All Chapters of หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก: Chapter 61 - Chapter 70

ช่างมันเถอะ
เดิมทีตอนนั้น เธอเองก็โกหกเพื่อขอเลิก ไม่น้อยไปกว่าหรงเฉินเลย
เธอรู้ดีว่าเธอเป็นคนใช้หรงเฉินเป็นเครื่องมือ ถึงได้เลิกกับฉือเย่าได้อย่างราบรื่น
พูดกันตามตรง มิตรภาพระหว่างหรงเฉินกับฉือเย่า ก็พังลงเพราะเธอ
ตอนนี้หรงเฉินหักหลังเธอเพื่อกอบกู้ฉือเย่า ก็ถือว่าสมเหตุสมผล
ในเมื่อเลิกกันไปแล้ว เป้าหมายของเธอก็สำเร็จไปนานแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หรงเฉินยังไม่เอาเรื่องที่พ่อเธอเคยติดคุกไปเปิดโปง ก็ถือว่าเมตตาอย่างถึงที่สุดแล้ว
เธอไม่มีสิทธิ์เข้าไปแทรกแซง และยิ่งไม่มีสิทธิ์จะบอกว่าเขาทำไม่ได้สวี่หว่านหนิงก้มลงหยิบถุงของขึ้นมา เดินเข้าไปในครัว เอาอาหารใส่ตู้เย็น แล้วถือของใช้ที่เหลือเดินออกมา
เดินผ่านห้องนั่งเล่น เห็นทั้งสองคนยังยืนคุยกันอยู่นอกระเบียง
หัวใจเธอยิ่งกระวนกระวายเธอเคยได้ยินหรงเฉินพูดว่า ผู้ชายบางคนโดนแฟนเก่าทำร้ายจิตใจหนักมาก ก็จะไม่เชื่อผู้หญิงอีกต่อไป เกลียดผู้หญิงอย่างรุนแรง ถึงขั้นที่รสนิยมทางเพศเปลี่ยนไปเองโดยไม่รู้ตัวถ้าหรงเฉินคิดจะยั่วยวนฉือเย่า เขาจะเริ่มจากการเป็น “เพื่อน” สร้างความผูกพันที่ไม่มีวันแตกสลายก่อน ค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในชีวิต ค

เมื่อสวี่หว่านหนิงเดินออกมา
หรงเฉินลุกขึ้นจากโซฟา พอเห็นว่าเป็นสวี่หว่านหนิง รอยยิ้มก็ค่อย ๆ เลือนหายไป “ฉือเย่าอยู่ไหน?”สวี่หว่านหนิงปิดประตูห้องให้สนิท เดินเข้าไปหาเขา “เขากำลังซ่อมท่อน้ำอยู่ นายกลับไปก่อนเถอะ”“ฉันจะรอเขา” หรงเฉินนั่งลงอีกครั้ง กางแขนทั้งสองพาดพนักโซฟาอย่างสบาย ๆ ไขว่ห้างตามอำเภอใจ แล้วเขย่ารองเท้ากีฬายี่ห้อดังราคาแพงของตัวเอง “ฉันยังมีเรื่องอยากคุยกับเขาอีกเยอะ”“คงซ่อมไม่เสร็จในเวลาอันสั้นหรอก” สวี่หว่านหนิงเดินไปตรงหน้า คว้าข้อมือเขาแล้วดึง “นายกลับไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันวันหลัง”หรงเฉินสะบัดมือออกอย่างแรง “ฉันไม่รีบกลับ วันนี้ว่างมาก จะอยู่กินข้าวกลางวัน ข้าวเย็น หรือแม้แต่มื้อดึกที่นี่ก็ได้”สวี่หว่านหนิงโกรธจนเอามือเท้าเอว หรี่ตาเย็นชาจ้องหรงเฉินมุมปากของหรงเฉินยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ยิ้มบาง ๆ อย่างมั่นใจสวี่หว่านหนิง เสิ่นฮุ่ย และหรงเฉิน ทั้งสามคนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีถ้าจะใช้คำคำเดียวอธิบายนิสัยของแต่ละคนสวี่หว่านหนิง — โหด
เสิ่นฮุ่ย — แสบ
หรงเฉิน — ปากอาบยาพิษเป็นพวกที่ไม่มีใครควรไปหาเ

