เอาตรงๆ ผมหลงรักคุณ

เอาตรงๆ ผมหลงรักคุณ

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-01
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
36Bab
345Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เขาตกหลุมรักเด็กสาว ม.ปลายใจบุญที่ชอบช่วยเหลือสัตว์ โดยเฉพาะหมาแมวจรจัดข้างถนนเมื่อหลายปีก่อน แม้จะเคยเห็นกันไกลๆ แต่ไม่เคยได้คุยกันเลยสักครั้งเดียว หลายปีต่อมาเขาได้เจอเธออีกครั้ง และครั้งนี้เขาจะมุ่งมั่นที่จะจีบเธอให้สำเร็จ

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

“คุณหมอช่วยมันด้วยครับ มันโดนรถชน” ตฤณรีบอุ้มสุนัขบาดเจ็บที่โดนรถชนเข้าไปในโรงพยาบาลสัตว์แห่งหนึ่งอย่างรีบร้อน

“ใจเย็นๆ นะคะ เดี๋ยวหมอจะช่วยมันเองค่ะ” เสียงหวานใสก้องกังวลของปิ่นแก้วทำให้ตฤณเงยหน้าจากร่างโชกเลือดของเจ้าสุนัขจรจัดเพื่อมองสัตวแพทย์สาว

ตฤณยืนมองร่างอรชรที่สั่งให้เจ้าหน้าที่รีบพาสุนัขบาดเจ็บเข้าห้องไปด้วยหัวใจเต้นถี่กระชั้น เขาจำเธอได้ เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ชอบเอาอาหารไปให้สุนัขจรจัดหิวโหยน่าสงสารที่โดนทิ้งอยู่ข้างถนน

ตฤณนั่งลงที่เก้าอี้หน้าห้องรักษาสัตว์ เขามองบรรยากาศโดยรอบของโรงพยาบาลสัตว์อย่างคุ้นเคย เนื่องจากเขาพาสุนัขและแมวจรจัดมารักษาที่นี่บ่อยๆ

“มันปลอดภัยแล้วนะคะ” เสียงหวานใส เจ้าของใบหน้ารูปไข่หวานละมุนทำให้ตฤณหลุดจากภวังค์ความคิด เขานั่งอยู่ตรงเก้าอี้สลับกับเดินไปมาด้วยความร้อนใจ ด้วยรู้สึกว่ามันนานเหลือเกินกับการเอาใจช่วยให้ชีวิตหนึ่งรอดพ้นความตามไปได้

“ขอบคุณมากครับ” ตฤณยืนขึ้นเต็มความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร เขายิ้มกว้างให้สัตวแพทย์สาวในทันทีที่ได้ยินเรื่องน่ายินดีนี้

“แต่มันต้องนอนพักรักษาตัวสักระยะก่อนนะคะ” ปิ่นแก้วบอกชายหนุ่มตรงหน้า

“ผมตฤณครับ เรียกสั้นๆ ว่าสองก็ได้” เขาแนะนำตัวเองยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“ค่ะคุณสอง ฉันชื่อปิ่นแก้วค่ะ เรียกสั้นๆ ว่าปิ่นก็ได้ค่ะ” เธอยิ้มตอบเขากลับไป ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้กันล่ะ ผู้ชายใจดีคนนั้น เธอเคยเห็นเขาเอาอาหารไปให้สุนัขจรจัดบ่อยๆ แต่น่าแปลกที่เธอกับเขาไม่เคยได้คุยกันเลยสักครั้ง เธอเห็นเขาแค่ไกลๆ ตอนที่เขากำลังจะจากไป

“ผมขอไปเยี่ยมมันหน่อยได้ไหมครับ” ตฤณบอกหญิงสาวตรงหน้า

“ได้สิคะ มันหลับอยู่น่ะค่ะ”

“มันโดนรถชนครับ ถ้าไม่พามารักษาคงพิการเดินลากขาเหมือนสุนัขบางตัว”

“น่าสงสารจังเลยนะคะ แสดงว่ามันเป็นสุนัขจรจัดใช่ไหมคะ”

