เข้าสู่ระบบเวลาเขามาหาเธอมักพาภาพสวยๆ ใส่กรอบมาฝากเธอเพื่อเอาไปประดับบ้าน ครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน เธอเห็นเขาหนีบกล่องขนาดใหญ่เข้ามาด้วย คงเป็นกรอบรูปที่เขาถ่ายเอาไว้ หรือไม่ก็วาดมาให้เธอเช่นเคย ไม่เช่นนั้นเขาจะมีดอกไม้ที่มีความหมายดีๆ มาให้ทุกครั้งที่เจอกัน เครื่องประดับสวยๆ จากสถานที่ต่างๆ ที่เขาไปท่องเที่ยว น้ำหอม อาหารเสริมที่ดีต่อสุขภาพฝากไปให้บิดาเธอนับครั้งไม่ถ้วน
แม้ว่าบิดาจะยังไม่ยอมรับเขาในตอนนี้ แต่เธอไม่มีวันยอมแพ้ อย่างไรต้องทำให้บิดายอมรับเขาให้ได้ ชายหนุ่มเองอยากพิสูจน์ตัวเองเช่นเดียวกัน
“ครับ” โรเบอร์โตรับคำรอฟังอย่างตั้งใจ
“แต่งงานกันไหมคะ”
ในที่สุดน้ำเหนือก็โพล่งถามออกไป เธอคิดว่าโรเบอร์โตคงอยากขอเธอแต่งงานนานแล้ว แต่ไม่กล้าเพราะคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับหญิงสาวที่มีผู้ชายมากหน้าหลายตามาแอบหลงรักเช่นเธอ
เฮ้อ... ดังนั้นเพื่อไม่ให้พี่ร็อบแสนดีของเธอขึ้นคาน เธอจึงจำต้องเป็นฝ่ายยอมเอ่ยปากขอเขาแต่งงานก่อน สินสอดทองหมั้นไม่ต้อง เงินทองเป็นของนอกกาย เธอไม่อยากได้ เธอมีเยอะแล้ว...
“ครับ” โรเบอร์โตรับคำตาโต ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู
“นี่ครบเวลาที่คุณพ่อกำหนดหนึ่งปีแล้วค่ะ ไม่อย่างนั้น น้ำต้องแต่งงานกับผู้ชายที่พ่อหาให้ แต่จริงๆ แล้วน้ำมั่นใจในตัวพี่ร็อบนะคะ เลยตัดสินใจพูดออกไป น้ำรู้ดีว่าพี่ร็อบไม่กล้า ไม่ต้องอายหรอกนะคะ น้ำเลยเป็นฝ่ายพูดเสียเอง พี่ร็อบจะได้ไม่ต้องคิดหาคำพูดที่จะขอน้ำแต่งงาน พี่ร็อบเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของน้ำ นอกจากคุณพ่อ เราแต่งงานกันนะคะ”
โรเบอร์โตพิงพยักเก้าอี้ที่นั่งอยู่ด้วยรอยยิ้ม เขาแทบหลุดขำกับน้ำเสียงซื่อๆ ของคนตรงหน้า แต่แววตาจริงใจนั้นทำให้เขาหัวใจเบ่งบานพองโตแทบคับอก
“จะขอแต่งงานทั้งที ก็ต้องโรแมนติกหน่อยสิครับ”
โรเบอร์โตพูดเสียงทุ้มชวนฝัน
“คะ” น้ำเหนือมองอย่างไม่เข้าใจ
ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ คุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว ก่อนที่ประโยคลึกซึ้งกินใจจะเปล่งออกมา