“พูดจริง ๆ นะ”หัวใจของสวี่หว่านหนิงเย็นวาบ เธอเองก็อยากกลับไปคบกัน เธอยังรักเขามาก รักมากจริง ๆ แต่เธอไม่มีคุณสมบัติพอจะยืนอยู่ข้างเขา ได้แต่ถามอย่างหมดแรง “คุณไม่เกลียดฉันแล้วเหรอ”“เกลียด เกลียดมาตลอด” เสียงของฉือเย่าปนความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบาย “เพราะงั้น กลับมาอยู่ข้างกันนะ ให้เธอเป็นคนค่อย ๆ ถอนความแค้นในใจออกทีละนิด การเกลียดใครสักคนมันทรมานเกินไปเลยไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้อีกแล้ว”ขอบตาของสวี่หว่านหนิงเปียกชุ่มในทันทีเพราะความเจ็บปวดของฉือเย่า ทำให้หัวใจของเธอทรมานแทบขาดใจการเกลียดผู้หญิงคนหนึ่งมานานถึงห้าปี ไม่มีวันปล่อยวาง ไม่มีวันให้อภัย เป็นความทรมานอย่างที่สุดแต่เธอไม่อาจอยู่กับเขาได้จริง ๆ แม้แต่จะบอกเขาว่า เธอรักเขามาตลอด ก็ยังไม่กล้าเธอเองก็เจ็บปวดและจนปัญญาไม่แพ้กันตลอดเวลานี้ เธอพยายามอย่างที่สุดเพื่อพลิกคดีให้พ่อ ช่วยพ่อไปพร้อม ๆ กับอยากลบมลทินให้ตัวเอง เพื่อจะได้มีสถานะที่สะอาดพอ พอจะยืนเคียงข้างเขาได้ แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี“ฉือเย่า ฉันไม่สามารถอยู่กับคุณได้” เสียงของสวี่หว่านหนิงสั่นพร่า แฝงความสะอื้นบาง ๆ“เธอไม่ใช่ชอบเงินเหรอ” ฉือเย่าพูดทีละคำ หนักแน

ประมาณสามวันผ่านไป เธอก็ทนไม่ไหวจริง ๆ ผลักประตูห้องของฉือเย่า เดินเข้าไปดู
ผ้าปูที่นอนบนเตียงพับไว้เรียบร้อย
ของใช้ส่วนตัวสำหรับล้างหน้าแปรงฟันของเขายังอยู่ เสื้อผ้าในตู้แขวนแยกตามสีและประเภทอย่างเป็นระเบียบ
ห้องของเขาเหมือนตัวเขาเอง สะอาด เรียบร้อย อบอุ่น และมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ
ผ่านไปอีกหลายวัน ฉือเย่าก็ยังไม่กลับบ้าน
เขาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วก็หายไปอย่างกะทันหัน
สวี่หว่านหนิงรู้สึกในใจว่างเปล่า
ฉือเย่าไม่เคยเป็นของเธอ
แต่กลับเหมือนต้องสูญเสียเขาไปอีกครั้ง ทำให้ทั้งวันใจลอย อารมณ์หม่นหมอง
ตอนงานยุ่ง ยังพอจะลืมเขาได้
แต่หลังเลิกงาน รู้สึกว่าทั้งบ้านเย็นเยียบไร้ชีวิตชีวา ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
ผักที่ฉือเย่าใส่ไว้ในตู้เย็นก็เหี่ยวแล้ว เธอทิ้งไม่ลง เลยเอาออกมาต้มกินกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
เธอมักจะเผลอเปิดวีแชตของฉือเย่าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่มีความกล้าพอจะถามว่าเขาไปไหน และจะกลับมาอยู่หรือไม่
ปล่อยให้เป็นแบบนี้ราวสิบวัน ก็ถึงวันจ่ายค่าเช่า
ช่วงเย็น เธอนั่งรถไฟใต้ดินกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์ออกมา โอนเงินให้ฉือเย่าหนึ่งหมื่นบาท
เธอจ้องกล่องข้อความ ก็เห็

ไป๋ซวี่ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ “ไม่แปลกเลย ตอนงานเลี้ยงก่อนฉันแต่งงานครั้งนั้น ซูเยว่เยว่ถึงด่าหว่านหนิงว่าเป็นผู้หญิงเลว ที่แท้อาเย่าถูกเธอทิ้งจริง ๆ”
ฉือเย่าหันหน้าไปมองหรงเฉิน สายตาเย็นเฉียบ น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจเล็กน้อย “นายภูมิใจมากหรือไง?”
หรงเฉินยักไหล่ ทำท่าทีไม่ใส่ใจ “ฉันก็ไม่ได้ชอบสวี่หว่านหนิง จะไปภูมิใจอะไรล่ะ? ฉันชอบฮุ่ยฮุ่ยมากกว่า”
คำพูดนี้ทำให้ไป๋ซวี่เหมือนหัวจะลุกเป็นไฟ หน้าเสียจนคล้ำลง ทั้งโมโหทั้งกลัว ทั้งตื่นตระหนกทั้งทำอะไรไม่ถูก ชี้หน้าหรงเฉิน “นาย…นายโตมาด้วยกันกับเมียฉัน เป็นเพื่อนสนิทเหมือนพี่น้องกัน แล้วทำไมยังคิดถึงเมียฉันอีก?”
“ล้อเล่นน่า” หรงเฉินทำท่าทางไม่เอาจริงเอาจัง ยิ้มอย่างอารมณ์ดี “ดูสิ ทำเอานายร้อนรนขนาดนี้ วางใจเถอะ ฉันเห็นเธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ ไม่แย่งกับนายหรอก”
ไป๋ซวี่ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ผู้ชายหน้าหวานอย่างหรงเฉิน ทั้งสะอาดสะอ้าน หน้าตาดี ที่สำคัญคือบ้านรวยมาก ถ้าเขาจะเอาจริงขึ้นมา เขาไม่มีทางสู้ได้แน่
หรงเฉินขยับเข้าไปใกล้ฉือเย่า กระซิบข้างหู “ฉันกับนายไม่ใช่คู่แข่งความรัก ท่าทีที่นายมีต่อฉัน ช่วยดีขึ้นหน่อยได้ไหม?”
สวี่หว่านหนิงคล้อ