“ครับ” ทั้งสองเดินมาหยุดหน้าเตียงสุนัขสีดำผ่ายผอม

“คุณตั้งชื่อมันหรือยังคะ” เธอเอ่ยถาม เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ     ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

“ยังครับ เราเพิ่งเจอกันก่อนหน้านี้ไม่นานครับ หมายถึงผมเจอมัน ตอนโดนรถชนแล้ว”

“งั้นเรามาตั้งชื่อมันกันดีไหมคะ” ปิ่นแก้วพูดยิ้มๆ

“ชื่ออะไรดีครับ” เขาเหลือบมองสัตวแพทย์สาว เธอมีส่วนสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรโดยประมาณ ผิวของเธอขาวอมชมพู ปากอวบอิ่ม คิ้วเรียวสวย แก้มเนียนใสไร้ไฝฝ้าจุดด่างดำ ผมของเธอดำขลับมัดเป็นหางม้าอยู่ด้านหลัง ดวงตาเรียวสวยรับกับคิ้ว จมูกโด่งเล็ก หน้าผากนูนเกลี้ยง เขามองเธอพูดอย่างเพลินตา มองปากสวยที่ขยับขึ้นลงไปมาแล้วเผลอแตะลิ้นเลีย    ริมฝีปากเบาๆ ปากน่าจูบจัง...

“คุณสองคะ คุณสอง”

“ครับ” ตฤณหลุดจากภวังค์ความคิดอันแสนสับสนวุ่นวายของตัวเอง หัวใจของเขาสั่นไหวรุนแรง

“ปิ่นถามว่าให้ชื่อเจ้าดำดีไหมคะ มันตัวดำ” เธอพูดติดตลก

“ดีครับ”

“ต้องพักรักษาตัวอีกหลายวันนะคะ คุณสองโอเคไหมคะ”

“โอเคครับ ค่ารักษาพยาบาลผมจะรับผิดชอบทั้งหมดนะครับ”

“ทางโรงพยาบาลจะลดให้พิเศษนะคะ กรณีที่สุนัขตัวนั้นเป็นสุนัขจรจัดและถูกคนใจบุญช่วยเอาไว้”

“ดีจังครับ”

“โรงพยาบาลที่นี่ปิ่นกับพี่ชายช่วยกันสร้างขึ้นมาน่ะค่ะ เราชอบเลี้ยงสัตว์และรักสัตว์ เลยอยากเป็นหมอรักษาสัตว์กันตั้งแต่เด็ก”

“แสดงว่าครอบครัวของคุณเป็นหมอรักษาสัตว์กันหมดเลยเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ ปิ่นมีพี่ชายอีกสามคน ปิ่นเป็นลูกคนเล็กน่ะค่ะ”

“ดีจังครับ”

“ฝนตกหนักเลยนะคะ คุณสองมีร่มไหมคะ” เธอเอ่ยถาม ตฤณส่ายหน้าไปมา

“ไม่มีร่มครับ”

“งั้นเอาร่มของปิ่นไปก่อนนะคะ”

“ขอบคุณครับ เอ่อ... ผมขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณปิ่นเอาไว้ได้ไหมครับ คือเอาไว้สอบถามอาการของเจ้าดำน่ะครับ” คนเอ่ยขอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ยิ้มเขินเพราะใจเขาแอบอยากได้เบอร์โทรศัพท์ของเธอจากสาเหตุอื่น

“ได้สิคะ เดี๋ยวเอาไลน์ของปิ่นไปด้วยนะคะ แล้วก็ของโรงพยาบาลด้วย”

“ผมมีไลน์และเบอร์โทรศัพท์ของโรงพยาบาลแล้วครับ เพราะว่าผมเป็นลูกค้าประจำของที่นี่”

“จริงเหรอคะ ปิ่นเพิ่งเรียนจบมาทำงานน่ะค่ะ แสดงว่าพี่ๆ ของปิ่นก็ต้องรู้จักคุณสองสิคะ”

