All Chapters of หวนพบอีกครา คุณฉือคลั่งรัก: Chapter 81 - Chapter 90

เสียงไดร์เป่าผมหยุดลง
ประตูเปิดออกในทันที
สวี่หว่านหนิงสวมชุดนอนผ้าขนสีขาวน่ารัก ผมยาวที่เพิ่งเป่าแห้งปล่อยสยาย สีดำขลับนุ่มลื่น หนาและพลิ้วไหว ยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแชมพูติดอยู่
ใบหน้าสดของเธอดูสะอาดสะอ้าน เรียบใส เป็นความสวยสงบตามธรรมชาติ ดูบริสุทธิ์ลอยเด่น ราวกับไม่แปดเปื้อนโลกีย์ จากภายในสู่ภายนอก
เมื่อก่อน ตอนคบกันเป็นแฟน แฟนสาวสวยขนาดนี้ นอนอยู่บนเตียงเดียวกับเขา นอกจากช่วงมีประจำเดือนแล้ว ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะอดใจไม่แตะต้องเธอได้
แค่ได้กลิ่นหอมจากตัวเธอ เขาก็เสียการควบคุมแล้ว
ฉือเย่าเผลอเหม่อ จนกระทั่งสวี่หว่านหนิงเดินผ่านข้างกาย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจากการอาบน้ำ ความคิดของเขาจึงดึงกลับมา
ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง เขาสูดลมหายใจร้อนอับเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินตามไป
สำหรับสวี่หว่านหนิง ระยะระหว่างโต๊ะกลางกับโซฟาค่อนข้างไกล เธอจึงนั่งขัดสมาธิลงบนพรมโดยตรง
ฉือเย่านั่งบนโซฟา ขายาว แขนยาว ระยะระหว่างโซฟากับโต๊ะกลางพอดีกับเขา
สวี่หว่านหนิงมองไปรอบ ๆ “ถุงล่ะ?”
ฉือเย่า “ทิ้งไปแล้ว เธอจะหาถุงทำไม?”
“ดูใบเสร็จไง” สวี่หว่านหนิงเงยหน้ามองเขา “เท่าไหร่ ฉันจะหารครึ่งด้ว

“ก็เพราะฉันเป็นพี่สาวของเขา ตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะทำอะไร กินอะไร ฉันต้องยอมเขาก่อนเสมอ เขาทำผิด คนที่โดนด่าคือฉัน ของที่เขาอยากได้ ไม่ว่ามันจะเป็นของฉันหรือไม่ ฉันก็ต้องยกให้เขา ทุกเรื่องต้องเอาเขาเป็นศูนย์กลาง”
“แม่ฉันลำเอียงมาก ตั้งแต่เด็กก็คอยปลูกฝังความคิดว่าพอโตขึ้นต้องคอยพยุงน้องชาย พ่อฉันยังพอได้ แต่เขาซื่อ ๆ อ่อนแอ ต่อหน้าแม่แทบไม่มีสิทธิ์พูด หลายครั้งอยากปกป้องฉัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้”
“ฉันกลัวแม่มาตลอด ตอนเด็กกลัวว่าเธอจะตี ตอนนี้ไม่กลัวโดนตีแล้ว แต่กลับกลัวเธอพูดใส่หูไม่หยุด ด่า บ่น ข่มขู่ ฟังแล้วหงุดหงิดมาก”
“คำพูดของเธอ อ้าปากมาก็มีแต่คำว่า ‘น้องชายแก น้องชายแก’ เปิดปากก็ลูกชายสุดที่รัก ทั้งที่เป็นลูกแท้ ๆ เหมือนกัน ทำไมเธอลำเอียงขนาดนี้ เธอไม่รักฉันเลยหรือไง”สวี่หว่านหนิงระบายความอัดอั้นในใจออกมาทีเดียวหมด พอพูดจบก็ยกเบียร์ในมือดื่มจนหมด เขย่ากระป๋องเปล่าที่ไม่มีอะไรเหลือด้วยความโมโห แล้วโยนลงพื้น ก่อนจะหยิบกระป๋องใหม่ขึ้นมา
ฉือเย่าแย่งจากมือเธอมา ใช้กระดาษทิชชู่เช็ดฝา เปิดให้ แล้วส่งคืนให้
“ขอบคุณนะ” สวี่หว่านหนิงเงยหน้ามองเขาพลางยิ้ม ดวงตากลมใสชุ่มไปด้วยน้ำตา
ฉ

