2

วันนั้นทะเลาะกับนับดาวหน้าห้างสรรพสินค้า เธอไม่ได้ตั้งใจจะผลัก    อีกฝ่าย แค่ป้องกันตัวเองเท่านั้น นับดาวโดนรถชนตาย เธอทั้งช็อกทั้งตกใจ    ถึงจะเกลียดกันขนาดไหน ก็ไม่ได้อยากให้อีกฝ่ายเป็นอะไรถึงแก่ชีวิต

เธอไม่ได้เป็นคนชั่วช้าสามานย์ถึงขนาดฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น   ปราชญ์เสียใจมาก เขากำลังจะแต่งงานกับหล่อน เขาเลยโทษว่าเป็นความผิดของเธอ

 คำพูดของเธอเป็นแค่การแก้ตัว เขาหาว่าเธอขี้อิจฉา อยากเป็นเมีย   ของเขาแทนนับดาว เธอได้แต่อึ้ง แอบชอบเขาก็จริง แต่พอรู้ว่าเขาจะแต่งงานเธอก็ทำใจไว้บ้างแล้ว

เรื่องที่เธอชอบเขา เธอไม่เคยปริปากพูด นับดาวเคยจับผิดและคาดคั้นเอากับเธอ ไม่อยากสงสัยว่านับดาวจะเป็นคนเล่าหรือพูดอะไรให้ปราชญ์ เข้าใจผิด แต่คนตายไปแล้ว เธอไม่อยากเอาความ

หลังจากงานศพนับดาว ปราชญ์ก็โกรธมาก เธอยังจำประโยคของเขาได้

เขาถามเธอว่าอยากเป็นเมียเขามากใช่ไหม

ความงุนงงกลายเป็นความแจ่มแจ้งในครั้งแรก เมื่อเขายัดเยียด     ความเป็นสามีให้เธอในวันนั้นจนถึงวันนี้

ปราชญ์ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะสบกับดวงตากลมใสของคนใน       อ้อมแขน เขาค่อยๆ ดึงมือของตัวเองออกจากศีรษะของเธอ

กิริยาของเขาทำให้อีกคนบนเตียงชาวาบไปทั่วหัวใจ ปราชญ์ใจร้ายเสมอต้นเสมอปลาย เขาไม่พูดหยาบคาย แต่เขาทำทุกอย่างให้เธอรู้ว่า         เขาไม่ปรารถนาจะใกล้ชิด นอกจากเพื่อนนอนยามเขาต้องการเท่านั้น

“เพชรจะทำอาหารเช้าให้อาปราชญ์นะคะ” เธอรีบบอกอย่างเอาใจ หลังจากเหตุการณ์อุบัติเหตุคร่าชีวิตแฟนสาวของเขา เธอก็อ่อนลง                ไม่อาละวาด เกเร หรือทำตัวมีปัญหาอีก ทั้งๆ ที่เธออึดอัดกับตัวเองเหลือเกิน

มันไม่ใช่ตัวเธอน่ะสิ คนอย่างเธอ ต้องตาต่อตา ฟันต่อฟัน ทำอะไร    ต้องให้รู้ดำรู้แดงไปเลย

เขาเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมานุ่ง ท่าทีเฉยเมย

“ไม่ต้องหรอก อาจะไปข้างนอกแล้ว จริงๆ ก็ควรลุกไปทำตั้งแต่เช้า     ไม่ใช่เพิ่งคิดว่าจะทำ มันดูเป็นคนดีที่เสแสร้ง”

เขาไม่พูดหยาบแต่แดกดันเก่ง น้ำเพชรได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง ในขณะที่เขาเข้าห้องน้ำไปแล้ว

เธอเตรียมทุกอย่างเอาไว้ในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาสามารถหยิบใช้  ได้สะดวก ถึงไม่ได้เป็นเมียตบเมียแต่ง แต่เธอสำนึกว่าต้องคอยดูแลเขาให้ดีที่สุดในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งของเขา

“อาจะไปต่างจังหวัดหลายวัน” เขาพูดสั้นๆ ขณะแต่งตัว น้ำเพชร     ขยับเข้าไปจัดเนกไทให้เขา ขอแค่ได้ดูแลคนที่รักก็เพียงพอแล้ว

ปราชญ์ขยับถอยห่าง ไม่ได้มีท่าทีกระชากหรือถอยหนีแรงๆ แต่ก็        ไม่ปรารถนาให้เธอเข้าใกล้

อาการขมคอ... เข้ามาจุกอยู่ที่คอหอย

ขมปร่าจนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง...