“แต่งงานกับพี่นะครับน้ำ พี่ก็รักน้ำ เราคบกันเป็นเวลานานพอสมควรแล้ว พี่เองไม่อยากรออีกแล้วเหมือนกัน เราใจตรงกัน วันนี้พี่เองอยากขอน้ำแต่งงาน เลยนัดน้ำออกมาเจอกันที่นี่”
โรเบอร์โตสารภาพ อ้อนขออย่างน่ารัก น้ำเหนือตาโต ลูกค้าที่รับประทานอาหารอยู่โต๊ะข้างๆ ถึงกับอมยิ้ม บางคนก็เชียร์ให้เธอตอบตกลง
น้ำเหนือหัวใจพองโตคับอก รู้สึกมีคุณค่าเหลือเกินที่มีชายหนุ่มมาขอแต่งงาน รู้สึกอบอุ่นใจและดีใจที่เขาใจตรงกับเธอ รู้สึกมีความสุขอิ่มเอมในหัวใจ
อุปสรรคข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เธอไม่สน ขอแค่เขาเคียงข้างอยู่ใกล้ๆ เธอแบบนี้ก็เพียงพอแล้ว
“ค่ะพี่ร็อบ น้ำจะแต่งงานกับพี่ร็อบค่ะ”
เพียงแค่หญิงสาวตอบตกลง เสียงปรบมือก็ดังไปทั่วบริเวณ โรเบอร์โตถอดแหวนที่เขาสวมใส่เป็นประจำสวมให้หญิงสาวเพื่อจับจองเป็นเจ้าของ
“ถึงแม้แหวนวงนี้จะไม่มีราคาค่างวดอะไร แต่มันมีคุณค่าทางใจ พี่ใส่ติดตัวไว้ตลอด วันนี้พี่ขอสวมมันไว้ในนิ้วของน้ำ มันเป็นหัวใจของพี่ที่มอบให้น้ำ ครั้งหน้าพี่จะหาแหวนวงอื่นมาสวมให้ใหม่”
“ราคามันไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่แหวนวงนี้บรรจุหัวใจของพี่ร็อบเอาไว้ น้ำจะเก็บรักษามันไว้อย่างดีตลอดไป”
โรเบอร์โตยกหลังมือนิ่มขึ้นจุมพิตเบาๆ บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความรักที่แสนอบอุ่นของคนทั้งคู่
ชายหนุ่มพยักหน้าให้พนักงานร้านเข้ามา เพียงไม่นาน อาหารน่ากินก็จัดเรียงเต็มโต๊ะ น้ำเหนือตาโตที่วันนี้เธอจะได้ลิ้มลองอาหารแสนอร่อย เธอไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้งเพราะชายหนุ่มเป็นนักชิมตัวฉกาจ ดังนั้นอาหารที่เขาสรรหามาให้เธอรับประทานจึงการันตีถึงคุณภาพของรสชาติที่ไม่เป็นสองรองใคร
“ทานเยอะๆ นะครับ พี่สั่งมาให้น้ำโดยเฉพาะเลย พี่รู้ว่าน้ำชอบ”
โรเบอร์โตตักอาหารให้แฟนสาว
“ขอบคุณค่ะ พี่ร็อบก็ทานเยอะๆ นะคะ”
น้ำเหนือตักอาหารให้เขาไม่ต่างกัน
ทั้งสองรับประทานอาหารกันไปอย่างมีความสุข ดวงตาสองคู่สบกันหวานหยด หลายครั้งที่โรเบอร์โตต้องอ้าปากรับอาหารที่แฟนสาวป้อนให้ แต่เขาไม่ได้ขัดเขิน กลับชอบให้เธอเอาใจแบบนี้มากกว่า
“แต่งงานกันไป ต้องป้อนให้พี่ทุกวันนะครับ”
“พี่ร็อบต่างหากต้องป้อนให้น้ำทุกวัน” น้ำเหนืออมยิ้มล้อเลียน
“พี่ยินดีครับ ยินดีทำให้น้ำมีความสุขทุกวัน”
