All Chapters of หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก: Chapter 71 - Chapter 80

หรงเฉินคล้องแขนพาดไหล่ฉือเย่า “รีบหามีแฟนขนาดนี้ จะให้ฉันแนะนำให้ไหม?”ฉือเย่าปัดมือหรงเฉินออก “ได้หมด ช่วงสองวันนี้ผมว่าง พวกคุณช่วยนัดให้หน่อย ผมจะไปเจอทุกคน”ไป๋ซวี่หยิบมือถือขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี ส่งวีแชตไปพลางถามไปพลาง “พ่อแม่คุณไม่ได้มอบภารกิจแต่งงานอะไรให้ใช่ไหม อยู่ ๆ ถึงรีบดูตัวขนาดนี้?”ฉือเย่ายิ้มคล้ายยิ้มไม่ใช่ยิ้ม “เห็นคุณกับพี่สะใภ้รักกันขนาดนี้ ก็อดอิจฉาไม่ได้”เสิ่นฮุ่ยกับไป๋ซวี่มองหน้ากันแล้วยิ้มสวี่หว่านหนิงรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนนอก ยืนแข็งทื่อมาตลอด
ไม่อยากพูด
อยู่ ๆ ก็หมดความอยากอาหารฉือเย่าหาคู่ดูตัวต่อหน้าเธอ เหมือนเอาเกลือมาสาดใส่แผล ฉีกกระชากจนเจ็บแสบ
เธอแค่ไม่สามารถอยู่กับฉือเย่าได้ ไม่ใช่ว่าไม่รักเขาต่อให้วันหนึ่งเขาจะแต่งงานมีลูก โดยที่เธอไม่รู้เรื่อง ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
แต่กลับต้องมาทำเรื่องพวกนี้ต่อหน้าเธอฟ้าคงเห็นว่าเธอยังเจ็บไม่พอ กรรมยังลงไม่หนักพอ ถึงได้ส่งฉือเย่ามาทรมานเธอถึงขนาดนี้“สวี่หว่านหนิง”ฉือเย่าเรียกชื่อเธอขึ้นมาอย่างกะทันหันหัวใจของสวี่หว่านหนิงสั่นวูบ เงยหน้ามองเขาอย่างไม่รู้ตัว ความกระวนกระวายแล่นขึ้นมาใบหน้าหล่

“ได้”ในเมื่อเริ่มกินแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลให้หยุด สวี่หว่านหนิงตอบรับเบา ๆ แล้วนั่งกินซาลาเปาไส้ไข่ปูอย่างเงียบ ๆรถวิ่งด้วยความเร็วสม่ำเสมอบนถนนพอสวี่หว่านหนิงกินซาลาเปาหมด จัดการปิดถุงเรียบร้อย ฉือเย่าก็หยิบทิชชู่เปียกหนึ่งห่อออกมาจากช่องเก็บของ วางไว้ข้างเธอสวี่หว่านหนิงชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้ามองเขาเขาขับรถอย่างตั้งใจขนาดนี้ แล้วรู้ได้ยังไงว่าเธอต้องการทิชชู่เช็ดมือ“ขอบคุณนะ” สวี่หว่านหนิงกล่าวขอบคุณ ดึงทิชชู่เปียกออกมาแผ่นหนึ่ง เช็ดปาก แล้วก็เช็ดมือ“เรื่องครั้งก่อน อย่าเก็บไปคิด” ฉือเย่าเอ่ยขึ้นกะทันหันสวี่หว่านหนิงรู้สึกงุนงง มองใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาของเขา แสงไฟถนนสะท้อนผ่านกระจกรถ สว่างวาบเป็นจังหวะ ๆ ส่องให้เห็นใบหน้าของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเธอไม่แน่ใจนัก “เรื่องอะไร”“ผมไม่อยากแต่งงานกับซูเยว่เยว่ ก็เลยคิดจะหาผู้หญิงสักคนกลับบ้านช่วงตรุษจีน แบบให้มันจบ ๆ ไป จะได้ตัดความคิดของสองครอบครัวนั้นทิ้ง เลย…” เขาหยุดไปสองสามวินาที ไม่ได้พูดต่อสวี่หว่านหนิงเข้าใจแล้ว จึงพูดต่อให้เขา “เลยพูดเรื่องขอคืนดีกับฉัน เพื่อให้ฉันช่วยคุณเหรอ”“อืม พูดไปเรื่อยเปื่อย ตอนนี้ไม่ต้องให

