้ เหลือเพียงกายหยาบให้พวกเขาชักจูงไปทุกที่เท่านั้น

บ่าวอาวุโสของเวินซื่อฟางที่กำลังตามเจ้านายออกไปกล่าวเสริมอย่างแผ่วเบาราวหวังดีเต็มเปี่ยม

“นับว่าฮูหยินใหญ่ยังเมตตาฮูหยินน้อยนะเจ้าคะ หากมิใช่ให้ไปฝึกวินัยในค่าย แล้วส่งท่านไปอยู่ที่สำนักชีที่ใคร ๆ ก็รู้ว่านั่นไม่ต่างจากถูกทอดทิ้งตลอดชีวิตก็ดีเท่าไรแล้วเจ้าคะ อ้อ แล้วอีกอย่างโอกาสนี้ฮูหยินน้อยก็ใช้มันใกล้ชิดกับท่านแม่ทัพเสียหน่อยก็คงจะดีไม่น้อยนะเจ้าคะ”

คำพูดนั้นเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งแทงในชิงหรูซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายไอ้ที่บอกว่าปราณีนางแล้วก็ยังแฝงมาด้วยคำสั่งที่ไม่อาจเลี่ยงได้อยู่ดี...

สุดท้ายเป็นเซียวเหยียนหลงที่ลุกขึ้นจากที่นั่ง เอ่ยประโยคแรกกับนางโดยตรงแต่กลับต้องเป็นประโยคที่สร้างความหนาวเหน็บให้จิตใจของนางยิ่งนัก

“เก็บของให้แล้วเสร็จภายในคืนนี้ ยามโฉ่ว (01.00 – 02.59 น.)...จะมีคนมารับเจ้าไปค่ายทหาร”

เขากล่าวจบแล้วก็สะบัดชายชุดสีดำทมึนไม่ต่างจากจิตใจผู้สวมใส่และเดินจากไป...

ชิงหรูนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้ริมหน้าต่างเรือนของตนเองอย่างไม่ไหวติงมานานแล้ว ชิงหรูในยามนี้เหมือนร่างไร้วิญญาณ

เสี่ยวเฉินจัดแจงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างนางอย่างเงียบงัน เมื่อชาเย็นก็เปลี่ยนใหม่ให้โดยไม่รบกวนเจ้านายแม้แต่ครึ่งคำ เพียงเฝ้าดูดวงหน้าขาวซีดของชิงหรูที่หลบสายตาไว้ใต้เปลือกตาบางตลอด

นัยน์ตานั่นสะท้อนเงาแห่งความเหนื่อยล้าอย่างหนักหนา

มิใช่เพราะความเหน็ดเหนื่อยของกาย แต่เป็นเพราะใจที่บอบช้ำถึงขีดสุด

ครู่หนึ่ง…ในความเงียบที่อึดอัด ดั่งแม่น้ำไร้ทางไหล คำเอ่ยแรกของชิงหรูก็ดังขึ้นเบา ๆ ราวกับลมพัดต้องดอกเหมยแห้งให้ปลิดปลิว

“เสี่ยวเฉิน…หากวันหนึ่งข้าหย่ากับท่านแม่ทัพ เจ้าจะยังตามข้าไปหรือไม่”

น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไม่มีแววประชด มีเพียงความว่างเปล่าราวกับใจที่ล่องลอยไปไกลเกินจะกลับคืน

เสี่ยวเฉินเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง นางอ้าปากจะกล่าวสิ่งใด แต่ถ้อยคำทั้งมวลกลับจุกอยู่ที่ลำคอ หัวใจพลันร่วงหล่นราวใบไม้แห้งในฤดูหนาว

“คุณหนู...ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ? หย่า...จะได้อย่างไรกัน…”

ชิงหรูยังไม่ตอบในทันที นางเพียงเหลือบสายตามองออกไปยังเงาใบไม้ที่ปลิวอยู่ในสวน

...ชาติก่อน นางเติบโตมาในสถานเลี้ยงกำพร้า ไร้ญาติ ไร้คนเหลียวแล ต้องกินข้าวเพียงลำพัง ...นางนึกเสมอว่า หากวันหนึ่งมีครอบครัวเป็นของตนเองก็คงดี

ทว่าเมื่อมีครอบครัวเช่นนี้กลับเจ็บยิ่งกว่าอยู่เพียงลำพังเสียอีก

เสี่ยวเฉินน้ำตาคลอเบ้าอย่างบ่าวที่ไม่อยากให้เจ้านายเป็นเช่นตอนนี้

“ฮูหยิน...ท่านเคยช่วยชีวิตบ่าว ท่านคือเจ้านายที่บ่าวยอมถวายชีวิต บ่าวย่อมไปกับท่านทุกหนทุกแห่ง แต่...หากหญิงใดหย่าจากสามี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่านที่ไม่มีตระกูลเดิมคอยหนุนหลัง อนาคตย่อมลำบากอย่างที่สุดนะเจ้าคะ”

“นั่นคือสิ่งที่ข้ารู้...” ชิงหรูกล่าวพร้อมยิ้มเจือจาง “ข้าเพียงถามเจ้าไว้ ก่อนถึงเวลาที่คนผู้นั้นมาข้ายังพอมีเวลาให้เตรียมตัวเตรียมเงินอยู่ เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นไป”

...วันใดที่นางมีกำลังพอเลี้ยงตน นางถึงจะลาจากจวนนี้ หากนับจากที่นักเขียนเล่าไว้กว่านางเอกในนิยายจะกลับมาก็อีกหลายเดือน

ครู่ต่อมา นางถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันไปมองเสี่ยวเฉิน

“วันนี้...พอแค่นี้เถิด ใจข้าอ่อนล้าเกินจะรับอะไรอีก วันพรุ่งนี้เราจะต้องเข้าค่ายทหารเป็นที่รวมของบุรุษผู้แข็งกร้าว เราต้องเตรียมตัวอีกมาก”

นางเว้นจังหวะ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคงอย่างชิงหรูคนเดิมที่ไม่กลัวต่อความยากลำบากแล้ว

“เจ้านำถุงเงินนี้ไปให้พ่อบ้านฉี บอกให้หาคนในค่ายทหารคอยช่วยเหลือข้าแม้เพียงน้อยนิดก็ตาม”

เสี่ยวเฉินรับคำอย่างแข็งขันทันที

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้”

นับจากคืนนี้...ไม่ว่าจะต้องเผชิญอันใดที่ค่ายทหารนั่น นางก็จะใช้มือสองข้างนี้ผ่านพ้นไปให้ได้