โรเบอร์โตยื่นช้อนไปที่ริมฝีปากอิ่ม หญิงสาวอ้าปากรับอย่างอายๆ การกระทำของทั้งสองจึงเป็นที่อิจฉาของคนในร้านที่แอบมองอยู่ห่างๆ
“พี่ร็อบเก่งจังค่ะ รู้จักอาหารอร่อยตั้งหลายอย่าง ไม่เคยทำให้น้ำผิดหวังเลย”
“ดีใจที่น้ำชอบครับ ต่อไปพี่จะทำอาหารให้น้ำทานทุกวัน ดีไหม”
“จริงเหรอคะ ดีสิคะ แต่จะทานได้หรือเปล่าคะนี่”
“ต้องลองสิครับ ไม่ลองไม่รู้” เขาพูดอย่างใจดี
หวามหวาน
“พี่ร็อบชอบห้องของน้ำหรือเปล่าคะ น้ำจัดไว้รอพี่ร็อบโดยเฉพาะเลยนะคะ”
น้ำเหนือผายมือไปรอบห้องกว้างที่จัดอย่างน่ารัก สีสันสดใส ทำให้รอบกายดูน่ามอง ในห้องจัดด้วยโทนสีครบทุกเฉดสีได้อย่างลงตัวเหมาะเจาะ ไม่ได้ดูเกะกะรกตา หญิงสาวภาคภูมิใจกับฝีมือการจัดห้องของเธอยิ่งนัก และยิ่งพึงพอใจมากขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของสามีหนุ่มที่แสดงสีหน้าชอบอกชอบใจห้องของเธอเช่นนี้
“ชอบครับ น้ำจัดเองเหรอครับ”
“ใช่ค่ะ ปกติก็ไม่ต้องจัดอะไรมากหรอกค่ะ น้ำเป็นคนวางของเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่แล้วค่ะ” หญิงสาวยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
“น้ำน่ารักแล้วก็ยังเรียบร้อยอีกนะครับนี่ พี่ภูมิใจเหลือเกินที่ได้น้ำเป็นภรรยา”
คำชมของชายหนุ่มทำให้น้ำเหนือหัวใจพองโต บิดไปมาด้วยความขวยเขิน
“คืนนี้เป็นคืนเข้าหอคืนแรกของเรา เอ่อ... ไปอาบน้ำก่อนไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยชวนด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ครับ ไปอาบด้วยกันไหม”
โรเบอร์โตเดินเข้าประชิดตัว เชยคางหญิงสาวขึ้นมองสบตาหวานซึ้ง อ้อมแขนแกร่งโอบรัดไปรอบเอวของภรรยาสาว
“ไม่ดีกว่าค่ะ ฮิฮิ” น้ำเหนือทุบอกกว้างของชายหนุ่มอย่างอายๆ
“น้ำอยากอาบกับพี่ พี่รู้” โรเบอร์โตไล้หลังมือหญิงสาวไปมา
“รู้ได้ยังไงคะ”
เธอช้อนสายตาหวานหยดขึ้นถาม มือก็บิดไปบิดมา ตีเขาเสียหลายครั้ง โรเบอร์โตรวบมือนิ่มเอาไว้ ยกขึ้นจุมพิตบางเบาอย่างทะนุถนอม
“แค่มองตาก็รู้แล้ว ไปเถอะ อาบน้ำแล้วจะได้เข้านอน เรามีอะไรอีกมากมายจะต้องทำนะครับ”
คำพูดของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวมองอย่างอยากรู้
“อะไรคะที่บอกว่าอีกมากมาย”
เธอใจกล้าเอ่ยถามแม้จะอายแสนอาย
“ไม่บอกครับ ไว้อาบน้ำเสร็จพี่จะบอก”
