로그인อภินันท์แนบใบหน้าหล่อลงไปพูดกับเลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากความรักของเขาอย่างเต็มเปี่ยม“พี่ใหญ่ขา...ลูกยังไม่ได้ยินหรอกคะ” นิรดาว่าเขาอย่างอายๆ“ใครบอกว่าไม่ได้ยิน ลูกสัมผัสถึงความรักของเราได้แล้ว ตอนที่มีชีวิตก่อเกิดขึ้นมาแล้วล่ะจ้ะ”อภินันท์แนบร่างขึ้นไปสวมกอดร่างนุ่มนิ่มอีกครั้ง“พี่สัญญาว่าจะดูแลน้องหนูกับลูกของเราให้ดีที่สุด”เขาจุมพิตไปอีกครั้งที่หน้าผากมนและแก้มนวล“นอกจากจะดูแลแล้วต้องตามใจน้องหนูด้วยนะคะ”นิรดาสำทับมาอย่างเจ้าเล่ห์“ได้สิคนดี น้องหนูบัญชาอะไรพี่จะทำตามทุกอย่าง”อภินันท์ให้คำมั่นสัญญาโดยไม่อิดออด นิรดาซุกซบใบหน้ากับอกกว้าง หญิงสาวหลับตาลงอย่างแสนอบอุ่นปลอดภัยในอ้อมแขนของเขาเธอคิดว่าต่อไปในอนาคตอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม เธอยังมีเขาอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป “ลูกรักของพ่อ โอ๋... อย่าร้องนะครับ” อภินันท์อุ้มเจ้าตัวน้อยแนบอกกล่อมไม่ให้ร้อง“โห... พี่ใหญ่เจ้าหนูของพี่ใหญ่ขี้แยชะมัดเลยครับ ไม่เหมือนยัยตัวน้อยของผม”“พูดมากนะนาย” อภินันท์หันไปว่าน้องชายด้วยความหมั่นไส้ เขาและน้องชายได้ลูกสาวเหมือนๆ กัน เลยโดนมารดาเหน็บแนบยกใหญ่ ว่าถ้าอยากได้ลูกชายคนต่อไปต้องจำศีลก่อนสามวัน
เสียงครวญครางไม่ขาดสายเพราะลิ้นร้ายกาจที่ทั้งขบเม้ม ดูดดึง โลมเลีย ดุนดันสลับกันไปมา เสียงหอบหายใจกำลังปล่อยออกมาจากเรียวปากอวบอิ่มไม่หยุดหย่อน มือหนาลากไล้ที่หน้าท้องแบนราบ ลากริมฝีปากขบเม้มสะดือของภรรยาสาว“พี่ใหญ่ขา...” นิรดาครางเรียกชื่อเขาเสียงพร่า เมื่อมือหนาเขาลูบเล่นที่ขาอ่อนเนียนสวยหนักหน่วงสลับกับแผ่วเบา เพื่อปลุกปั่นอารมณ์รัญจวนให้เพิ่มมากยิ่งขึ้นมือหนากรีดกรายตามรอยแยกของกลีบกายสาว สัมผัสถึงความอ่อนหวานอ่อนไหวนิ้วร้ายกาจค่อยๆ สอดลึกเข้าไปทักทายสำรวจภายในช่อดอกไม้งาม น้ำหวานจากดอกไม้ช่อสวยหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสายใบหน้าคมเข้มตวัดลิ้นเชยชิมพร้อมกับการสอดนิ้วแกร่งเข้าไปทักทายหนักหน่วง เร่งเร้าให้หลั่งน้ำหวานออกมาให้เขาดื่มกินร่างบอบบางดิ้นเร่าๆ ควบคุมตัวเองไม่ได้ มือเรียวบางกำผ้าปูที่นอนแน่นระบายอารมณ์กระสัน ใบหน้าสวยส่ายไปมาบนหมอนใบโต ผมนุ่มสลวยสยายไปทั่ว ลิ้นหนาร้อนระอุและนิ้วมือร้ายกาจกำลังโจมตีเธออย่างหนักสะโพกหยัดขึ้นจากที่นอนหนานุ่มด้วยความกระสัน ร่างบางหยัดกายขึ้นรับความสุขสันต์หฤหรรษ์จากฝีมือการปรนเปรอของเขา มือเรียวละจากการกำผ้าปูที่นอนมากุมศีรษะของเขาแน่น กดให้ใบ
