Lahat ng Kabanata ng Falling For The Billionaire CEO: Kabanata 11 - Kabanata 20

AYA’S POV Hindi ko alam kung paano ko nagawang pumasok sa trabaho kinabukasan. Ang bawat hakbang ko sa pasilyo ng hotel ay tila binabantayan ng sandaang pares ng mga mata. Kahit na naglabas na ng memo si Mark tungkol sa pananahimik ng mga staff, ang mga tingin nila ay sapat na para iparamdam sa akin na hindi ako kabilang sa mundong ito. Pinatawag ako ni Sir Lucius sa kaniyang opisina bago mag-alas nuwebe. Pagpasok ko, hindi lang siya ang nandoon. Kasama niya si Mark at ang head ng kaniyang legal team. “Dizon, sit down,” bungad ni Lucius. Hindi siya tumitingin sa akin; abala siya sa pagbabasa ng mga dyaryo at tabloid na ang headline ay tungkol sa aming "secret affair." “Sir, tungkol po ba ito sa balita? Handa po akong magbitiw kung iyon ang makakalinis sa pangalan ng kumpanya,” mabilis kong sabi, kahit na ang totoo ay hindi ko alam kung saan ako kukuha ng pambayad sa ospital ni Nico kapag nawalan ako ng trabaho. Tumigil si Lucius sa pagbabasa at tiningnan ako nang matalim. “I don’

AYA’S POV Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang init ng halik ni Lucius na kanina lang ay nagpabilis ng tibok ng puso ko ay biglang napalitan ng matinding takot. Mabilis akong lumayo kay Lucius, halos matisod sa dulo ng aking gown habang nakatingin kay Bianca na kampanteng nakasandal sa pader ng balkonahe. Ang kislap ng cellphone niya sa ilalim ng liwanag ng buwan ay parang isang matalim na kutsilyo. "What a masterpiece," nakangising sabi ni Bianca, habang pinapanood ang video sa kaniyang screen. "The devoted fiancee of Gabriel Montenegro, locking lips with the CEO of Alvero Group. Sino ang mag-aakala na sa likod ng inosenteng mukha mo, Aya, ay isang babaeng kayang paglaruan ang dalawang pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa?" "Bianca, delete that video. Now," utos ni Lucius. Ang boses niya ay hindi na lang basta malamig; ito ay may kasamang banta na kayang magpatahimik sa kahit na sino. "O bakit, Lucius? Takot ka bang malaman ng Board na niloloko mo lang ang publik

AYA’S POV Tatlong buwan. Sinasabi nila na ang oras ang naghihilom sa lahat ng sugat, pero para sa akin, ang oras ay paalala lamang kung gaano kabilis nabubura ang lahat ng pinaghirapan mo. Ang dating amoy ng mamahaling kape at air-conditioned na lobby ng Alvero Grand Hotel ay napalitan na ng sariwang hangin dito sa aming maliit na bayan sa Laguna. Matapos ang iskandalong iyon sa hotel, hindi na ako nagdalawang-isip. Kinuha ko si Nico at iniwan namin ang Horizon Residences. Hindi ko na kaya ang mga tingin ng mga tao sa Mandaluyong, na tila ba nakasulat sa noo ko ang salitang “magnanakaw.” Mas lalong hindi ko kayang manatili sa isang syudad kung saan bawat itim na SUV na dadaan ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko dahil sa pag-asang, o takot, na baka si Lucius ang nasa loob niyon. "Ate, sigurado ka bang ayaw mong magpahinga muna? Kanina ka pa naglilinis ng mga paso," tawag sa akin ni Nico. Nakaupo siya sa isang silya sa harap ng aming maliit na dampa, mas malusog na ang kaniyang

AYA’S POV Maaga pa lang ay ramdam ko na ang sikat ng araw sa aking balat habang inihahanda ang mga bagong binhi ng sunflower. Ngunit hindi ang init ng panahon ang nakakakuha ng atensyon ko, kundi ang lalaking nakaluhod sa putikan sa kabilang dulo ng nursery. Si Lucius Alvero, ang dating kinatatakutang CEO na laging naka-coat at kurbata, ay ngayon ay mantsado na ng lupa ang suot na t-shirt habang seryosong nililinis ang mga ligaw na damo. “Lucius, huwag mong bunutin ang mga bagong usbong. Damo lang ang kukunin mo,” saway ko nang makita na halos maisama niya pati ang mga pinaghirapan kong itanim. Tumigil siya at tumingala sa akin habang pinapahid ang pawis sa kaniyang noo gamit ang braso. "I'm trying, Aya. Mas mahirap pa pala itong gawin kaysa mag-review ng quarterly financial reports." "Sabi ko naman sa'yo, hindi mo kailangang gawin ito. Pwede ka namang mag-check-in sa pinakamalapit na resort at magpahinga roon," sagot ko habang ipinagpapatuloy ang pagbubungkal. "Nandito ako p

AYA’S POV Hapon na nang matapos ko ang pag-aayos ng mga bundle ng Chrysanthemums. Maaliwalas ang panahon sa Laguna, pero ang pakiramdam ko ay parang may paparating na bagyo. Simula nang tumawag si Lucius kagabi, hindi na ako mapakali. Bagaman sinabi niyang maayos ang lahat sa Maynila, may kung anong kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. “Ate, may bisita ka sa labas. Pero hindi si Kuya Lucius,” sabi ni Nico habang nakasilip sa bintana. Napakunot ang noo ko. Paglabas ko ng shop, bumungad sa akin ang isang pamilyar na itim na sedan. Hindi ito ang sasakyan ni Lucius. Pagbaba ng bintana, nakita ko ang mapanuyang mukha ni Gabriel Montenegro. “Anong ginagawa mo rito, Gabriel? Paano mo nahanap ang lugar na ito?” diretso kong tanong. Wala akong balak na maging mabait sa taong alam kong may kinalaman sa pagbagsak ko noon. Bumaba siya ng sasakyan, suot ang kaniyang mamahaling suit na kitang-kita ang kaibahan sa payak naming paligid. “Masyado kang mailap, Aya. Pero alam mo namang