“ก็คิดว่าแบบนั้นครับ แต่มีลูกค้าเยอะ ผมอาจจะไม่เป็นที่จดจำก็ได้    นะครับ”

“คุณสองเป็นที่จดจำค่ะ”

“ทำไมเหรอครับ”

“ก็คุณสองใจบุญ” เธอยิ้มหวานให้เขา ตฤณถึงกับยกมือขึ้นลูบท้ายทอยเพราะเขิน

“รถคุณสองจอดอยู่ที่ไหนคะ”

“ตรงโน้นครับ” เขาชี้ไปยังรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ของตัวเอง ก่อนจะพูดต่อ “ผมมาส่งขนมและดอกไม้น่ะครับ”

“คุณเปิดร้านขนมกับร้านดอกไม้ด้วยเหรอคะ” ปิ่นแก้วถามอย่างสนใจไม่น้อย

“ผมเป็นลูกน้องพี่สาวน่ะครับ ช่วยพี่สาวทำงาน เรามีกันอยู่สองคนพี่น้อง” เขาบอกเธอขณะเดินออกมานอกห้องพักฟื้นของเจ้าดำและมาหยุดอยู่ตรงหน้าโรงพยาบาลที่ตอนนี้ฝนกำลังตกหนัก

“ร้านอยู่แถวไหนคะ”

“อยู่แถว...” ตฤณตอบเธอกลับไปเสียงนุ่ม

“เดี๋ยวต้องแวะไปอุดหนุนคุณสองบ้างแล้วค่ะ”

“พี่สาวของผมทำขนมอร่อยนะครับ จัดดอกไม้ก็เก่ง” ตฤณพูดแล้วยิ้ม น้ำเสียงของเขาทำให้ปิ่นแก้วรับรู้ว่าเขารักพี่สาวเป็นอันมาก