ริมฝีหยักหนาตวัดลิ้นสากร้อนระอุออกมาไล้เลียไปทั่วกลีบดอกสวยรำเพยครางพ่า ก้มใบหน้างามดูดดึงความเป็นชายของเขาอย่างเอร็ดอร่อย สะโพกผายส่ายไปมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อสัมผัสถึงเรียวปากหนาที่กำลังลากเลียดูดดึงขบเม้มไปมาจนถ้วนทั่ว ลิ้นร้อนหนาแทรกเข้าไปทักทายในช่อดอกไม้งามเป็นจังหวะหนักหน่วงเรียกเสียงครางประสานกันลั่นห้องหยาดน้ำหวานหลั่งไหลออกมาจากดอกไม้งามช่อสวยสดไม่ขาดสาย บ่งบอกถึงความพรั่งพร้อมของเธอได้เป็นอย่างดีอภิรักษ์ยกร่างบางให้คุกเข่าที่กลางเตียง ค่อยๆ สอดประสานความแข็งแกร่งจากทางด้านหลัง รำเพยครางพร่าหยัดร่างเข้าหาเข้าด้วยความเต็มใจ“พี่น้อยขา..” รำเพยเรียกชื่อสามีเสียงหวานสั่นสะท้าน ร่างน้อยครางกระเส่าหอบพร่าเพราะแรงรักที่กำลังโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้ง เสียงครวญครางที่ดังจนเกินกว่าเหตุทำให้อภิรักษ์มันเขี้ยว หวดมือที่ก้นงอนงามลงทัณฑ์ไปสองสามทีก่อนที่จะขยำไปทั่วก้นงอนงามด้วยความเมามันในอารมณ์ ร่างน้อยแกล้งดูดนิ้วไปมาอย่างกระหาย กิริยายั่วยุอารมณ์ของภรรยาสาวทำให้เขามีอารมณ์มากยิ่งขึ้นอภิรักษ์สอดประสานร่างหนาใส่ร่างบอบบางไม่ยั้ง รำเพยกรีดร้องสะท้านสุขสมหมดแรงซบไปบนลำแขนเรียวชายหนุ่มพล
หญิงสาวคุยกับแพรไหมอีกสักพักจึงวางสาย นิรดายิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าเธอจะแกล้งคนที่ทำให้เธอทุกข์ใจเสียให้เข็ด“พี่สาวยิ้มอะไรคะ” รำเพยถามนิรดา เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน นิรดาจึงเล่าให้รำเพยฟัง“โห... นางมารร้ายกลับใจ แล้วพี่สาวจะทำยังไงต่อไปคะ” รำเพยถามยิ้มๆ เมื่อเห็นแววตาที่กำลังเป็นประกายของนิรดา เหมือนกำลังมีแผนการอันใดอยู่แม้นิรดาจะดูเงียบๆ เรียบร้อย ไม่ค่อยพูดแต่ใช่ว่าจะยอมอะไรใครง่ายๆนิรดาหันไปยิ้มกับรำเพย ก่อนจะกระซิบกระซาบเสียงเบาเหมือนกลัวใครจะได้ยินรำเพยหัวเราะถูกใจพูดเสียงสดใส ยอมรับในแผนการนั้น“ดีค่ะพี่สาว รำเพยมีเรื่องสนุกทำอีกแล้ว วันก่อนถ้าไม่คิดว่ายัยแพรไหมจะยั่วพี่ใหญ่กับพี่น้อย รำเพยไม่มีทางให้เข้าห้องนอนหรอกค่ะ จะให้นอนนอกห้องเสียให้เข็ด”นิรดายิ้มขำท่าทางดีใจของรำเพยที่ได้แกล้งคนอีกตามเคย หญิงสาวส่ายหน้าไปมา แต่นึกขำตัวเองด้วยเหมือนกันที่ตัวเธอคิดแผนการแกล้งสามีอย่างไม่ติดขัดเลยสักนิดสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างมึนงงเพราะอยู่ดีๆ ภรรยาสาวกลับหนีขึ้นห้องหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ แถมล็อกห้องลงกลอนแน่นหนาเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิด ทั้งๆ ที่พวกเขากำลังสบายอารมณ์ที่เคลียร์ป
ตอนนี้เธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะยั่วเขาอีกเหมือนกัน เพราะระหว่างที่ผสมน้ำเสื้อนอนกลับไปโดนกับน้ำด้วยความไม่ตั้งใจเมื่อคืนเธออายจะแย่อยู่แล้ว เธอแค่อยากทำหน้าที่ภรรยาสาวที่ดีแก่เขาเท่านั้น“นี่ขนาดไม่ได้ยั่ว” ชายหนุ่มหัวเราะเสียงใส ไม่ฟังเสียงประท้วงรั้งร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นถอดชุดนอนแสนบางเบาออก เขารั้งร่างงามลงอ่างไปอาบน้ำด้วยการอาบน้ำที่แสนเร่าร้อนผสมกับความวาบหวามจบลงเมื่อบทรักสุดท้ายจบลงด้วยความกระสันเสียว“แพรไปก่อนนะคะ” แพรไหมผละออกจากอ้อมแขนของอภินันท์ เธออยากจะจากเขาไปด้วยดี กลับไปอยู่กับความเป็นจริง อีกอย่างได้เปิดใจกับชายหนุ่มแล้ว ต่อไปเธอเป็นเพื่อนที่ดีของเขาเธอจากไปตามสัญญาที่เคยบอกกับคุณอรอุมาเอาไว้“ขอให้เพื่อนคนนี้โชคดี” อภินันท์รู้สึกสบายใจที่ทุกอย่างลงเอยเช่นนี้ เธอจากเขาไปด้วยดีไม่เหมือนครั้งก่อน“ค่ะ” แพรไหมบอกชายหนุ่ม ก่อนหิ้วกระเป๋าใบโตโดยการช่วยเหลือของอภินันท์ใส่ท้ายรถและขับรถจากไปจากบ้านอภินันท์ถึงกับถอนหายใจโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกชายหนุ่มเดินเข้าไร่ รู้สึกสบายใจเมื่อเขาเหมือนได้ปลดห่วงที่มาเกาะติดออกไปจากกายได้สำเร็จช่วงนี้เขามีความสุขเนื่องจากภรรยาสาวให้เขากลับไปน
“ก็ได้จ้ะ” นิรดารับคำในที่สุด เพราะระยะเวลาที่เธอแต่งงานกับเขา สามีเป็นฝ่ายรุกเร้าเรียกร้องเอากับเธอก่อนเสมอ เธอไม่เคยเรียกร้องจากเขาก่อนเลยเพราะไม่มีจำเป็นสักนิดที่ต้องทำเช่นนั้น เนื่องจากคนเอาแต่ใจแทบจะต้องการเธออยู่ทุกขณะจิต แต่พอเขาทำท่าไปสนอดีตคนรักเธอก็รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมา“แต่เรายังไม่ได้บอกพี่ใหญ่กับพี่น้อยเลยนี่คะ ว่าจะให้กลับมานอนห้องเหมือนเคย เอางี้ก็แล้วกัน” รำเพยพูดยิ้มๆ“เอาไงจ๊ะ” นิรดาเลิกคิ้วเรียวถามด้วยความสงสัย