Breaking Rules: The Sweetest Risk のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

FERLY“Jyrone… nag-abot na naman sina Papa Daniel at Tita Jena kanina. Hindi pa rin sila bati. Hindi pa rin sila nag-uusap, pero never silang nagbabangayan,” sabi ko habang pinupunasan ko siya.Tatlong araw na mula nang maaksidente si Jyrone. At hanggang ngayon, hindi pa rin siya nagigising.Dagdag hirap sa akin, bukod sa madalas mag-abot sina Papa Daniel, Tita Jena, at Tito Leon dito sa private room niya, minsan dumadating din si Mama at Lola.Sa tuwing nangyayari iyon, kinakapos ako sa hininga ko. Para akong nakasalang sa apoy. Ang init ng pakiramdam. Hindi ako mapakali. At wala akong choice kundi magkunwari na walang tensyong namamagitan sa kanila.“Ang daya mo, Jyrone. Sabi mo noon, sabay natin silang haharapin. Heto na nga, nagkaharap-harap na kaming lahat, pero ikaw, tulog ka pa rin.”Napatingala ako. Pinigilan kong pumatak ang luha ko, saka mahina akong tumawa. Dahan-dahan kong idinampi ang basang bimpo sa pisngi, leeg, at dibdib niya.Ang lungkot ko. Nakapanghina ang sitwasyon

Agad kong pinindot ang buzzer habang sinusuri si Jyrone.Mabilis pero kontrolado ang paghinga ko kahit nanlalamig na ang mga kamay ko. Bilang doktor, alam kong hindi puwedeng mag-panic. Lalo’t buhay ni Jyrone ang concern.Narinig kong agad na tumawag sa handheld radio ang isa sa mga bantay.“Code blue sa loob. Papasukin ang medical team lang. Walang iba.”Bahagya niyang binuksan ang pinto habang alertong nakataas ang baril. Maging ang bantay sa may bintana ay napatuwid din ng tayo.Ilang segundo pa, tumunog ulit ang radyo.“Clear. Open the door.”Agad na bumukas ang pinto at mabilis na pumasok ang dalawang doktor at tatlong nurse. Kusang umatras ako para mabigyan sila ng espasyo.“BP elevated.”“Heart rate rising.”“Oxygen saturation bumababa.”Sunod-sunod ang report ng nurse habang kinakabitan ulit nila ng monitoring devices si Jyrone.Lumapit ang senior doctor sa gilid ng kama at mabilis na sinuri ang reaksyon ni Jyrone.“Possible neurological response,” sabi niya habang nakatingin s

“Pupunta ako riyan…”Narinig kong sabi ni Jyrone sa kausap niya sa phone na malamang ay si Bart.Isang linggo na mula nang makalabas siya sa ospital. Sa loob ng isang linggo na ’yon, wala siyang ibang ginawa kundi i-follow up ang mga kaganapan sa pagtugis ng sindikato.Ilang beses siyang nakiusap sa akin na pupuntahan si Bart, pero hindi ko pinayagan. Mahina pa rin siya. Paano kung pati sa pagsugod ay sasama siya?Pagkakaalam kasi namin, may marami-rami na ring nahuhuling tauhan ng sindikato.Ilang ilegal na establishment na ang napasara at may mga nailigtas na biktima. Hindi na lang ito laban tungkol sa nakaraan ni Papa Daniel, laban na rin ito ng gobyerno.Ang ikinababahala ng lahat ay ang leader at mga kapatid nito na siyang mga kasama ni Papa noon.Sila ang totoong banta sa buhay namin. Kasi sila ’yong naghahangad na makuha ang susi at mapa na hawak-hawak ni Papa.Inamin na ’yon ni Papa. Inutusan silang nakawin ’yon mula sa pinuno ng katunggaling sindikato. Pero matapos nilang maku

Jyrone“Jyrone, magpahinga ka muna…” sabi ni Tita Felicia. Matigas pa rin ang boses niya. Halatang galit pa rin.Pero heto siya, sumama pa rin sa akin sa hospital. Maging siya ay hindi rin man lang umidlip. Tahimik lang siya kanina pa, pero ang mga mata, hindi. Nakatutok naman kay Ferly.Kanina, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko nang mawalan ng malay si Ferly.Si Tita Felicia ang tumawag ng ambulansiya habang ako, walang tigil sa pagtawag sa pangalan ni Ferly. Pilit ko siyang ginigising. Paulit-ulit kong sinasabing huwag niya akong takutin.Ang una kong naisip, baka nagkukunwari lang siya para maiwasang magkaharap-harap kaming lahat. Mapigilan ang konprontasyon. Pero hindi. Kahit anong yugyog ko sa kanya, kahit anong sigaw ko, hindi siya gumagalaw. Ayaw niyang magising.Hindi ko maipaliwanag ang takot na naramdaman ko. Utak ko, gulong-gulo. Naiisip ko rin, ito ba ang karma namin?Habang sakay kami ng ambulansiya. Panay ang tanong ko sa medical team.What’s wrong with her?Hindi ni

Jyrone"Wag kang lalabas!"Mas lalo kong hinigpitan ang yakap kay Ferly habang patuloy ang putukan sa labas.Nanginginig ang buong katawan ni Ferly sa mga bisig ko."Si Papa…" paulit-ulit niyang bulong. Napapikit ako nang mariin.Gusto kong sumilip at alamin kung ano ang nangyayari sa labas.Pero hindi ko magawa.Hindi ko siya maiwan, si Ferly.Paano kung may makapasok?Paano kung may bala na tumama rito?Napamura ako nang mahina saka mabilis na inilabas ang cellphone ko.Tumawag ako sa emergency hotline. Dalawang ring lang ay sumagot agad.At ang sabi, may nakapag-report na raw.May paparating nang mga pulis."Thank you," sabi ko bago ko pinatay ang tawag.Hinawakan ko ang pisngi ni Ferly.Nang medyo humupa ang putukan, pagapang kaming pumasok sa bahay.Saktong makapasok kami at makakubli sa sulok, umalingawngaw na naman ang putukan.May mga sigaw na halos hindi ko maintindihan.Mas lalo pang sumikip ang dibdib ko sa bawat segundo.Sa bawat igtad at hikbi ni Ferly.Hanggang sa maya-m