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
36 Bab
1
“คุณหมอช่วยมันด้วยครับ มันโดนรถชน” ตฤณรีบอุ้มสุนัขบาดเจ็บที่โดนรถชนเข้าไปในโรงพยาบาลสัตว์แห่งหนึ่งอย่างรีบร้อน“ใจเย็นๆ นะคะ เดี๋ยวหมอจะช่วยมันเองค่ะ” เสียงหวานใสก้องกังวลของปิ่นแก้วทำให้ตฤณเงยหน้าจากร่างโชกเลือดของเจ้าสุนัขจรจัดเพื่อมองสัตวแพทย์สาวตฤณยืนมองร่างอรชรที่สั่งให้เจ้าหน้าที่รีบพาสุนัขบาดเจ็บเข้าห้องไปด้วยหัวใจเต้นถี่กระชั้น เขาจำเธอได้ เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ชอบเอาอาหารไปให้สุนัขจรจัดหิวโหยน่าสงสารที่โดนทิ้งอยู่ข้างถนนตฤณนั่งลงที่เก้าอี้หน้าห้องรักษาสัตว์ เขามองบรรยากาศโดยรอบของโรงพยาบาลสัตว์อย่างคุ้นเคย เนื่องจากเขาพาสุนัขและแมวจรจัดมารักษาที่นี่บ่อยๆ“มันปลอดภัยแล้วนะคะ” เสียงหวานใส เจ้าของใบหน้ารูปไข่หวานละมุนทำให้ตฤณหลุดจากภวังค์ความคิด เขานั่งอยู่ตรงเก้าอี้สลับกับเดินไปมาด้วยความร้อนใจ ด้วยรู้สึกว่ามันนานเหลือเกินกับการเอาใจช่วยให้ชีวิตหนึ่งรอดพ้นความตามไปได้“ขอบคุณมากครับ” ตฤณยืนขึ้นเต็มความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร เขายิ้มกว้างให้สัตวแพทย์สาวในทันทีที่ได้ยินเรื่องน่ายินดีนี้“แต่มันต้องนอนพักรักษาตัวสักระยะก่อนนะคะ” ปิ่นแก้วบอกชายหนุ่มตรงหน้า“ผมตฤณครับ เรียกสั
Baca selengkapnya
2
“งั้นต้องลองไปชิมแล้วค่ะ”“ฝนเริ่มซาแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ต้องไปส่งของอีกหลายที่ ผมฝากเจ้าดำด้วยนะครับ แล้วจะแวะมาเยี่ยมมันทุกวัน ผมสัญญาครับ” ตฤณบอกหญิงสาวตรงหน้า แม้จะอยากยืนคุยอยู่กับเธออีกนานๆ แต่เขาก็ต้องไปส่งของให้ลูกค้า“ค่ะ รับรองว่าจะดูแลเจ้าดำให้ดีเลยค่ะ” ปิ่นแก้วยิ้มละมุนให้ชายหนุ่มตรงหน้า ตฤณจึงกางร่มไปที่รถ ก่อนขึ้นรถเขาหันมายิ้มให้เธออีกครั้งวันรุ่งขึ้นตฤณก็มาเยี่ยมเจ้าดำที่โรงพยาบาลตามที่เขาสัญญากับหญิงสาวเอาไว้ วันนี้เขาไม่เจอปิ่นแก้ว จึงฝากขนมและดอกไม้เอาไว้ให้เธอปิ่นแก้วเดินเข้ามาในโรงพยาบาลช่วงบ่าย เจ้าหน้าที่ที่เคาน์เตอร์จึงรีบเรียกเอาไว้“คุณหมอคะ มีคนฝากของเอาไว้ให้คุณหมอค่ะ”“ใครกันจ๊ะ” ปิ่นแก้วเอ่ยถามอย่างแปลกใจ“ก็หนุ่มหล่อใจบุญที่อุ้มเจ้าดำมาให้รักษาเมื่อวานไงคะ” พนักงานพูดยิ้มๆ ปิ่นแก้วรับกุหลาบสีขาวช่อใหญ่และขนมคัพเค้กมาถือเอาไว้เธอพลิกการ์ดอ่านแล้วถึงกับอมยิ้ม...“ดอกไม้ผมจัดเองนะครับ พี่สาวบอกว่าขี้เหร่มาก ไม่รู้คุณปิ่นจะบอกว่าขี้เหร่ด้วยหรือเปล่า ส่วนคัพเค้กกล่องนี้ผมทำเองเหมือนกัน เป็นคัพเค้กกาแฟสูตรไม่ใส่ไข่ ถ้าไม่อร่อยอย่าว่ากันนะครับ ผมลงทุนไปสมั
Baca selengkapnya
3