เขาแกล้งคนขี้อายตรงหน้า น้ำเหนือใจเต้นแรงมากกว่าเดิมด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสา
“ค่ะ” น้ำเหนือรับคำอย่างเอียงอาย อยากอาบน้ำให้เสร็จเร็วๆ
“เดี๋ยวพี่เข้าไปรอในห้องน้ำนะครับ ตามมาแล้วกัน”
น้ำเหนือกลืนน้ำลายเฮือกๆ มองตามร่างสูงบึกบึนล่ำสันที่เดินเข้าห้องน้ำไปตาละห้อย ทำไมพี่ร็อบของเธอน่าปู้ยี้ปู้ยำขนาดนี้
อ๊ายยย... เข้าไปในห้องน้ำจะเจออะไรบ้างนี่ แค่คิดก็สยิว
“พี่ร็อบขา... น้ำมาแล้ว”
น้ำเหนือพันผ้าขนหนูเดินเข้ามาในห้องน้ำกว้าง สบตาชายหนุ่มอย่างสะเทิ้นอาย
“มาสิครับ มาอาบน้ำด้วยกัน พี่รออยู่นานแล้ว”
ชายหนุ่มเรียกหญิงสาวร่างอวบอัดที่มีผิวสีน้ำผึ้งโดดเด่นเนียนนุ่ม น้ำเหนือค่อยๆ เดินไปหยุดยืนอยู่หน้าอ่างน้ำที่โรเบอร์โตนั่งพิงอยู่
“ว้าย!!! พี่ร็อบ ทำอะไรคะนี่ อายนะ”
น้ำเหนือร้องเสียงหลงเมื่อโดนกระชากผ้าขนหนูออกจากกาย เธอรีบหันหลังให้เขาในทันที
“อาบน้ำเร็ว”
น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นมาพร้อมกับฝ่ามือหนาที่หวดบั้นท้ายงอนงามผึ่งผายนั้นเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว
“อุ๊ย! ตีน้ำทำไม” น้ำเหนือปัดมือออก แต่ไม่ทันเสียแล้ว
“ว้าย!!!” น้ำเหนือตกใจเมื่อโดนรวบเอวจับกดลงในอ่างอาบน้ำ
“ร้อน!!! ว้าย!!! โอ๊ย!!! พี่ร็อบ ทำไมน้ำในอ่างถึงได้ร้อนแบบนี้”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
หญิงสาวสะดุ้งตื่น รู้สึกตกใจที่ร่างกายส่วนล่างร้อนๆ แถมยังตกใจกับเสียงเคาะประตู เธอทะลึ่งพรวดจนกลิ้งตกเตียง ทั้งผ้าห่ม ทั้งอะไรพันกันยุ่งเหยิงไปหมด
เป็นทายาทเจ้าของรีสอร์ตรุ้งประกายแสง ความจริงผมก็พอจะรู้จักเธอจากเฟซบุ๊ก แต่ไม่ได้ใส่ใจนักหรอกเธอเป็นคนคุยสนุก ยิ้มง่าย หัวเราะน่ารัก กินเก่ง และไม่เสแสร้ง ไม่มีมารยา ออกจะขี้อ้อน เธอเป็นคนตรงมากครับ บอกว่าชอบผมตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ผมไม่ทันตั้งตัวเลยครับผมยิ้มรับและบอกว่าผมรู้สึกดีกับเธอเช่นกัน เดตแรกของเรามันอิ่มเอมไปด้วยความประทับใจอย่างที่สุด...