All Chapters of Falling For The Billionaire CEO: Chapter 41 - Chapter 50

LUCIUS POV Ang huni ng aircon sa loob ng temporary conference room ay tila isang nakakabinging ugong sa aking mga tainga. Nakaupo ako sa dulo ng mahabang mesa, nakaharap sa isang tasa ng kape na kanina pa lumamig. Ang mga mata ko ay nakapako sa mga papeles na nakakalat sa harapan ko, mga graph ng bumabagsak na stock prices, mga demanda mula sa shareholders, at ang draft ng bagong ownership agreement para sa lupa ni Aya. "Sir, kailangan niyo nang magpahinga," basag ni Rafe sa katahimikan. Nakatayo siya sa gilid, hawak ang isang tablet na naglalaman ng updates mula sa security team. "Mahigit bente-kwatro oras na kayong gising. Ang legal team na ang bahala sa mga papeles na 'yan." "Hindi ako pwedeng matulog, Rafe," sagot ko habang hinihilot ang aking sentido. "Habang nakapikit ako, may gumagalaw sa dilim. Nakita mo naman ang nangyari sa Laguna. Sinunog nila ang sasakyan natin. Muntik nang mamatay si Aya at Nico." Tumayo ako at lumapit sa glass wall. Mula rito sa 30th floor, dahil sar

AYA’S POV Hindi ko alam kung bakit, pero ang bigat ng pakiramdam ko habang nakaupo sa sofa ng bunker. Safe naman dapat kami rito dahil sa kapal ng semento at dami ng security sa labas, pero iba ang kaba ko. Si Nico ay mahimbing nang natutulog sa kabilang kwarto, pagod na pagod sa nangyari kanina. Biglang bumukas ang pinto. Inasahan ko si Mark, pero laking gulat ko nang pumasok si Tiya Elena. Nakasuot siya ng isang mamahaling puting coat, mukhang galing sa isang mahalagang pulong. Kalmado ang mukha niya, parang walang kaguluhang nangyayari sa labas. "Tiya Elena? Bakit po kayo nandito? Delikado po sa labas," gulat kong sabi habang tumatayo para salubungin siya. "Iha, nalaman ko ang nangyari sa Laguna kaya hindi ako mapakali sa Maynila," malambing niyang sagot. Nilapitan niya ako at hinawakan ang aking mga kamay. "Lucius is too busy handling the mess in the city. Pinapunta niya ako rito para masigurong maayos ang kalagayan niyo ni Nico." May inilabas siyang isang asul na rosas mula

AYA’S POV May kakaibang bigat sa dibdib ang pag-eempake ng gamit pagkatapos ng ilang araw na pananatili sa Laguna. Kahit na alam kong kailangan naming bumalik sa Maynila para harapin ang mga huling legal na aspeto ng kaso ni Tatay, parang gusto ko na lang magpaiwan dito. Dito, ang tanging iniisip ko ay kung anong ulam ang lulutuin at kung saang bahagi ng garden magandang magtanim ng mga bagong punla. "Ate, maiiwan ba talaga natin 'yung mga isda sa lawa?" tanong ni Nico habang pilit na isinisiksik ang kaniyang paboritong laruan sa backpack niya. "Opo, Nico. Pero babalik naman tayo rito, 'di ba Kuya Lucius?" lumingon ako kay Lucius na noon ay seryosong tinitingnan ang kaniyang suot sa salamin. Naka-formal na uli siya—isang navy blue suit na tila ba ibinalik ang pagiging CEO niya sa isang iglap. Pero nang marinig niya ang tanong ni Nico, lumambot ang kaniyang ekspresyon at lumapit sa amin. "Of course. In fact, pinapagawa ko na 'yung lumang shed sa likod para maging laroan mo sa susu

AYA’S POV Hindi ko inakalang darating ang araw na muli kong hahawakan ang kalawangin at medyo stuck-up na roll-up door ng maliit kong flower shop. Matapos ang lahat ng gulo sa Maynila, ang pagtayo sa harap ng sarili kong pinto ay parang paggising mula sa isang napakahabang coma. "Ma'am, ako na po," alok ni Mark, na ngayon ay nakasuot na lang ng puting polo-shirt at maong. Mabilis niyang hinila ang bakal pataas. Isang malakas na kalampag ang umalingawngaw sa tahimik na kalsada. Pagbukas ng shop, sinalubong kami ng alikabok na sumasayaw sa sinag ng umaga. Amoy luma, amoy tuyong damo, at amoy ng mga nakabinbing pangarap. Pero sa kabila ng dumi, nandoon pa rin ang mga estante, ang mga plorera, at ang counter kung saan ako madalas mag-lista ng mga order habang si Nico ay naglalaro sa ilalim nito. "Medyo madumi, pero kaya 'tong linisin sa isang araw," sabi ni Lucius na pumasok bitbit ang isang box ng cleaning supplies na binili namin sa grocery kanina. "Are you sure you want to do

AYA’S POV Alas-dos na ng madaling-araw nang makabalik kami sa penthouse. Ang amoy ng dagat at kalawang mula sa pier ay tila kumapit sa suot kong damit, pero mas matindi ang kapit ng kaba sa dibdib ko habang nakatitig sa lumang notebook na nakapatong sa mesa. Ang diary ni Tatay. Kupas na ang cover nito, pero ang mga gilid ay maayos na nakabalot sa plastic, tanda na inalagaan ito ng kung sino man ang may hawak sa loob ng sampung taon. "Inom ka muna, Aya," abot ni Lucius ng isang basong maligamgam na tubig. Tinanggal na niya ang kaniyang itim na jacket at nakasuot na lang ng puting t-shirt, pero ang kaniyang mga mata ay hindi maikakaila ang pagod at pag-iisip. "Salamat," bulong ko. Ininom ko ang tubig pero ang paningin ko ay hindi umaalis sa notebook. "Lucius, sino 'yung pangalan na sinasabi mo kanina? 'Yung anonymous donor sa shop?" Huminga nang malalim si Lucius at naupo sa tabi ko. Inilapit niya ang tablet kung saan naka-record ang mga transaksyon sa shop kanina. "Ang nagpadal