“ขนมอร่อยมากๆ เลยนะคะ” เสียงหวานใสของใครบางคนทำให้ตฤณหันไปมอง เขายิ้มกว้างในทันทีที่เจอกับปิ่นแก้ว สัตวแพทย์สาวที่ยิ้มหวาน จับจิตจับใจ“ขอบคุณครับ” ตฤณกล่าวขอบคุณด้วยความเขินเล็กน้อย“คุณสองทำเองกับมือเลยเหรอคะ” ระหว่างถามเธอก็หยิบอาหารที่ หอบหิ้วมาด้วยเทใส่จานสังกะสีเก่าๆ ให้สุนัขและแมวแถวนั้น พวกมัน เหมือนจำเธอได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนเธอเคยมาที่นี่สัตว์พวกนี้มีสัญชาตญาณที่ดี ใครเคยช่วยเอาไว้ เคยเลี้ยง เคยเป็นเจ้าของแม้จะจากกันไปนานนับสิบปีมันก็ยังจำได้ดี พวกมันยังเฝ้าคิดถึงเจ้าของอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก“ครับ สูตรของพี่สาวผมน่ะครับ” ตฤณตอบขณะมองหญิงสาวด้วยสายตาอ่อนโยน“ปิ่นชอบผู้ชายทำอาหารเก่งจังเลยค่ะ เพราะปิ่นทำอาหารไม่เก่ง”เธอเงยหน้ามอง ตฤณหน้าแดงเล็กน้อย เสไปลูบศีรษะเจ้าสุนัขสีขาว ขนปุยที่กำลังกินอาหารด้วยความหิว“คุณสองอายุเท่าไหร่คะ น่าจะแก่กว่าปิ่นหลายปี”“สามสิบแล้วครับ”“ปิ่นเพิ่งยี่สิบสี่เองค่ะ งั้นปิ่นเรียกคุณว่าพี่ได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถามแล้ว อมยิ้ม“ได้ครับ” ตฤณตอบรับด้วยหัวใจเต้นแรง การเพิ่มระดับความสัมพันธ์กับคนตรงหน้าให้มากยิ่งขึ้นทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย“เมื่อหลายป
Baca selengkapnya
4
“ปิ่นจะมาอุดหนุนนะคะพี่สองไม่ได้จะมากินฟรี” เธอรีบออกตัว ไมตรีจิตที่สองพี่น้องมอบให้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจไม่น้อย“ถือว่าพี่เลี้ยงขอบคุณที่ปิ่นช่วยดูแลเจ้าดำนะครับ” ตฤณพาหญิงสาวเดินไปชมขนมในตู้กระจกที่วางเรียงรายกันอยู่หลายชนิด“พี่สาวของพี่สองทำขนมพวกนี้เองเลยเหรอคะ”“ใช่ครับ มีลูกมือช่วยกันครับ แต่พี่หนึ่งมีสูตรเฉพาะของตัวเองอยู่แล้ว”“น่ากินทั้งนั้นเลยนะคะ ร้านจัดได้น่ารักโรแมนติกจัง ถ้ามีเทศกาลพวกวาเลนไทน์หรือวันแห่งความรักสั่งได้ทั้งขนมและดอกไม้ไปให้แฟนเลยนะคะนี่”“ครับ” ตฤณรับคำมองหญิงสาวที่กำลังมองบราวนี่ตรงหน้าไม่วาง“บราวนี่ของพี่หนึ่งอร่อยนะครับ ลองชิมดูสิ” ตฤณกุลีกุจอตักใส่จานมาให้หญิงสาวตรงหน้าลองชิม“อืม... อร่อยจังเลยค่ะ” เธอได้รสเข้มข้นของช็อกโกแลตเนื้อฉ่ำหอมอร่อยจนเผลอตักรับประทานเกลี้ยงจาน“มีคุกกี้ เค้กและขนมอีกหลายอย่างครับ น้องปิ่นชอบรับประทานขนมอะไรครับ”“ปิ่นชอบรับประทานช็อกโกแลตค่ะ เห็นเป็นไม่ได้เลย”“ชอบรับประทานเหมือนพี่เลยครับ” คนตอบมองสบตาหญิงสาว เธอขัดเขินเล็กน้อยเสมองไปมองขนมในตู้อีกด้านแทน ชายหนุ่มยิ้มตาม เดินตามเธอไปแนะนำเมนูขนมหลายอย่างในร้าน“ลองชิมไอ
Baca selengkapnya
5
