เอาตรงๆ ผมหลงรักคุณ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“ทำไมถึงกลับดึกนักล่ะ” พี่ชายคนโตเอ่ยปากถามก่อน เสียงขรึมเข้มนั้นทำให้ปิ่นแก้วต้องเข้าไปโอบกอดออดอ้อนด้วยท่าทีประจบประแจง“วันนี้มีเรื่องตื่นเต้นเกิดขึ้นน่ะค่ะ” ปิ่นแก้วเล่าเรื่องที่ไปช่วยลูกสุนัขหลงทางที่เกือบจะโดนรถชนเข้า เลยทำให้ไปรับประทานอาหารเย็นเอาเกือบสองทุ่มจึงทำให้กลับดึกขนาดนี้ พี่ชายเลยพยักหน้ารับรู้“ปิ่นมีเรื่องจะบอกพี่ๆ ด้วยค่ะ”“ว่า?” พี่ชายคนรองเอ่ยถาม“คือปิ่นตัดสินใจเป็นแฟนกับพี่สองแล้วน่ะค่ะ”“เร็วไปไหม เพิ่งรู้จักกัน” พี่ชายคนที่สามเลิกคิ้วขึ้นแทบจะทันทีที่น้องสาวบอกเรื่องนั้น“เวลาไม่สำคัญหรอกค่ะ แต่พี่สองเป็นผู้ชายน่ารักค่ะ ปิ่นอยู่ด้วยแล้วมีความสุข สบายใจ พี่เขาเป็นผู้ใหญ่ ใจเย็นมีเหตุผล ทำอาหารก็อร่อย พี่สองเหมือนพี่ชาย ใจดีเหมือนพวกพี่ๆ เลยค่ะ”“สรุปว่าดีหมดว่างั้น” โทสรุปตามที่น้องสาวพูด“ก็ยังไม่เห็นข้อเสียเลยค่ะ”“จริงๆ คนเราจะอยู่กันได้น่ะเพราะรับข้อเสียของกันและกันได้นะ” เอกบอกน้องสาว“ใช่ ข้อเสียสำคัญกว่าข้อดีตรงที่รับกันได้ไหม ปรับตัวกันได้ไหม ข้อดีมันดีอยู่แล้วทุกคนก็จะมองข้าม เวลาทะเลาะกันจะมองแต่ข้อเสียของอีกฝ่าย”“แต่หมอนี่ก็ผ่านนะเรื่องการใช้ชีวิต

แจ่มยกมือขึ้นทาบอกเมื่อเห็นเจ้านายสาวกอดอยู่กับแฟนเก่า ประโยคที่ณัฐเอ่ยออกมาทำให้คนที่ตามแจ่มมาด้วยถึงกับขาแข็ง“เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมนะปิ่น ณัฐยังรักปิ่นสุดหัวใจ ณัฐขอโทษ ณัฐเองก็รู้ว่าปิ่นเองก็ยังรักณัฐอยู่เหมือนกัน” เขากอดรัดร่างหญิงสาวแนบแน่น ปิ่นแก้วตกตะลึงที่โดนกอดแบบไม่ทันตั้งตัว ณัฐโผเข้ามากอดขอโทษขอโพยสำนึกผิดและขอกลับมาคบกันอีกครั้งตฤณหมุนร่างเดินกลับไปยังรถของตัวเอง หัวใจของเขาวูบโหวง ไม่อยากรอฟังคำตอบ กอดรัดกันขนาดนั้นก็คงมีแค่คำตอบเดียว ถ้าเขา ปรากฏตัวอาจจะทำให้ปิ่นแก้วลำบากใจ เขาควรถอยออกมาให้เธอได้สำรวจใจตัวเอง เขาไม่ได้โกรธเธอ แต่หัวใจก็เจ็บแปลบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเขารักเธอน่ะใช่ แต่ถ้าเธอคิดว่าการกลับไปหาคนรักเก่าดีกว่า เขาก็ควรปล่อยให้เธอไปเจอคนที่รักและคิดว่าดีกว่าเขาไม่ใช่เหรอทางด้านปิ่นแก้ว เธอผลักร่างของแฟนเก่าออกอย่างแรงเมื่อหายตกใจแล้ว แจ่มคอยรอดูเหตุการณ์ จะเข้าไปบอกตอนนี้ก็ไม่กล้า ดีที่ให้ตฤณรออยู่ในสวนหลังบ้าน ไม่อย่างนั้นถ้าตฤณเห็นเข้าแบบนี้คงเข้าใจผิดเป็นแน่“พอเถอะณัฐ เราเลิกกันแล้ว เธอก็มีข้าวแช่แล้ว พวกเธอแอบคบกันลับหลังฉัน ฉันก็ให้เธอสองคนรักกั

