All Chapters of เอาตรงๆ ผมหลงรักคุณ: Chapter 1 - Chapter 10

“คุณหมอช่วยมันด้วยครับ มันโดนรถชน” ตฤณรีบอุ้มสุนัขบาดเจ็บที่โดนรถชนเข้าไปในโรงพยาบาลสัตว์แห่งหนึ่งอย่างรีบร้อน“ใจเย็นๆ นะคะ เดี๋ยวหมอจะช่วยมันเองค่ะ” เสียงหวานใสก้องกังวลของปิ่นแก้วทำให้ตฤณเงยหน้าจากร่างโชกเลือดของเจ้าสุนัขจรจัดเพื่อมองสัตวแพทย์สาวตฤณยืนมองร่างอรชรที่สั่งให้เจ้าหน้าที่รีบพาสุนัขบาดเจ็บเข้าห้องไปด้วยหัวใจเต้นถี่กระชั้น เขาจำเธอได้ เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ชอบเอาอาหารไปให้สุนัขจรจัดหิวโหยน่าสงสารที่โดนทิ้งอยู่ข้างถนนตฤณนั่งลงที่เก้าอี้หน้าห้องรักษาสัตว์ เขามองบรรยากาศโดยรอบของโรงพยาบาลสัตว์อย่างคุ้นเคย เนื่องจากเขาพาสุนัขและแมวจรจัดมารักษาที่นี่บ่อยๆ“มันปลอดภัยแล้วนะคะ” เสียงหวานใส เจ้าของใบหน้ารูปไข่หวานละมุนทำให้ตฤณหลุดจากภวังค์ความคิด เขานั่งอยู่ตรงเก้าอี้สลับกับเดินไปมาด้วยความร้อนใจ ด้วยรู้สึกว่ามันนานเหลือเกินกับการเอาใจช่วยให้ชีวิตหนึ่งรอดพ้นความตามไปได้“ขอบคุณมากครับ” ตฤณยืนขึ้นเต็มความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร เขายิ้มกว้างให้สัตวแพทย์สาวในทันทีที่ได้ยินเรื่องน่ายินดีนี้“แต่มันต้องนอนพักรักษาตัวสักระยะก่อนนะคะ” ปิ่นแก้วบอกชายหนุ่มตรงหน้า“ผมตฤณครับ เรียกสั

“ขนมอร่อยมากๆ เลยนะคะ” เสียงหวานใสของใครบางคนทำให้ตฤณหันไปมอง เขายิ้มกว้างในทันทีที่เจอกับปิ่นแก้ว สัตวแพทย์สาวที่ยิ้มหวาน จับจิตจับใจ“ขอบคุณครับ” ตฤณกล่าวขอบคุณด้วยความเขินเล็กน้อย“คุณสองทำเองกับมือเลยเหรอคะ” ระหว่างถามเธอก็หยิบอาหารที่ หอบหิ้วมาด้วยเทใส่จานสังกะสีเก่าๆ ให้สุนัขและแมวแถวนั้น พวกมัน เหมือนจำเธอได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนเธอเคยมาที่นี่สัตว์พวกนี้มีสัญชาตญาณที่ดี ใครเคยช่วยเอาไว้ เคยเลี้ยง เคยเป็นเจ้าของแม้จะจากกันไปนานนับสิบปีมันก็ยังจำได้ดี พวกมันยังเฝ้าคิดถึงเจ้าของอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก“ครับ สูตรของพี่สาวผมน่ะครับ” ตฤณตอบขณะมองหญิงสาวด้วยสายตาอ่อนโยน“ปิ่นชอบผู้ชายทำอาหารเก่งจังเลยค่ะ เพราะปิ่นทำอาหารไม่เก่ง”เธอเงยหน้ามอง ตฤณหน้าแดงเล็กน้อย เสไปลูบศีรษะเจ้าสุนัขสีขาว ขนปุยที่กำลังกินอาหารด้วยความหิว“คุณสองอายุเท่าไหร่คะ น่าจะแก่กว่าปิ่นหลายปี”“สามสิบแล้วครับ”“ปิ่นเพิ่งยี่สิบสี่เองค่ะ งั้นปิ่นเรียกคุณว่าพี่ได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถามแล้ว อมยิ้ม“ได้ครับ” ตฤณตอบรับด้วยหัวใจเต้นแรง การเพิ่มระดับความสัมพันธ์กับคนตรงหน้าให้มากยิ่งขึ้นทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย“เมื่อหลายป

