All Chapters of Falling For The Billionaire CEO: Chapter 21 - Chapter 30

AYA'S POV Mabilis ang takbo ng mga sumunod na araw, pero parang may bumibigat sa hangin dito sa bayan namin. ‘Yung katahimikan na dati ay nagbibigay sa akin ng peace of mind, unti-unting napapalitan ng kaba na hindi ko ma-explain. Habang nagdidilig ako ng mga bagong usbong na orchids sa harap ng shop, hindi ko mapigilang mapatingin sa kanto. Isang itim na van ang kanina pa nakaparada doon. Walang bumababa, walang gumagalaw. Sa isang maliit na bayan kung saan halos magkakakilala ang lahat, ang presensya ng isang banyagang sasakyan ay parang isang malaking red flag sa gitna ng luntiang paligid. "Aya, napansin mo rin ba?" bulong ni Lucius sa likuran ko. Hawak niya ang pruning shear, pero ang atensyon niya ay wala sa mga halaman kundi sa sasakyang nasa dulo ng kalsada. Biglang nagbago ang postura niya; wala na ‘yung relax na "assistant" ko sa nursery, bumalik ang talas ng mga mata niya. "Kanina pa 'yan diyan, Lucius. Halos dalawang oras na," sagot ko. Pilit kong pinapakalma ang boses

AYA'S POVSobrang bigat ng atmosphere sa loob ng opisina ni Gabriel, parang nakakasakal. Nakatayo ako sa tabi ni Lucius, at ramdam ko 'yung init at confidence na nagmumula sa kaniya. Sa harap namin, para bang cornered na pusa si Bianca, nagta-try magmukhang matapang, pero kitang-kita ko ang panginginig ng mga daliri niya habang mahigpit ang hawak sa mamahalin niyang clutch."You think you can just walk in here and take everything?" asik ni Bianca. Matinis ang boses niya, halatang galit na galit. "Lucius, baka nakakalimutan mong hawak namin ang public opinion. Isang post lang tungkol sa 'past' ng babaeng 'yan, bagsak ang stocks niyo!""The public forgets easily, Bianca," malamig na sagot ni Lucius. Humakbang siya palapit sa mesa ni Gabriel. Bawat tapak niya, parang countdown sa pagbagsak ng mga Montenegro. "Pero ang mga bangko? Ang mga utang? Hindi nakakalimot ang mga 'yan. Right now, hindi na lang stocks ang pinag-uusapan natin. Ang nakataya dito ay ang mi

AYA’S POV Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa malaking salamin ng elevator. Ibang-iba na ang nakikita ko ngayon. Wala na ang mumurahing uniporme ng isang coordinator; suot ko na ang isang tailored beige blazer at high-waisted trousers na bumagay sa aking ayos. Simple pero may dating. "Kaya mo 'yan, Aya. Hindi ka na 'yung dating babaeng madaling paiyakin," bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang bumubukas ang pinto ng elevator sa Executive Floor. Paglabas ko, nag-iba ang ihip ng hangin sa paligid. Ang mga empleyadong dati ay hindi man lang ako tinataponan ng tingin, ngayon ay halos mabali ang leeg sa pagsunod sa bawat hakbang ko. Naririnig ko ang mga bulung-bulungan nila, mga pabulong na sapat na para marinig ko. "Siya ba talaga 'yan? 'Yung dating nadamay sa scandal?" "Balita ko, Executive Consultant na siya. Grabe, from rags to riches talaga ang laro." "Sabi nila, siya na raw ang susunod na Mrs. Alvero." Hindi ko sila pinansin. Dire-diretso ang lakad ko patu

AYA'S POVAkala ko, matapos ang sabotahe ni Miss Rivas, makakahinga na ako nang maluwag. Pero sa mundo ni Lucius, ang isang problema ay hudyat lang na may mas malaking patibong na naghihintay. Katatapos lang ng matagumpay na gala at kasalukuyan kaming nagre-relax ni Lucius sa isang tahimik na wine session sa penthouse niya nang biglang tumunog ang kaniyang private elevator.Bumukas ang pinto at lumabas ang isang matandang lalaki na bakas ang awtoridad sa bawat galaw. Naka ash gray siyang suit, may hawak na tungkod na ginto ang hawakan, at ang mga mata niya ay kasing-lamig ng yelo, mas matindi pa sa lamig ng tingin ni Lucius noong una kaming magkita."Dad?" gulat na tumayo si Lucius. Halos mabitawan niya ang baso ng wine sa lamesa."So, it’s true," simula ng matanda. Ang boses niya ay malalim at nakakalunod, tila bawat salita ay may bigat ng kapangyarihan. "Iniwan mo ang pamumuno sa Maynila para lang maglaro ng bahay-bahayan sa probinsya kasama ang babaeng ito?"Tiningnan niya ako mula

AYA'S POV Ang ingay ng elisi ng chopper ay unt-unting napalitan ng hampas ng mga alon at huni ng mga ibon nang lumapag kami sa Isla de Alvero. Isang maliit at tago itong paraiso sa dulo ng Palawan na hindi makikita sa kahit anong ordinaryong mapa. Habang bumababa kami, sinalubong kami ng mainit na hangin at ang amoy ng dagat, pero kahit ang ganda ng paligid ay hindi sapat para burahin ang tensyon sa aking dibdib. "Dito muna tayo, Aya. Walang makakahanap sa atin dito," sabi ni Lucius habang inaalalayan ako pababa. Kasunod namin si Mark na agad na iginagalaw ang kaniyang mga mata sa paligid, sinisigurado ang bawat sulok ng dalampasigan. Si Nico naman ay manghang-mangha sa malinaw na tubig, sandaling nakalimutan ang takot na naranasan namin sa hotel. Ang aming tirahan ay isang modernong resthouse na gawa sa salamin at kahoy, nakatago sa pagitan ng matatayog na puno ng niyog. Sa loob ng ilang araw, naging simple ang buhay namin. Malayo sa mga meeting, sa mga reporter, at lalo na sa m