เดตที่สองของผม…ผมอยากพักผ่อน อยากวาดภาพ และถ่ายภาพ ซึ่งเป็นงานอดิเรกของผม เข้าพักตามโรงแรมต่างๆ เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์และข้อมูลผมได้เจอกับน้ำเหนืออีกครั้ง เธอยังสงวนท่าทีโดยการรับประทานอาหารกับผมในร้านอาหารหรูในตัวเมืองใหญ่ แต่ยังไม่เปิดโอกาสให้ได้อยู่เป็นส่วนตัวกับผม ซึ่งผมก็เข้าใจนอกจากน้ำเหนือจะเป็นคนตลกแล้ว เธอยังเป็นคนจิตใจดีมากๆ เลยครับ เธอช่วยเหลือคนแก่ข้ามถนน ตอนที่ผมปลีกตัวไปซื้อของ ช่วยเหลือเด็กที่พลัดหลงกับแม่ผมทึ่งในตัวเธอมากครับ แบบนี้ไง ผมถึงรู้สึกพิเศษกับเธอขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็เป็นคนทานง่าย ไม่เรื่องมากจุกจิกจู้จี้เหมือนผู้หญิงคนอื่น เธอเป็นคนจริงใจมากๆ ผมเริ่มคิดที่จะจริงจังกับเธอในเดตที่สองครับเดตที่สามของผม…
ผิวสีจัดที่พวกเขาเหล่านั้นเคยคิดว่าดำก็ดูกระจ่างเป็นสีน้ำผึ้งน่าสัมผัส บรรดาหนุ่มๆ ต่างเสียดายเป็นทิวแถว มองน้ำเหนือตาละห้อยสาวๆ หลายคนต่างถามน้ำเหนือว่าทำยังไงถึงได้เปล่งปลั่งเช่นนี้ แถมยังดูหุ่นดีกว่าแต่ก่อน น้ำเหนือยิ้มรับไม่ยอมปริปากบอกว่าเธอออกกำลังกายทุกคืนทุกเวลากับสามี เพราะมันเป็นความลับส่วนตัวที่ไม่สามารถบอกใครได้เมื่องานทุกอย่างเสร็จสิ้น พิธีส่งตัวเข้าห้องหอก็มาถึง ทั้งสามคู่ถูกส่งตัวเข้าห้องหอในฤกษ์ยามที่หาเอาไว้ และญาติผู้หญิงก็ปล่อยให้แต่ละคู่อยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องหอโรเบอร์โตพาภรรยาสาวไปอาบน้ำแล้วอุ้มมาไว้ที่เตียงกว้าง น้ำเหนือมองร่างบึกบึนของสามีที่เปลือยเปล่าตรงหน้าอย่างเสน่หาร่างสูงสมาร์ตขยับเข้ามานั่งริมเตียง อวดความแข็งแกร่งที่ตรงหน้าขาให้เธอลอบมองด้วยความกระสันเสียว เขาขยับกายเข้าหามองสะโพกผายงามงอนของภรรยารัก สายตาไล่ระดับมองรูปร่างสมบูรณ์แบบที่เขาเป็นคนปั้นแต่งขึ้นมาให้กระชับตึงถึงขนาดนี้อุ้งมือใหญ่เริ่มลูบคลึงเนินสวาทอวบอูมตรงหว่างขาของภรรยา เธอหนีบมือเขาแล้วช้อนสายตามองสบฉ่ำเยิ้ม“จะกักพี่ไว้หรือไง” เขาถามกลั้วหัวเราะ ภรรยาทำปากยื่นเล็กน้อย ค้อนให้สามีห
เขาปัดๆ โซฟาตัวยาวทำเป็นที่นอน แล้ววางหมอนก่อนขึ้นไปนอน ห่มผ้าถึงต้นคอ แอบชะโงกไปดูประตูห้องนอนของหญิงสาวเล็กน้อย แค่นี้ก็ชื่นใจลลิตาพยายามข่มตาให้หลับก็ไม่ยอมหลับ เธอผุดลุกขึ้นจากที่นอนนุ่ม ค่อยๆ ย่องไปที่ประตูห้องแง้มออกไปดูน้าชายของเพื่อนที่นอนอยู่ เมธาหลับไปแล้ว เขาคงเหนื่อยเพราะต้องทำอาหาร ทำงานบ้าน เธอเพิ่งรู้ว่าเขาได้ลาพักร้อนยาวก็ตอนที่น้ำเหนือโทร.