ก่อนที่เธอจะอดขำความน่ารักของรำเพยไม่ได้คิดว่าอภิรักษ์คงมีความสุขไม่น้อยเมื่ออยู่กับรำเพย หญิงสาวใช้วิธีการแบบเด็กๆ เมื่อเห็นว่าหนุ่มๆ ทั้งสองคุยกับแพรไหมเสร็จแล้ว และสองหนุ่มทำท่าจะนอนที่ห้องนั่งเล่นดังเดิมรำเพยร่อนจรวดพับไปตกที่ห้องนั่งเล่นแล้วรุนหลังนิรดาเข้าห้องอย่างรวดเร็ว“พี่ใหญ่ครับ นั่นอะไรครับ” อภิรักษ์ที่ทำท่าจะล้มตัวลงนอนต้องชะงัก ก้มลงไปเก็บจรวดกระดาษขึ้นมาถือไว้ในมือ“ลองหยิบมาดูสิ”อภินันท์บอกน้องชายให้หยิบจรวดกระดาษขึ้นมาดู“คงเป็นฝีมือของยัยตัวแสบ” อภิรักษ์สันนิษฐาน“ลองเปิดดูสิ เผื่อเมียนายเค้าจะชวนนายเข้าห้อง” อภินันท์ทิ้งตัวลงน
“แพรบอกว่าแพรจะกลับบ้านแล้วค่ะ” แพรไหมยืนยันด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย“คุณจะกลับแล้วหรือ” อภินันท์ถามหญิงสาวอีกครั้ง สังเกตเห็นแววตาเศร้าสร้อยก็นึกเป็นห่วงในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง“คุณมีอะไรก็บอกผมได้นะ” อภินันท์ถามด้วยความมีน้ำใจเพราะอย่างน้อยเธอเคยเป็นคนที่เขารู้สึกดีๆ ด้วย“แพรแค่เหงา แพรอาจจะบ้าไปที่เ
หญิงสาวถามอย่างสงสัย ปกติถ้าไม่มีแขกอาหารจะไม่เยอะขนาดนี้ เสียงของนิรดายังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งดังมาแต่ไกล เป็นแพรไหมนั่นเองหญิงสาวนั่งใกล้กับร่างสูงของอภินันท์และกอดแขนของเขาอย่างออดอ้อนเช่นเดิม“ก็ต้องเยอะสิคะ เพราะว่ามีแขกคนสำคัญ”“แพรไหม!” อภินันท์ดึงแขนแกร่งออกจากการกอดรัดของ
เขาต้องขี่ม้าไปดูฝูงวัวอีกด้านของไร่ที่เลี้ยงไว้ที่ทุ่งหญ้า“โอ้โหพี่น้อย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ยังไม่ได้ขี่ม้าเลยค่ะ พี่น้อยจะไปไหนคะ ขอรำเพยไปด้วยสิคะ นะคะๆ พี่น้อย” รำเพยเข้าไปกอดแขนสามีแน่น เอาใบหน้าซุกแขนออดอ้อน จนเขาต้องใจอ่อนอีกจนได้“แล้วเราขี่ม้าเป็นเหรอไงยัยตัวแสบ พี่จะไปทำงานนะ ไม่ได้จะไปเ
อภิรักษ์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวสวยทั้งหมดพร้อมทั้งแหวกมันออกอย่างเชื่องช้า มองผิวขาวเนียนอ่อนใสตัดกับเสื้อในสีหวานทกำลังโอบอุ้มปทุมถันอวบอิ่มมือใหญ่เลื่อนไปสัมผัสด้วยมืออันสั่นเทาแสดงถึงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย“อยากวัดเหรอคะ ถ้าอยากวัดรำเพยก็จะให้วัด”รำเพยจับมือหนาของเขามาวางที่ขอบกางเกงตัวสั้