เสิ่นฮุ่ยยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ “หรือว่าเขาจะกลืนความแค้นไม่ลง เลยคิดจะมาอยู่กับเธอ แล้วหาโอกาสฆ่าเธอเงียบ ๆ ทีหลัง”“ดูคดีฆ่าหั่นศพให้น้อยหน่อยเถอะ” สวี่หว่านหนิงถอนหายใจเบา ๆ นอนลงบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ “ไปดูละครสั้นแนว ‘ประธานเย็นชาหลงรักฉัน’ บ้าง จะได้ดีต่อสุขภาพกายใจ”เสิ่นฮุ่ยโดนแซวก็หัวเราะ ถอนหายใจอย่างรู้สึกสะเทือนใจ “หนิงหนิง ตราบใดที่คดีพ่อเธอยังไม่กลับคำตัดสิน เธอกับเขาก็เป็นไปไม่ได้ อย่าเผลอถลำลึกลงไปอีก เพิ่มความเจ็บปวดให้ตัวเอง เข้าใจไหม?”“เข้าใจ”“อ้อ ใช่ แม่เธอโทรมาหาฉัน ให้ฉันบอกต่อ เธอบอกว่าแฟนของน้องชายเธอท้องแล้ว”สวี่หว่านหนิงวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน หลับตาพักสายตา ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับถูกหมอกควันปกคลุมไปหมดแค่พูดถึงเรื่องในบ้าน เธอก็ไม่มีทางรู้สึกสบายใจได้ถ้าตอนนั้นเธอไม่บล็อกแม่ น้องชาย และแฟนน้องชาย ตอนนี้เธออาจเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้วเสิ่นฮุ่ยพูดต่อ “ความหมายของแม่เธอคือ ให้เธอหาเวลากลับไปคุยเรื่องงานแต่งของน้องชาย เธอบอกว่าหนึ่งปีจัดงานมงคลใหญ่สองครั้งไม่ได้ เพราะงั้นให้น้องชายแต่งก่อนตรุษจีน งานแต่งของเธอค่อยไปจัดหลังตรุษจีน”สวี่หว่าน

ฉือเย่าพยักหน้า “ยุติธรรมดี”
สวี่หว่านหนิงถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดก็ไม่ต้องเก็บครัวเองแล้ว ดีจริง ๆ
เธอลุกขึ้นกลับเข้าห้อง สะพายกระเป๋าเอกสารแล้วออกมา
ฉือเย่าเก็บชามตะเกียบเข้าไปในครัว พอออกมา เห็นสวี่หว่านหนิงกำลังจะออกจากบ้าน
“ผมไปส่งคุณ ครัวเดี๋ยวกลับมาเก็บ”
“ไม่ต้อง” สวี่หว่านหนิงเปลี่ยนรองเท้า พลางหันไปสบตาเขา ในใจอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก น้ำเสียงหม่นลง “วันนี้คุณก็ยุ่งไม่ใช่เหรอ เก็บครัวเสร็จ ยังมีนัดดูตัวตั้งหลายคนรอให้คุณไปเจออยู่อีก”
คำพูดของเธอปนความเปรี้ยวอยู่ไม่น้อย ท่าทางก็ไม่ค่อยดี
ฉือเย่าสีหน้าเรียบเฉย สอดมือเข้ากระเป๋ากางเกง “ก็ยุ่งจริง ๆ งั้นผมไม่ไปส่งคุณแล้ว”
สวี่หว่านหนิงเดินออกไป ปิดประตูเบา ๆ สูดลมหายใจยาว
คบกันมาตั้งสี่ปี ทำไมตอนนั้นถึงไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยั่วโมโหเก่งขนาดนี้ด้านนอก
แสงแดดยามเช้าถูกความชื้นและความหนาวกรองจนไร้ความอบอุ่น
อากาศแฝงความเย็นยะเยือก
สวี่หว่านหนิงเพิ่งเดินออกจากประตูหมู่บ้านตี้หยุน ก็เห็นเงาคนคุ้นตาสองคน
อีกฝ่ายก็เห็นเธอเช่นกัน ยิ้มกว้างแล้วรีบเดินเข้ามา
เธอชะงัก ยืนนิ่ง อารมณ์ยิ่งหงุดหงิด
“พี่ สวัสดีตอนเช้า”
ทั

อึดอัด เหนื่อยอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก !
เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่มองไม่เห็นมาขวางอยู่กลางอก หายใจไม่ค่อยออก ดวงตาชื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เป็นเพียงความเศร้าชั่ววูบ ก่อนจะกลับมานิ่งสงบอีกครั้ง
เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าตัวเองทำผิดอะไร เหตุใดถึงต้องเป็นหนี้ครอบครัวนี้มากมายไม่รู้จบ
หนี้ทางอารมณ์ หนี้เงิน หนี้ความรับผิดชอบ หนี้บุญคุณที่ให้กำเนิดเลี้ยงดู แม้แต่สถานะ “พี่สาว” ของเธอ ก็เหมือนเกิดมาเพื่อติดหนี้น้องชายโดยกำเนิด
ท้องฟ้าทั้งผืนราวกับถูกหมอกหม่นปกคลุม เธอมองไม่เห็นแสงแดดแม้แต่นิดเดียว แม้แต่อากาศที่สูดเข้าปอด ก็เย็นเฉียบจนบาดกระดูก
เข้าไปในรถไฟใต้ดิน ผู้คนขวักไขว่
แต่เธอกลับรู้สึกราวกับถูกกั้นจากโลกด้วยกระจกใสบานหนึ่ง
ข้างในกระจก มีแค่เธอคนเดียว
ข้างนอกกระจก โลกยังคงจอแจ มีชีวิตชีวา
แม้งานที่ยุ่งวุ่นวาย ก็ไม่อาจสลายความอึดอัดในใจเธอได้
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เธอกลัวการเจอแม่และน้องชายมากขึ้นเรื่อย ๆ แค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกขยะแขยง หงุดหงิด เป็นการต่อต้านทางสรีระอย่างแท้จริง
ทุกครั้งที่เจอพวกเขา อารมณ์ของเธอทั้งวัน หรือแม้แต่หลายวันต่อจากนั้น จะตกต่ำและหม่นหมองอย่างห