-ได้ค่ะ - ข้อความที่ส่งกลับมาทำให้ตฤณโทร. ไลน์ไปหาหญิงสาวในทันที“สวัสดีครับ” ตฤณทักทายหญิงสาวปลายสาย“สวัสดีค่ะพี่สอง ยังไม่นอนเหรอคะ”“พี่นอนดึกครับ” ตฤณมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาหาข้อมูล วันเดือนปีเกิด และส่อง IG รวมถึง facebook ของปิ่นแก้วอย่างสนใจ“ทำอะไรอยู่คะ”“เพิ่งอาบน้ำเสร็จเหมือนกันครับ ช่วงเย็นลูกค้าเยอะ เลยเพิ่งปิดร้านครับ”“ขยันจังเลยค่ะ”“รับประทานขนมของพี่หรือยังครับ” ตฤณเอ่ยถามอย่างใส่ใจ เขาพาตัวเองไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงขณะคุยโทรศัพท์ หัวใจของเขาชุ่มฉ่ำทุกครั้งที่ ได้ยินเสียงพูดคุยของเธอ“รับประทานแล้วค่ะ อร่อยทุกอย่างเลย” คนตอบเองก็อมยิ้ม นั่งพิง หัวเตียงอย่างมีความสุขขณะที่สนทนากับชายหนุ่มแสนอ่อนโยนที่ไถ่ถามเรื่องต่างๆ ของเธอด้วยความห่วงใยทั้งสองคุยกันนานนับชั่วโมง คุยกันอย่างเพลิดเพลิน คุยกันจนลืมเวลา ก่อนที่ตฤณจะเหลือบมองนาฬิกาที่หัวเตียง“ดึกแล้ว พี่ไม่กวนแล้วดีกว่าครับ ปิ่นนอนเถอะครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานอีก” เขาอยากคุยต่ออีกนานๆ แต่เป็นห่วงคนปลายสายมากกว่า“งั้นฝันดีนะคะ”“ฝันดีครับ” ตฤณวางสายแล้วยิ้มกว้าง มองโทรศัพท์นิ่งนานอย่าง มีความสุขปิ่นแก้วได้รับ
Baca selengkapnya
6
“มันโชคดีมากเลยนะคะที่เจอคนใจดีๆ อย่างพี่สอง”“น้องปิ่นครับ คือพี่หนึ่งชวนไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกันวันนี้น่ะครับ” เขาเอ่ยชวนหญิงสาวตรงหน้า“ได้สิคะ” เธอรับคำยิ้มหวานให้เขา“งั้นเลิกงานแล้วพี่มารับนะครับ”“สักหกโมงเย็นนะคะ วันนี้พี่ชายของปิ่นอยู่กันครบเลย ออกจากโรงพยาบาลก่อนเวลาได้ค่ะ” ส่วนใหญ่จะออกเวรตอนทุ่มหนึ่ง แต่หากมีเคสด่วนๆ ก็อาจจะเลทเป็นสองถึงสามทุ่ม เพราะเวลานั้นลูกค้าเลิกงานก็จะ พาสัตว์มารักษาหรือฉีดวัคซีน หมอสัตว์ก็เหมือนหมอคน ถ้ามีอะไรร้ายแรง ก็ต้องรีบมาดูเหมือนกัน“ชิมเค้กช็อกโกแลตของพี่หรือยังครับ” เขาเอ่ยถาม“ยังเลยค่ะ ชิมแล้วจะบอกนะคะว่าอร่อยหรือเปล่า” เธอดักคอเพราะเขาต้องถามว่าอร่อยไหม“ถ้าอร่อยอย่าลืมคิดถึงคนทำนะครับ”“ค่ะ” ปิ่นแก้วรับคำอย่างขวยเขิน ตฤณยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะเอ่ยขอตัว พอเธอเดินเข้าห้องทำงานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น“เข้ามาเลยค่ะ” เธอเอ่ยอนุญาตก่อนจะเห็นตฤณหิ้วของเข้ามาในห้อง“มีอะไรหรือคะพี่สอง”“คือพี่ทำข้าวกล่องมาให้น่ะครับ” เขายื่นข้าวกล่องให้หญิงสาวตรงหน้า ยิ้มหวานให้เธอตลอดเวลา“ขอบคุณค่ะ”“พี่ทำเองกับมือเลยนะครับ ต้องรับประทานให้หมดด้วยนะครับ” คน
Baca selengkapnya
7