มานั่นเองร่างอวบย่องออกไปดูเขาใกล้ๆ ดังใจคิด ผ้าห่มที่เขาห่มตกลงบนพื้น มือบางค่อยๆ หยิบขึ้นมาห่มให้เปรี้ยง!!!“ว้าย!!!”ลลิตาผวาเข้ากอดรัดร่างที่ลุกขึ้นมาเพราะเสียงฟ้าผ่า หญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอดของเมธาอย่างแนบแน่น ใบหน้าซุกที่อกกว้างด้วยความรู้สึกตกใจกลัว“ไม่ต้องกลัวนะครับ” มือหนาลูบไหล่ลูบหลังให้หญิงสาวเพื่อปลอบโยนให้คลายจากความหวาดกลัวลลิตาค่อยๆ ได้สติ เงยหน้าจากที่ซุกอกกว้างขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะหน้าแดงเรื่อเมื่อเผลอให้เขากอดแนบอกอก“น้าเมธ ปล่อยตาเถอะค่ะ”“ไม่... น้าอยากกอดตาแบบนี้” คนที่ไม่เคยดื้อมาหลายวันกลับอ้อนอย่างน่ารัก“น้าเมธ” ลลิตาพยายามพาตัวเองออกมา แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย“ให้น้ากอดตาไว้แบบนี้ตลอดชีวิตได้ไหม”เ
และอบอุ่นใจทุกครั้งที่เขาไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขอีก แถมยังช่วยทำงานอย่างแข็งขันไม่เหมือนแต่ก่อน แค่นี้เธอก็สุขใจแล้ว เธอไม่ได้อยากขออะไรมากมายไปกว่านี้อีกลลิตาชะงักฝีเท้าเมื่อเดินออกมาจากห้องแล้วได้กลิ่นอาหาร เสียงในห้องครัวเล็กๆ ทำให้เธอคิดไปว่าคงเป็นชูใจหรือไม่ก็แตงโมมาทำอาหารให้กิน“ตื่นแล้วเหรอครับ น้าทำอาหารเยอะแยะเลย”แต่เสียงที่ทักเธอออกมาจากห้องครัวพร้อมกับร่างสูงเดินถือจานอาหารมาวางบนโต๊ะทำให้ลลิตาขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ“น้าเห็นในตู้เย็นมีอาหารหลายอย่าง ก็เลยลงมือทำ ตากับลูกในท้องจะได้ทาน หิวหรือยังเอ่ย น้าทำของโปรดตาทั้งนั้นเลยนะ”เมธาเร่งจัดโต๊ะอาหารเล็กๆ อย่างคล่องแคล่ว“หิวค่ะ แต่ตาไม่อยากรับประทานอาหารฝีมือน้าเมธ” เธอไม่อยากโกหกความรู้สึกของตัวเอง อยากรู้ว่าเขาจะตอบว่าอย่างไรเมธาชะงักไปเล็กน้อย เล็กน้อยเท่านั้น เขาเริ่มจัดโต๊ะอาหารใหม่อย่างไม่ย่อท้อ ลลิตาไม่สนใจหญิงสาวเดินไปอุ่นข้าวต้มและเจียวไข่ร้อนๆ หอมกรุ่นออกมานั่งทานหน้าทีวี เมธาหน้าเจื่อนมองอาหารบนโต๊ะด้วยความรู้สึกเสียใจที่เธอเมินเฉย“น้าช่วย” เมธารีบหยิบถ้วยข้าวต้มที่ทานหมดแล้วกับจานไข่เจียวไปเก็บ ลลิตาชะง