น้ำเพชรสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ มองร่างสูงที่เดินไปแต่งตัว          หน้ากระจกด้วยสายตาเจ็บปวด

“อาปราชญ์จะไปกี่วันคะ” เธอเดินมาส่งเขาที่รถ สายตาละห้อย ในอดีตเธอคือเด็กแสบ แต่หลังจากนับดาวตาย ก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนผิดบาป เธอไม่ได้อยากให้หล่อนตาย สาบานว่าเธอไม่ได้อยากให้หล่อนตายจริงๆ

“ก็บอกว่าหลายวัน” เขายังมีแก่ใจหันมาตอบ น้ำเพชรเม้มปากเข้าหากัน เธอรู้ว่าเขาเองก็ไม่ได้อยากจะตอบนักหรอก

“อยู่บ้านอย่าหนีเที่ยวอีกล่ะ” เขามองเธอด้วยสายตาคมดุ

“ค่ะ” คนรับคำก้มหน้า เม้มปากเล็กน้อย ตั้งแต่นับดาวตาย เธอก็ไม่กล้าเถียงอะไรปราชญ์อีก ทั้งๆ ที่ในอดีตเธอทั้งเถียงทั้งแหย่ ทั้งแกล้ง คนไหนที่     ไม่ชอบขี้หน้า เธอจะไม่ทนให้มาพูดจาไม่ดี กดขี่ข่มเหงเด็ดขาด แม้แต่ปราชญ์เองก็เถอะ แต่กระนั้นเธอก็ยอมลงให้เขาคนเดียว

น้ำเพชรโผเข้ากอดปราชญ์ เธอใจกล้าโน้มคอเขาเข้ามาหา ก่อนจะ    หอมแก้มเขาฟอดใหญ่

ชายหนุ่มดูอึ้งไป ดวงตาดุวับเหมือนไม่ชอบให้เธอทำแบบนั้น

น้ำเพชรทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เรียกง่ายๆ ว่าเธอทำเป็นนิ่งเฉยเสีย ไม่สนใจดวงตาดุๆ คู่นั้น

ไหนๆ เขาก็หาว่าเธอชอบอ่อย บ้าผู้ชายอยู่แล้วนี่นา

น้ำเพชรยืนมองท้ายรถของคุณอาหนุ่มไปอย่างเซ็งๆ ก่อนจะเดินเข้าบ้าน

เธอยังไม่ได้ทำงานเป็นหลักแหล่ง เพราะเรียนจบก็ยังไม่รู้จะทำงาน อะไรดี จะเข้าไปทำงานที่บริษัทของปราชญ์ ก็รู้สึกว่าเป็นการใช้เส้นสายเข้าไป กลัวถูกมองว่าเป็นเด็กเส้น

จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอกว่าใครจะมองยังไง เธอไม่แคร์

แต่หลังผ่านเหตุการณ์เลวร้ายที่เธอเป็นสาเหตุทำให้คนรักของปราชญ์ตาย เธอก็เริ่มแคร์ความรู้สึกของคนอื่นเอามากๆ เพราะกลัวจะไปทำให้ใคร      มีอันตรายถึงชีวิตอีก

น้ำเพชรนั่งอ่านข่าวในโทรศัพท์แล้วมือสั่น สังคมออนไลน์และโลกโซเชียลในเวลานี้เป็นที่นิยมกว่าหนังสือตีพิมพ์เสียอีก เพราะมันฉับไวไม่ตกข่าว ถ่ายรูปก็ลงข่าวได้เลย

ปราชญ์กำลังคลอเคลียกับผู้หญิงอื่น เขาไปทำงานต่างจังหวัดหรือ      จะไปที่ไหนบนโลกใบนี้ เขาก็ไม่เคยขาดแคลนผู้หญิง ในขณะที่เขาไม่เคยพาเธอไปเปิดตัว ออกงานสังคมหรือแนะนำให้ใครได้รู้จัก

เธอเป็นเพียงเด็กสาวที่คอยเฝ้าบ้านรอเขา เพื่อนฝูงหายหมดเพราะปราชญ์ไม่อนุญาตให้คบเพื่อนที่ชอบชวนเธอออกเที่ยวหรือสังสรรค์ เขาให้ลูกน้องไปหิ้วเธอกลับมากักขังเอาไว้ที่บ้านเป็นนางบำเรอของเขา