เป็นได้แค่อนุภรรยา

จินหร่วนมองตอบเขาอย่างสงบนิ่ง นางรู้ว่าเขาเองก็มีใจรักนางเช่นกัน ตั้งแต่ชาติที่แล้วเขาก็เอ่ยออกมาเช่นนี้ แต่เมื่อนางอยู่ภายในจวนจ้าวจริงจึงได้รู้ว่า จ้าวตงหยุนมิเคยรักผู้ใดมากไปกว่าตนเอง นางจึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ใจเขามาครอบครอง ทั้งยังฉวยผลประโยชน์จากตัวเขามาให้ได้มากที่สุด จินหร่วนพาร่างกายที่บอบช้ำจากการร่วมรักอย่างหนักกลับไปที่จวนอย่างทุลักทุเล นางออกจากจวนหลายหนล้วนแต่หลบพ้นสายตาของคนในจวนได้อย่างดี แต่คงไม่ใช่กับหนนี้

จินหลันที่ออกมาเดินเล่นรับลม เห็นจินหร่วนที่กำลังเดินมาจากประตูด้านหลังของจวน ถูกสาวใช้ข้างกายของนางประคองกลับไปที่เรือนพัก สีหน้าของสาวใช้เต็มไปด้วยความกังวลและดูเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ขาทั้งสองข้างของพี่สาวก็ดูจะก้าวออกอย่างยากลำบาก นางกระซิบสั่งความกับสาวใช้ข้างกาย ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าเรือนไป

จินหร่วนเพิ่งล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้ากำลังจะพักผ่อน เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็เดินมาที่เรือนพักของนางจนต้องขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดไม่ได้

“ผู้ใดมา” นางเอ่ยถามสาวใช้ข้างกายเสียงเบา

“ฮูหยินมาเจ้าค่ะ”

จินหร่วนเม้มปากแน่น สภาพของนางตอนนี้หากมารดาได้เห็นย่อมต้องมองออกว่าเกิด