บททั้งหมดของ Falling For The Billionaire CEO: บทที่ 121 - บทที่ 130

AYA’S POV Maaga kaming nagising ni Lucius dahil sa ingay ng mga truck na dumating sa gate. Mula sa bintana, nakita ko ang mga lalaking naglalabas ng mga bakal at semento. Ito na 'yun. 'Yung simula ng warehouse project na pinondohan ni Victoria. Pagbaba namin, sinalubong kami ni Nico na halos hindi na makahinga sa dami ng inaasikaso. "Kuya! 'Yung mga contractor, nasa garden na. Sabi nila, kailangan daw nilang ma-survey 'yung lupa sa likod bago sila mag-hukay," bungad ni Nico habang pinupunasan ang pawis gamit ang kaniyang braso. "Relax, Nico. Kakain muna kami," sagot ni Lucius. Inakbayan niya ako at inilapit sa kaniya. "Huwag kang masyadong mataranta. Hindi naman aalis 'yung lupa." Naupo kami sa hapag habang si Nico ay panay ang tingin sa labas, halatang excited. Pagkatapos naming mag-agahan, lumabas kami ni Lucius para salubungin ang mga trabahador. Ang ingay ng mga makina at ang sigawan ng mga construction workers ay biglang nagpabago sa dating tahimik na buhay namin sa Lag

AYA’S POV Malalim na ang gabi nang makarating kami sa Laguna. Pagpasok pa lang ng sasakyan sa gate, nakita ko na agad ang liwanag mula sa maliit naming veranda. Nandoon si Nico, nakaupo sa sahig at mukhang kanina pa kami hinihintay. Pagkababa ni Lucius para pagbuksan ako ng pinto, mabilis na tumayo ang kapatid ko. "Ate! Kuya! Akala ko kung napano na kayo, ang tagal niyo sa Maynila," bungad ni Nico. Kinuha niya ang mga gamit na dala namin mula sa backseat. "Kumusta? Anong sabi ni Ms. Victoria?" Inalalayan ako ni Lucius paakyat ng hagdan bago siya sumagot. "Maayos na, Nico. Nahanap namin ang original na dokumento. Fake 'yung claim na ipinadala sa atin." "Seryoso? Ibig sabihin, hindi na hihinto 'yung construction?" tanong ni Nico, lumalaki ang mga mata sa tuwa. "Tuloy na tuloy," sabi ni Lucius habang nauupo sa sofa. Halatang pagod siya mula sa biyahe at sa tensyon sa Maynila. "In fact, kakausapin ko 'yung foreman bukas. Gusto ko mas mabilis na ang galaw nila para matapos tayo b

AYA’S POV Maaga pa lang ay ramdam na ang init ng araw sa labas, pero masarap ang simoy ng hangin dito sa veranda. Nakaupo ako habang pinapanood sina Lucius at Nico na abalang-abala sa pag-aayos ng mga crates. Ngayon ang unang araw na maglalabas kami ng supply para sa hotel ni Victoria sa Maynila. Hindi ito katulad ng dati na kailangan naming magmadali dahil sa takot; ngayon, ang pagmamadali namin ay dahil sa excitement. "Nico, dahan-dahan lang sa pagpapatong. Baka maipit 'yung mga petals nung Cattleya," paalala ni Lucius habang tinitignan ang listahan sa kaniyang tablet. "Relax ka lang, Kuya. Naka-bubble wrap na 'to sa ilalim. Safe na safe 'to hanggang Makati," sagot ni Nico na pawis na pawis na pero ang laki ng ngiti. Lumapit si Lucius sa akin at inabutan ako ng isang bote ng tubig. "How are you feeling? Masyado bang maingay rito sa labas?" "Hindi naman. Actually, nakaka-relax ngang panoorin kayo. Parang kailan lang, pangarap lang natin 'tong warehouse na 'to," sabi ko habang in

AYA’S POV "Lucius, 'yung checklist para sa delivery bukas, nasaan na?" tanong ko habang dahan-dahang naglalakad sa hallway ng warehouse. Hawak ko ang likod ko dahil ramdam ko na ang bigat ng bata. "Nasa desk, Aya. Huwag mo nang asikasuhin 'yan, ako na ang bahala," sagot ni Lucius mula sa kabilang dulo ng silid. Nakasuot siya ng blue na apron na may mantsa ng lupa, at kasalukuyang naglilipat ng mga bagong tubong seedlings sa mas malalaking paso. Lumapit ako sa kaniya at sumandal sa gilid ng mesa. "Hindi naman ako napapagod, nakatayo lang naman ako rito. Gusto ko lang siguraduhin na tama 'yung labels ng mga orchid para sa hotel sa Tagaytay." Itinigil ni Lucius ang ginagawa niya at hinarap ako. Pinunasan niya ang kamay niya sa basahan bago lumapit sa akin. "Aya, pitong buwan na 'yang tiyan mo. Sabi ni Doc, bawas-bawasan ang stress. 'Yung labels, si Nico na ang gumagawa sa computer room. Trust him, okay?" "Trust me with what?" biglang sulpot ni Nico na may bitbit na bundle ng mga pri

AYA’S POV Maaliwalas ang umaga, pero parang mas mabigat ang bawat hakbang ko ngayon. Ramdam ko na ang siksik na bigat sa aking puson habang dahan-dahang naglalakad sa hallway patungo sa sala. Isang linggo na lang bago ang itinakdang due date ko, at sa totoo lang, halo-halong excitement at kaba na ang nararamdaman ko. "Aya, dahan-dahan! Sabi ko naman sa'yo, tawagin mo lang ako kung may kailangan ka," mabilis na lumapit si Lucius mula sa kusina, bitbit ang isang tray ng prutas. Inalalayan niya ako paupo sa paborito kong pwesto sa sofa. Kahit nakasuot lang siya ng simpleng pambahay, kitang-kita pa rin ang pag-aalaga niya sa bawat detalye ng paligid ko. Inayos niya ang mga unan sa likuran ko bago inilapag ang tray sa center table. "Lucius, okay lang ako. Kailangan ko ring igalaw-galaw ang katawan ko para hindi ako mahirapan 'pag oras na," ngiti ko sa kaniya habang hinahaplos ang malaki kong tiyan. "I know, pero nakikita kitang nahihirapan huminga, kinakabahan ako," pag-amin niya. Umu