“ครับ” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า“อ้าปากสิคะ”“แต่งงานไปพี่จะเข้าหอเจ็ดวันเจ็ดคืนเลยคอยดูสิครับ” เขาคาดโทษเธอเอาไว้“กลัวซะที่ไหน” เธอจ่อช้อนที่ริมฝีปากของเขา ตฤณอ้าปากรับ เขาจับมือเธอเอาไว้ ลมหายใจของเขาหอบแรงขึ้นก่อนจะเบาลงเพราะพยายามรวบรวมสติเอาไว้“กับข้าวฝีมือพี่สองอร่อยเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือวันนี้พี่สองหน้าแดงกว่าวันอื่นๆ นะคะ” เธอเย้าเขา“ใครกันทำให้พี่หน้าแดง แกล้งพี่ทุกวัน” เขาว่าให้ แต่เธออมยิ้มหวานหยด“พี่สองน่าแกล้งค่ะ ขี้อาย ชอบหน้าแดงแล้วก็น่ารัก” เธอทอดเสียงวาบหวามในตอนท้าย หยิกแก้มเขาเบาๆ อย่างรักใคร่“ชอบประโยคท้ายที่บอกว่าน่ารัก แต่น่ารักแล้วรักไหมครับ”“รักค่ะ รักมากที่สุดเลย” เธอโอบกอดเขาเบียดกระแซะเข้าหา“ฟังแล้วชุ่มชื่นหัวใจ” เขาทาบหน้าผากกับหน้าผากนูนเกลี้ยง หลังรับประทานอาหารเสร็จสิ้นชายหนุ่มก็พาว่าที่เจ้าสาวไปลองชุด“เชิญคุณลูกค้าค่ะ” เจ้าของร้านพูดจาไพเราะอ่อนหวาน เชิญลูกค้าเข้าไปในร้านด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ“ลองชุดไทยก่อนนะคะ” เจ้าของร้านพยักหน้าให้พนักงานนำชุดมาให้ลูกค้าทั้งสองลองสวมดูว่าต้องแก้ไขอะไรหรือเปล่าตฤณลองชุดเสร็จก็ออกมารอปิ่นแก้วอยู่ด้านนอกห้องลอง เขาก

ปิ่นแก้วขึ้นห้องก็อาบน้ำอาบท่าอีกรอบเพราะอากาศร้อน เธอได้รับข้อความไลน์จากตฤณว่าเขาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว เขาอาบน้ำประแป้งหน้าขาวเนื่องจากเขาถ่ายรูปส่งมาให้เธอดูก่อนที่เขาจะวิดีโอคอลมาหา“คิดถึงจังเลยครับ” เขาเอ่ยทักทายขณะนอนประแป้งอยู่บนเตียงนอนกว้าง“คิดถึงมากกว่าค่ะ พี่สองน่ะประแป้งหน้าขาวเขียว” เธอตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม เขายิ้มกว้างส่งมาให้ ก่อนเอ่ยถามเธอบ้าง“อาบน้ำแล้วเหรอครับ”“อาบแล้วค่ะ กำลังคิดถึงพี่สองอยู่เลยค่ะ”“พี่ก็คิดถึงครับ พรุ่งนี้เจอกันนะ” เขาชวนเธอคุยเรื่องสัพเพเหระก่อนจะหลับไปพร้อมกันรุ่งเช้าชายหนุ่มมารับหญิงสาวไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะเหมือนเช่นทุกครั้ง ยามว่างเขาก็สอนมวยไทยและวิชาการต่อสู้ป้องกันตัวให้เธอ ปิ่นแก้วชอบออกกำลังกาย เธอจึงเรียนรู้ได้ไวและคล่องแคล่วเพราะสุขภาพแข็งแรงปราดเปรียว“อ้าว... นั่นพี่นกนี่ครับ” ตฤณทักขึ้นเมื่อเห็นว่ารัชนกก็มาวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะด้วยเหมือนกัน“น้องสองคนนี่เอง” รัชนกเอ่ยทักทาย“พี่นกมาวิ่งออกกำลังกายเหรอครับ”“ใช่จ้ะ”“ดีแล้วครับจะได้สดชื่น”“ไม่เจอน้องสองคนนานมากเลยนะ” รัชนกทักขึ้นสีหน้ายิ้มแย้ม“พี่นกสบายดีนะครับ”

“พี่สองอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ เราไม่รู้ เราคิดว่าเขาเป็นคนดีเราถึงได้โดนหลอกแบบนี้ ตอนนี้ยังไม่สายที่เราจะช่วยสัตว์พวกนี้ค่ะ” ปิ่นแก้วพูดปลอบแฟนหนุ่ม“พี่มีเพื่อนที่สนิทเป็นตำรวจอยู่ครับ เราคงต้องให้ตำรวจช่วยด้วย”“ดีค่ะ ตอนนี้เราต้องรวบรวมสติคิดว่าจะทำอะไรก่อนเป็นอันดับแรก”เธอบอกเขา“หาหลักฐานก่อนครับ แคปหน้าจอและเอาคลิปพวกนี้เก็บไว้เป็นหลักฐาน”“แสดงว่าสุนัขที่หายไปอาจจะตายแล้วใช่ไหมคะ” ปิ่นแก้วพูดเสียงเบาหวิว รู้สึกวูบโหวงในอก ก่อนตายมันจะทรมานขนาดไหนนะ มนุษย์เป็น สัตว์ประเสริฐแต่ไม่คิดเลยว่าทำร้ายเพื่อนร่วมโลกได้อย่างน่ากลัวและโหดร้ายถึงเพียงนี้“อาจจะโดนทรมานจนตาย แสดงว่าหลังบ้านของพี่นกอาจจะมีซากสัตว์โดนฝังเอาไว้” ตฤณคาดเดาก่อนจะเจาะลึกเข้าไปดูข้อมูลของรัชนกเรื่อยๆ“นั่นอะไรคะพี่สอง” ปิ่นแก้วมองแล้วทำท่าพะอืดพะอม เมื่อเห็นห้องอะไรสักอย่างที่แขวนซากสัตว์ท่วมไปด้วยเลือด สุนัขโดนชำแหละแขวนห้อยเอาไว้เรียงกันเป็นตับ“พี่รู้แล้วครับ สุนัขที่โดนทรมานจนตาย เอามาชำแหละเป็นเนื้อให้คนกินครับ แล้วไอ้คลิปเปิบพิสดารเมื่อครู่คงเป็นเนื้อที่โดนชำแหละจากคลิปนี้ครับ”“อุ๊บ แหวะ!” ปิ่นแก้วพะอืดพะอม