-ได้ค่ะ - ข้อความที่ส่งกลับมาทำให้ตฤณโทร. ไลน์ไปหาหญิงสาวในทันที“สวัสดีครับ” ตฤณทักทายหญิงสาวปลายสาย“สวัสดีค่ะพี่สอง ยังไม่นอนเหรอคะ”“พี่นอนดึกครับ” ตฤณมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาหาข้อมูล วันเดือนปีเกิด และส่อง IG รวมถึง facebook ของปิ่นแก้วอย่างสนใจ“ทำอะไรอยู่คะ”“เพิ่งอาบน้ำเสร็จเหมือนกันครับ ช่วงเย็นลูกค้าเยอะ เลยเพิ่งปิดร้านครับ”“ขยันจังเลยค่ะ”“รับประทานขนมของพี่หรือยังครับ” ตฤณเอ่ยถามอย่างใส่ใจ เขาพาตัวเองไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงขณะคุยโทรศัพท์ หัวใจของเขาชุ่มฉ่ำทุกครั้งที่ ได้ยินเสียงพูดคุยของเธอ“รับประทานแล้วค่ะ อร่อยทุกอย่างเลย” คนตอบเองก็อมยิ้ม นั่งพิง หัวเตียงอย่างมีความสุขขณะที่สนทนากับชายหนุ่มแสนอ่อนโยนที่ไถ่ถามเรื่องต่างๆ ของเธอด้วยความห่วงใยทั้งสองคุยกันนานนับชั่วโมง คุยกันอย่างเพลิดเพลิน คุยกันจนลืมเวลา ก่อนที่ตฤณจะเหลือบมองนาฬิกาที่หัวเตียง“ดึกแล้ว พี่ไม่กวนแล้วดีกว่าครับ ปิ่นนอนเถอะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานอีก” เขาอยากคุยต่ออีกนานๆ แต่เป็นห่วงคนปลายสายมากกว่า“งั้นฝันดีนะคะ”“ฝันดีครับ” ตฤณวางสายแล้วยิ้มกว้าง มองโทรศัพท์นิ่งนานอย่าง มีความสุขปิ่นแก้วได้รับ

“ปิ่นได้กินฝีมือพี่สองแล้ว” ปิ่นแก้วยิ้มให้ชายหนุ่ม เขายิ้มตอบกลับมาก่อนจะเริ่มรับประทานอาหารอย่างออกรส สองพี่น้องคุยสนุก ตลกและเป็นกันเอง ทำให้ปิ่นแก้วรู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก“ผมไปส่งปิ่นก่อนนะครับพี่หนึ่ง” ตฤณบอกพี่สาวก่อนจะเปิดประตูรถให้หญิงสาว ปิ่นแก้วยกมือไหว้กล่าวลาติยากรก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถ“รัดเข็มขัดนิรภัยด้วยครับ” เขาขยับมารัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ปิ่นแก้วมองใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้ตาปริบๆ ตฤณทำท่าจะถอยห่างก่อนจะรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอเสร็จ แต่ดวงตาหวานใสทำให้เขาหยุดมองนิ่ง ลมหายใจปะทะกันในระยะกระชั้นชิดให้ความรู้สึกวูบวาบหวามไหวอยู่มาก“เรียบร้อยแล้วครับ” ตฤณขยับห่างเพื่อมาสตาร์ทรถ ปิ่นแก้วขยับตัว ไปมาเล็กน้อยด้วยท่าทีขัดเขิน“ซี่โครงหมูทอดกระเทียมพริกไทยดำอร่อยไหมครับ” เขาชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบในรถ“อร่อยมากๆ เลยค่ะ ทำยังไงถึงจะได้กินฝีมือพี่สองไปตลอดชีวิตคะ”เธอเอ่ยถามก่อนจะมองหน้าเขายิ้มๆตฤณถึงกับไปไม่เป็นเมื่อถูกถามเช่นนั้น คนที่รอฟังคำตอบใจลุ้นระทึกแต่เขาก็ไม่ตอบ เธอเลยใจแป้วไปเล็กน้อย“นอนหลับฝันดีนะครับ” เขาบอกหญิงสาวหลังจากส่งเธอหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว“พี่สองเข้าไปดื่ม

“มันหายไปพี่เดินหาแทบแย่ ไม่คิดเลยว่าจะหายไปไกลขนาดนั้น ดีที่รถไม่ชนเข้า ขอบใจน้องทั้งสองมากเลยนะคะ”“ไม่เป็นไรครับ”“เดี๋ยวก่อนค่ะ อย่าเพิ่งไป” เจ้าของสุนัขที่ยังอุ้มลูกสุนัขตัวน้อยอยู่วิ่งไปเอาขนมจากในบ้านออกมา“พี่ทำขนมไทยส่งขาย น้องทั้งสองลองชิมดูนะคะ ถ้าถูกใจรอบหน้า แวะมากินฟรีได้เลย พี่ไม่คิดเงิน ถือว่าเป็นน้ำใจตอบแทนที่ช่วยเหลือเจ้าปุกปุยเอาไว้นะคะ”“ขอบคุณมากครับ/ขอบคุณมากค่ะ” ทั้งสองกล่าวขอบคุณก่อนจะยกมือไหว้และรับขนมเอาไว้ ตฤณได้ยินเสียงสุนัขหลายตัวเห่าอยู่ด้านไปพอชะโงก ไปดูก็เห็นว่ามีหลายตัวขังอยู่ในกรง“พี่เลี้ยงสุนัขหลายตัวเลยนะครับ”“ใช่จ้ะ เป็นสุนัขจรจัด พี่สงสารเลยเก็บมาเลี้ยง”“ดีใจจังเลยครับ พวกมันโชคดีที่เจอพี่นะครับ ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือโทร.หาผมได้เลยนะครับ เราเป็นคนรักสัตว์เหมือนกัน” ตฤณยื่นเบอร์โทรศัพท์ให้ คนตรงหน้า“ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอคนรักสัตว์เหมือนกัน พี่ชื่อพี่นกนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักน้องทั้งสองค่ะ”“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”“ค่ะ ขอบใจน้องทั้งสองอีกครั้งที่พาเจ้าปุกปุยมาส่งค่ะ” รัชนกยิ้มให้คนทั้งสอง ตฤณกับปิ่นแก้วจึงเดินไปขึ้นรถ“ดีจังเลยนะคะพี่สองมีเพจต