Breaking Rules: The Sweetest Risk のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

JyroneTuluyang pumasok si Daniel sa loob ng presinto nang hindi man lang lumilingon. Diretso lang ang lakad niya, parang may hinahabol. Parang natatakot na maunahan siya.“Sir…” mahinahong tawag ng imbestigador sa tabi ko. “Papasok pa po ba kayo, o susundin na lang po natin siya?”Hindi agad ako sumagot. Sa halip, napatingin ako kay Ferly.Nakatutok pa rin ang tingin niya sa pintong pinasukan ni Daniel.Hindi ko man mahulaan ang nasa isip niya, malinaw sa mukha niya ang pagtataka.“Hey…” Marahan kong hinaplos ang likod niya.Saka lang siya tumingin sa akin. May lungkot sa mga mata niya. Matamlay, parang kinakabahan.“Are we going in?” tanong ko, mahinahon ang boses.Tumango siya at siya ang unang naglakad. Hindi na niya kami nilingon.Sinundan ko ang mabagal niyang paglalakad.Kada hakbang niya, parang pinipiga ang puso ko.Ang gusto ko lang naman noon ay mahalin si Ferly at maging masaya kami kahit kumplikado ang sitwasyon.But shit.Para kaming pinaparusahan.Puro na lang problema a

JYRONE “Jyrone, answer me!” Tumaas ang boses ni Mama. Medyo pumiyok. “Nagkita kayo ni Daniel?” Niyugyog niya ako. Saka lang ako parang nahihimasmasan. “Ma—” “Tell me the truth, Jyrone.” Imbes na sumagot, napatingin ako kay Papa. Gusto kong tulungan niya ako. Pero umiling siya. Bumagsak ang balikat, na parang sinasabing wala na siyang magagawa. Nahagod ko ang buhok ko. Tumingin kay Mama. Pero hindi ko pa rin magawang magsalita. Hindi ko alam kung anong kasinungalingan na naman ang sasabihin ko, mawala lang si Daniel sa isip niya. “Ma, hindi po…” Ayon. Nakaya ko ring ibuka ang bibig ko. Pero pumiyok ang boses ko. Halatang guilty. Halatang may tinatakpan, na mapait na ikinangiti ni Mama. “Anong hindi? I clearly heard it, Jyrone!” Hindi na naman ako sumagot. Hinawakan ko ang kamay niya. Pinaupo siya. Sumunod naman siya, pero hindi ako tinantanan ng tingin. Maging si Papa Leon ay hindi nakatakas sa matalim niyang tingin. “Alam mo rin, Leon?” tanong niya kay Papa. Hindi rin ma

FERLYKanina ko pa sinusubukang tawagan si Jyrone, pero paulit-ulit lang na walang sumasagot sa kabilang linya. Hindi na ako mapakali. Mag-alas diyes na ng gabi. Ngayon lang nangyaring hindi siya tumawag o mag-text man lang. Iniisip ko lang, baka masyadong na-occupied ng mga magulang niya. Baka may meeting o ‘di kaya’y may pinapagawa sa kanya. Dahil hindi ako makatulog, kahit anong pilit ko. Lumabas ako ng kwarto. Sa porch ko na lang siya hihintayin at para makalanghap ng hangin, baka sakaling mababawasan ang bigat ng pakiramdam ko, pero hindi iyon ang nangyari. Malamig nga ang gabi. Tahimik. Pero puso ko hindi pa rin matahimik. Ilang nakailang tawag na naman kasi ako kay Jyrone, nakailang text, pero wala pa ring sagot. “Jyrone, nasaan ka na ba?” Kausap ko sa cellphone ko, saka napabuntong-hininga na lang. Humahaba rin ang leeg ko sa tuwing mamakita ko ang ilaw ng sasakyan sa labas ng bakuran. Umaasa akong si Jyrone na. Pero hindi. Dumadaan lang lahat. Naupo ako sandali, saka

FERLYSunod kong narinig ang boses ng bantay. May tinatanong siya… kung ano ang nangyari, kung saang ospital.Parang akong robot na hinayaan siyang igiya ako papunta sa kotse.Saka lang ako bahagyang nahimasmasan. Pero buong katawan ko, nanginginig pa rin.Hindi ko nga magawang itanong kung ano ang nangyari o kung sino ang nasa ospital.Wala akong lakas ng loob na alamin.Halos hindi ko na maramdaman ang bawat lubak na dinadaanan namin. Para akong lutang.Takip-takip ko ang palad sa bibig ko. Pilit kong pinipigilan ang hikbi, pero hindi ko na napigilan ang pagpatak ng luha.Ilang beses akong bumuga ng hangin. Pumikit. Nagdasal.Ayaw kong mag-isip ng masama.Ayaw kong isipin na may nangyari kay Jyrone o kay Papa.Habang papalapit kami sa ospital, pakiramdam ko, lalo akong hinihigop ng kaba.Paulit-ulit kong pinupunasan ang luha kong pinapalabo ang paningin ko.Paghinto pa lang ng sasakyan, agad akong bumaba.Hindi na ako naghintay o lumingon.Diretso akong tumakbo papasok.“Ma’am!”Nari

FERLY“Wala akong choice.” Bulong niya.“Kung hindi ako aalis, madadamay kayo… ayokong mapahamak kayo.”Natahimik ang buong kwarto. Lahat kami ay napalingon sa kanya.Pero ni isa sa amin ay walang nagsalita. Walang nagtanong. Hinihintay lang ang susunod niyang sasabihin.Hinagod niya ang buhok niya. Bahagyang lumapit sa dulo ng kama.“May kinalaman ako sa isang sindikato.”Natiim ko ang labi ko. Pero hindi pa rin ako makapagsalita. Paulit-ulit kong naririnig ang salitang sindikato.Si Tita Jena, nanatiling nakatingin sa kanya. Walang kurap. Pero kitang-kita sa mga mata niya ang pagkalito.Parang hindi makapaniwala sa narinig. Pero hindi rin makapagsalita. Napahigpit lang ang hawak sa braso ni Tito Leon.“Hindi ko na matiis ang ginagawa namin,” tuloy niya. “May mga taong nasasaktan. Mga buhay na nasisira. Gusto kong umalis…”Humawak siya sa kama. Mahigpit. Sa puntong namuti ang bukong-bukong niya.“Kaya lang, walang makakaalis sa sindikatong ’yon nang buhay,” dugtong niya. “Pati kayo, d