Breaking Rules: The Sweetest Risk のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

FerlyAng tunog ng alon ang unang sumalubong sa akin.Hindi palakpakan. Hindi papuri at bulungan. Walang engrandeng musika. Ang hampas ng tubig sa buhangin lang ang tanging maririnig.Huminga ako nang malalim bago ako humakbang.Mahaba ang lakad ko papasok sa seaside pavilion. Tanging puting tela lang ang palamuti, at mga simpleng bulaklak.Simple, pero ang saya pa rin sa pakiramdam, kasi sa dulo, naghihintay ang mahal ko.Si Jyrone.Nakatayo siya sa harap, nakangiti. Bakas sa mukha niya ang saya.Ilang hakbang na lang, abot ko na siya. At kada hakbang, nagiging malinaw ang lahat. Ito na talaga ’yon. Ang kasal namin ni Jyrone. Wala nang atrasan ’to.Mabagal ang hakbang ko, pero ang puso ko ang bilis ng tibok. Halo-halo ang nararamdaman ko. Tuwa, takot, guilt, at pangamba. Tama ba ’tong desisyon ko? Hindi ba ako magsisisi sa huli?Napatingin ako kina Anessa at D, nakatayo rin sa kaliwang side, kaharap si Jyrone, at si Bart na nasa tabi niya.Lahat sila nakangiti, masaya rin gaya namin.

Ang dapat isang linggong pananatili namin sa Tagaytay ay naging dalawang araw lang. Kahit anong pilit ko sa sarili ko, hindi ko na magawang sumaya.Ginagawa ni Jyrone ang lahat mapasaya lang ako. Mula sa pagkain hanggang sa kung ano ang puwede naming gawin habang nasa resort, pero wala, hindi pa rin mawala sa isip ko ang komplikadong buhay na pinasok naming dalawa.Na-appreciate ko lahat ng effort niya, kaya lang pakiramdam ko, parang hindi niya kayang alisin ang bigat na nararamdaman ko.Kaya heto, bumalik na lang kaming Manila. At buong biyahe, tahimik lang kami.“Pahinga ka,” sabi ni Jyrone nang nasa bungad na kami ng pinto.Napatingin ako sa kanya. Katulad ko, hindi maipagkakaila ang lungkot sa mga mata niyang parang maiiyak na naman.Nadudurog ang puso ko makita siyang ganito. Pero hindi ko alam kung paano siya i-comfort kasi durog din ako.“Hindi ka ba muna papasok?” Saglit na kumislap ang mga mata niya, pero agad siyang yumuko, kasunod ang isang malalim na buntong-hininga.“Hind

Mula sa apartment, umuwi muna ako sa bahay para maligo at magpalit ng damit.Pagpasok ko, simangot na mukha ni Leandro ang agad sumalubong sa akin. May bitbit siyang tasa ng kape.“Bro… kumusta?” Lumapit ako, pero lumayo siya, de-kuatrong umupo, humigop ng kape, at nilapag iyon sa coffee table.Napakamot ako sa ulo. Naalala ko ang pangako kong ako mismo ang susundo sa kanya sa araw ng discharge niya, pero nawala sa isip ko dahil sa kasal namin ni Ferly.Umupo ako sa tabi, pero seryosong titig ang sagot niya.“Sorry, bro… nawala sa isip ko…” Mahina ko siyang binangga sa braso. “‘Wag ka na magtampo, oh…”Tingin pa rin ang sagot niya, pero sa leeg ko nakatutok ang mata niya, at bigla niyang hinawi ang kuwelyo ko.Agad kong tinakpan. Sumenyas pa akong tumahimik siya sabay lingon sa likuran ko.“Kaya nakalimutan mo ako dahil—” Tinakpan ko ang bibig niya.“Sinabing tumahimik ka…”Inalis niya ang kamay ko at tumayo. “Why? Alam naman nila Mama at Papa ang tungkol sa inyo ni Ferly.”Naduro ko s

Biglang pumutok ang airbags, malakas ang hampas noon sa mukha at katawan ko.Napasinghap ako, parang naubos ang hangin sa dibdib ko habang nalalanghap ang alikabok at ang amoy ng goma at kemikal mula sa airbag.“Sh*t,” narinig kong mura ni Leandro.Agad akong napalingon sa kanya. Hawak niya ang leeg niya, nakapikit, bahagyang nanginginig ang mga daliri. Mabagal ang galaw niya, pero rinig ko ang mabigat niyang paghinga na parang pilit niyang tinitiis ang sakit.“Are you okay?” tanong ko, paos ang boses.Tumango siya pero hindi pa rin inaalis ang kamay sa leeg. “My neck… damn.”Masakit din ang batok ko. May kirot na gumagapang mula balikat pababa sa likod ko. Pero hindi ko maalis ang tingin sa kapatid ko. Kalalabas lang niya ng ospital, tapos heto at na-aksidente naman.Mabuti na lang at mabagal na ang takbo ko. Paliko na kasi kami, at ilang metro na lang ang layo sa Policarpio Corp. Kung nagkataong mabilis, hindi lang ganito ang inabot namin.Maya maya ay nagawa ko ring gumalaw. Binuks

Dumeritso kami sa outpatient department. Maraming tao sa paligid, at amoy antiseptic ang hangin. Hindi ko alam kung bakit parang na-te-tense ako, gayong kanina ay ang yabang kong sabihing okay lang ako.Pero ngayong nandito na kami, napapadasal naman ako na sana nga wala akong malubhang pinsala sa katawan.Hawak ko ang kamay ni Ferly nang pumasok kami. Agad siyang binati ng nurse na kilala niya at tinanong kung ano ang nangyari sa amin.“Naaksidente po,” sagot ni Ferly.Habang si Calvin, tahimik lang na pinagmamasdan kami.Pinaupo kami sa magkahiwalay na exam beds na may manipis na kurtinang nagsilbing harang. Habang inaabot ng nurse ang mga form, ramdam ko ang sakit sa balikat ko sa bawat galaw. Pero pinilit kong huwag ipahalata ang discomfort. Matalas ang mga mata ni Ferly. Lahat napapansin.Ilang sandali pa, pumasok ang doctor. Kalbo, may suot na salamin, at may bitbit na chart. Isinabit niya ang stethoscope sa leeg at inilapag ang reflex hammer sa maliit na tray.“Neck pain?” tano