“พี่ร็อบรู้เยอะจังเลย”“เราเลิกพูดถึงเรื่องคนอื่นกันเถอะครับ น้ำไม่ต้องทำอะไร ทุกอย่างพี่จัดการเอง”“ปกติพี่ร็อบก็จัดการอยู่แล้วนี่คะ แต่พี่ร็อบให้น้ำออกหน้า คนก็หลงเข้าใจว่าน้ำเก่ง ชมกันใหญ่ น้ำยังอายๆ อยู่เลยที่เอาหน้าคนเดียว”“พี่อยากเป็นคนเบื้องหลังครับ และการเจรจาซื้อขายรีสอร์ตพี่จะให้น้ำไปออกหน้านะครับ ส่วนเงิน พี่เตรียมเอาไว้ให้แล้ว”“แต่ว่า...”“ของของพี่ก็เหมือนของของน้ำครับ เงินของพี่ก็คือเงินของน้ำ”“ขอบคุณค่ะพี่ร็อบ”“น้ำครับ”“คะ” เธอเงยหน้ามองสามีที่มองเธอหวานซึ้ง“แต่งงานกับพี่นะครับ”“พี่ร็อบ” คำพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ทำให้เธอหัวใจพองโต เธอว่าการขอแต่งงานบนเตียงช่างโรแมนติกนัก“ค่ะ ใครปฏิเสธการแต่งงานกับพี่ร็อบคงโง่เต็มที น้ำไม่อยากโง่ งั้นน้ำตอบตกลงนะคะ สินสอดไม่ต้องค่ะ แค่พี่ร็อบดูแลน้ำเป็นอย่างดีก็เพียงพอแล้ว เงินทองเป็นของนอกกาย”“ว้า... เจ้าสาวของพี่ทำไมไม่เอาสินสอดเลยครับนี่”โรเบอร์โตบีบจมูกเล็กอย่างเอ็นดู“ก็ทรัพย์สมบัติของพี่ร็อบเป็นของน้ำหมดแล้วนี่คะ อิอิ”ของของเขาก็เหมือนของของเธอ ไม่ต้องเอาหรอกสินสอดแค่นั้น เอาทั้งหมดเลยจะดีกว่า น้ำเหนือคิดอย่างเจ้าเล่ห์“โห.
แต่การเพิ่มเงินเดือนนั้น ไม่ได้เพิ่มขึ้นเฉยๆ โรเบอร์โตได้แนะนำให้ภรรยาสาวทำตามข้อตกลงกับพนักงานเป็นลายลักษณ์อักษร พนักงานคนไหนทำดีเพื่อหวังขึ้นเงินเดือน แต่ผลงานในต่อๆ ไปกลับแย่ลงอาจถูกปรับลดเงินเดือนได้ตามสมควรแก่งานที่ทำ ซึ่งพนักงานก็ยินดีรับข้อเสนอนั้น“เป็นแบบนี้ได้ยังไง”มาลีแทบบ้าเมื่อมีการปรับเปลี่ยนตำแหน่ง ยัยกระถินที่เคยทำงานงกๆ ตามคำสั่งของเธอกลับได้เลื่อนเป็นหัวหน้าแม่บ้าน แต่เธอกลับมาเป็นคนงานขัดห้องน้ำแทนเสียนี่ จะโวยวายมากก็ไม่ได้เพราะจะถูกไล่ออก จึงได้แต่ฮึดฮัดขัดใจส่วนพนักงานต้อนรับก็มีการปรับเพิ่มเงินเดือนให้ วิมลเรขาทำงานดีไม่ขี้นินทา ทำให้ได้รับรางวัลความขยัน ส่วนริตกานต์และพนักงานคนอื่นๆ คอยแต่จะจับกลุ่มนินทาจึงไม่ได้เพิ่มค่าแรงในส่วนนั้น หลังๆ จึงหันมาสนใจงานมากขึ้นเพราะกลัวต่อไปจะโดนไล่ออกที่ทำงานไม่คุ้มค่าสำหรับฝ่ายบัญชี น้ำเหนือให้ชไมพรและสมรศรีทดลองงานเป็นหัวหน้าดู แต่ปรากฏว่าทั้งสองร่ำร้องที่จะให้ลลิตากลับมารับตำแหน่งแทน เพราะงานมากมายด้านบัญชีที่ชวนปวดหัว แถมยังรู้สึกผิดที่มองลลิตาไม่ดี พร้อมกับคิดเสียใหม่ว่าอย่าดูถูกคนที่อายุ บางครั้งคนที่มีอายุน้อยกว่าอา