“ปิ่นได้กินฝีมือพี่สองแล้ว” ปิ่นแก้วยิ้มให้ชายหนุ่ม เขายิ้มตอบกลับมาก่อนจะเริ่มรับประทานอาหารอย่างออกรส สองพี่น้องคุยสนุก ตลกและเป็นกันเอง ทำให้ปิ่นแก้วรู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก“ผมไปส่งปิ่นก่อนนะครับพี่หนึ่ง” ตฤณบอกพี่สาวก่อนจะเปิดประตูรถให้หญิงสาว ปิ่นแก้วยกมือไหว้กล่าวลาติยากรก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถ“รัดเข็มขัดนิรภัยด้วยครับ” เขาขยับมารัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ ปิ่นแก้วมองใบหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้ตาปริบๆ ตฤณทำท่าจะถอยห่างก่อนจะรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอเสร็จ แต่ดวงตาหวานใสทำให้เขาหยุดมองนิ่ง ลมหายใจปะทะกันในระยะกระชั้นชิดให้ความรู้สึกวูบวาบหวามไหวอยู่มาก“เรียบร้อยแล้วครับ” ตฤณขยับห่างเพื่อมาสตาร์ทรถ ปิ่นแก้วขยับตัว ไปมาเล็กน้อยด้วยท่าทีขัดเขิน“ซี่โครงหมูทอดกระเทียมพริกไทยดำอร่อยไหมครับ” เขาชวนคุยเพื่อทำลายความเงียบในรถ“อร่อยมากๆ เลยค่ะ ทำยังไงถึงจะได้กินฝีมือพี่สองไปตลอดชีวิตคะ”เธอเอ่ยถามก่อนจะมองหน้าเขายิ้มๆตฤณถึงกับไปไม่เป็นเมื่อถูกถามเช่นนั้น คนที่รอฟังคำตอบใจลุ้นระทึกแต่เขาก็ไม่ตอบ เธอเลยใจแป้วไปเล็กน้อย“นอนหลับฝันดีนะครับ” เขาบอกหญิงสาวหลังจากส่งเธอหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว“พี่สองเข้าไปดื่ม
Baca selengkapnya
8
“ได้ยินแบบนี้คืนนี้พี่คงนอนหลับฝันดีนะครับ” ตฤณถึงกับยิ้มกว้าง“พี่สองซ่อมคอมไปเถอะค่ะ ปิ่นไม่กวนแล้ว แค่อยากโทร. มาราตรีสวัสดิ์เท่านั้นเองค่ะ”“ขอบคุณนะครับที่โทร. มา พี่อยากได้ยินเสียงน้องปิ่นก่อนนอนเหมือนกันครับ จะได้นอนหลับฝันดี”“ฝันดีนะคะ” เธอเขินหนักเลยตอบกลับไปแบบนั้นก่อนจะกดวางสาย ตฤณยิ้มกว้างขณะมือสาละวนกับการซ่อมคอมฯ อย่างมีความสุข“น้องชายของพี่ยิ้มปากจะฉีกถึงใบหูแล้วนั่น” เสียงแหย่ของพี่สาวทำให้ตฤณยิ้มหนักกว่าเก่า“ยังไม่นอนเหรอครับพี่หนึ่ง”“กำลังจะนอนจ้ะ เห็นเรายังทำอะไรกึกๆ กักๆ อยู่เลยมาดู”“ซ่อมคอมฯ ครับ เสร็จพอดีเลย ลูกค้ามารับพรุ่งนี้ครับ”“งั้นพี่ไปก่อนนะจ๊ะ”“ครับพี่หนึ่ง ฝันดีครับ” ตฤณหอมแก้มพี่สาวก่อนจะเข้านอนบ้างรุ่งเช้าเขารีบตื่นมาทำข้าวกล่องแสนอร่อยเพื่อนำไปฝากปิ่นแก้วที่โรงพยาบาลสัตว์ วันนี้เขาทำขนมจีบไปฝากเธอพร้อมกุหลาบสีขาวหนึ่งดอกปิ่นแก้วมาถึงที่ทำงานก็ได้รับกุหลาบและขนมจีบ พนักงานที่เคาน์เตอร์อมยิ้มเมื่อยื่นของฝากจากตฤณให้คุณหมอสาว-ขนมจีบไส้กุ้งถูกปากไหมครับ- เสียงข้อความไลน์ดังขึ้น ปิ่นแก้วเปิดอ่านแล้วอมยิ้ม-อร่อยมากค่ะ--พี่ทำขนมจีบไปจีบทุกวันได้ไ
Baca selengkapnya
9