ฉือเย่าชะงักแข็งไปก่อน เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นพึมพำของเธอ สีหน้าก็เปลี่ยนฉับพลัน เขาหงุดหงิดแกะมือที่คล้องคอเขาออก
เขาจับข้อมือของเธอทั้งสองข้าง กดแยกไว้บนหมอน ดวงตาเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็ง ปนความขุ่นเคือง ก้มมองเธอจากที่สูง “สวี่หว่านหนิง ใครกันที่ทิ้งเธอไป? ลืมตาขึ้นมาดูให้ชัดว่าฉันเป็นใคร ฉันดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเธอมาทั้งคืน แต่ในใจเธอกลับคิดถึงหรงเฉิน ยอมรับความจริงเถอะ เขาจากเธอไปนานแล้ว”
แสงจันทร์นอกหน้าต่างเมามายอ่อน ๆ แม้แต่ลมหนาวที่พัดเข้ามาทางระเบียงยังแฝงด้วยความมึนเมา พริ้วไหวผ้าม่านไปมา
แก้มของสวี่หว่านหนิงแดงระเรื่อ ดวงตาที่ลืมขึ้นเพียงเล็กน้อย ราวกับแก้วใสที่แช่อยู่ในสายน้ำ มันเอ่อคลอด้วยน้ำตา พลางมองเขาอย่างเลือนราง
เธอมองเห็นชัดแล้ว เป็นฉือเย่าจริง ๆ
ทำไมแม้แต่ในฝัน เขายังต้องดุเธอด้วย
เธอรู้ว่าตัวเองผิด
แต่เธอไม่มีความสามารถจะเปลี่ยนแปลงความจริง ไม่มีทางกลับไปอยู่ข้างเขาได้ เธอช่างเล็กน้อย ไร้ที่พึ่ง และเปราะบาง
มีเพียงในฝันเท่านั้น ที่เธอจะสามารถครอบครองเขาได้อย่างไม่ยั้งคิด
“อย่าดุฉันเลย” สวี่หว่านหนิงพูดเสียงสะอื้น น้ำตาใสบริสุทธิ์เอ่อเต็มดวงตา เธอสะอื้น

เดินมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน สวี่หว่านหนิงชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นร่างของแม่เธอยืนอยู่ด้านนอกหมู่บ้าน
ชั่ววินาทีแห่งความตระหนก เธอรีบหลบไปหลังป้อมยาม ใช้ตัวอาคารบังร่างไว้
เมื่อวานเป็นน้องชายพาเหอเวยมา
วันนี้เป็นแม่เธอ
สมกับเป็นวิญญาณตามติด ไม่บรรลุเป้าหมายไม่ยอมเลิกรา
สวี่หว่านหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินเข้าทางเดินเล็ก ออกไปทางด้านหลังของหมู่บ้านกลับถึงสำนักงานกฎหมาย เธอก็พยายามเลือกงานที่ต้องออกไปข้างนอกให้มากที่สุด
หลบไปสักสองสามวันหรงเฉินกับเสิ่นฮุ่ยส่งข้อความมาหาเธอแยกกัน เนื้อหาประมาณเดียวกัน
“แม่เธอมาหาฉัน ขอยืมเงิน 1 ล้าน บอกว่าหลังตรุษจีนเธอจะเอามาคืน”ชวนให้พูดไม่ออกสิ้นดี เธอตอบกลับไปแค่สองคำ
“อย่าให้”หรงเฉินกับเสิ่นฮุ่ยโตมาด้วยกันกับเธอตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้ดีถึงนิสัยของแม่เธอ และเข้าใจท่าทีของเธอ
เงินก้อนนี้ ถ้าให้ยืมไป ไม่เพียงแต่จะเสียเพื่อน เงินก็อาจไม่ได้คืนด้วยซ้ำหนึ่งสัปดาห์ต่อมายามเย็น แสงสนธยาคลุมฟ้า
สวี่หว่านหนิงยังคงกลับบ้านทางประตูหลังของหมู่บ้านเหมือนเดิม ตรงหน้าประตูอาคารอพาร์ตเมนต์ เธอเห็นแม่ของเธอ อู๋ลี่ อีกครั้ง
ท้ายที่สุ

เพียงแต่ว่า แม่ของเธอเอาแต่ใจตัวเอง หัวแข็ง ล้าหลัง ในหัวมีแค่น้องชายของเธอ ในสายตาก็เห็นแต่เงิน
เรื่องเละเทะแบบนี้ นอกจากเงินแล้ว ก็ไม่มีใครแก้ได้ทั้งนั้นฉือเย่าเห็นเธอเงียบอยู่นาน สีหน้าก็เย็นจัด น้ำเสียงหนักขึ้นอีกเล็กน้อย “คุณคิดจะหลบแม่คุณไปเรื่อย ๆ ถูกเธอก่อกวน บีบบังคับ พอทนไม่ไหวก็เมาแล้วร้องไห้ ร้องเสร็จ ตื่นเช้ามาก็ยังต้องเจอปัญหาเดิม ๆ แบบนี้ต่อไปอีกเหรอ?”เมื่อเผชิญหน้ากับการรุกเร้าของแม่และเฉินจื่อหาว ใจของสวี่หว่านหนิงกลับสงบนิ่งมาก
แต่เมื่อเผชิญกับคำตำหนิของฉือเย่า แค่น้ำเสียงหนักขึ้นนิดเดียว ก็ทำให้เธอเจ็บปวดเป็นพิเศษ ความน้อยใจถาโถมขึ้นมา ดวงตาก็ชื้นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเธอก้มหน้า หลุบตาลง ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอและเปราะบางในเวลานี้
ต่อหน้าคนอื่น เธอสามารถเสแสร้งเข้มแข็ง เย็นชาได้เสมอ
มีเพียงต่อหน้าฉือเย่าเท่านั้น ที่เธอมักจะเผลอเผยด้านที่อ่อนแอที่สุดออกมาน้ำตาเอ่อเต็มขอบตา ฉือเย่ากลับไม่ยอมปล่อย ถามไล่ต่อ น้ำเสียงค่อนข้างดุ “หรือว่าคุณอยากแต่งกับนายนั่น แล้วเอาเงินสินสอดของเขาไปช่วยน้องชาย เพื่อทำให้แม่คุณสมใจ?”หัวใจของสวี่หว่านหนิงหดเกร็ง จมูกก็แส