“มันหายไปพี่เดินหาแทบแย่ ไม่คิดเลยว่าจะหายไปไกลขนาดนั้น ดีที่รถไม่ชนเข้า ขอบใจน้องทั้งสองมากเลยนะคะ”“ไม่เป็นไรครับ”“เดี๋ยวก่อนค่ะ อย่าเพิ่งไป” เจ้าของสุนัขที่ยังอุ้มลูกสุนัขตัวน้อยอยู่วิ่งไปเอาขนมจากในบ้านออกมา“พี่ทำขนมไทยส่งขาย น้องทั้งสองลองชิมดูนะคะ ถ้าถูกใจรอบหน้า แวะมากินฟรีได้เลย พี่ไม่คิดเงิน ถือว่าเป็นน้ำใจตอบแทนที่ช่วยเหลือเจ้าปุกปุยเอาไว้นะคะ”“ขอบคุณมากครับ/ขอบคุณมากค่ะ” ทั้งสองกล่าวขอบคุณก่อนจะยกมือไหว้และรับขนมเอาไว้ ตฤณได้ยินเสียงสุนัขหลายตัวเห่าอยู่ด้านไปพอชะโงก ไปดูก็เห็นว่ามีหลายตัวขังอยู่ในกรง“พี่เลี้ยงสุนัขหลายตัวเลยนะครับ”“ใช่จ้ะ เป็นสุนัขจรจัด พี่สงสารเลยเก็บมาเลี้ยง”“ดีใจจังเลยครับ พวกมันโชคดีที่เจอพี่นะครับ ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือโทร.หาผมได้เลยนะครับ เราเป็นคนรักสัตว์เหมือนกัน” ตฤณยื่นเบอร์โทรศัพท์ให้ คนตรงหน้า“ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอคนรักสัตว์เหมือนกัน พี่ชื่อพี่นกนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักน้องทั้งสองค่ะ”“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”“ค่ะ ขอบใจน้องทั้งสองอีกครั้งที่พาเจ้าปุกปุยมาส่งค่ะ” รัชนกยิ้มให้คนทั้งสอง ตฤณกับปิ่นแก้วจึงเดินไปขึ้นรถ“ดีจังเลยนะคะพี่สองมีเพจต
Baca selengkapnya
10
รอยยิ้มของตฤณอบอุ่นอ่อนโยน เขาพูดจาไพเราะและมักยิ้มอยู่เป็นนิจ เขาเป็นผู้ชายใจดี เธอไม่เคยเห็นเขาทำหน้าบูดบึ้งหรือโมโหใครเลย มีแต่กระตือรือร้นทำงานและช่วยเหลือคนอื่น โดยเฉพาะหมาแมวจรจัดข้างถนนหญิงสาวจัดการอาบน้ำอาบท่าและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า พอออกมาข้างนอกก็เจอกับตฤณที่ยืนรอเธออยู่ก่อนแล้ว เขาอาบน้ำเรียบร้อยแล้วกลิ่นสบู่และกลิ่นกายหอมสะอาดของเขาลอยมาปะทะจมูกของเธอจางๆ“เสื้อผ้าของปิ่นล่ะคะ” เธอเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นเสื้อผ้าของตัวเอง“พี่เอาไปซักและปั่นแห้งให้แล้วครับ เรารับประทานอาหารเสร็จเสื้อผ้าของปิ่นก็คงแห้งพอดี” เขาบอกเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“เกรงใจจังเลยค่ะ ความจริงปิ่นเอากลับไปซักที่บ้านก็ได้นะคะ อาจจะขอยืมชุดพี่หนึ่งใส่กลับบ้านไปก่อน” เธอบอกอย่างเกรงใจระคนเขินอาย ก็มันมีชุดชั้นในของเธออยู่ด้วยนี่นาที่เขาเอาไปซัก“น้องปิ่นเป็นอะไรหรือเปล่าครับ พี่เห็นหน้าแดงๆ”“เอ่อ... เปล่าค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อยเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ วางหลังมือกับหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอเบาๆ เหมือนสัมผัสอุณหภูมิของร่างกาย“ทำไมถึงหน้าแดงครับ ไม่สบายหรือเปล่า” เขาขยับหน้าเข้ามาถามอย่างสงสัย เธอรวบเสื้อเอาไว้อย่า
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status