บทที่ 6

นอนไม่หลับ ยังไงก็ไม่หลับ ฉันพยายามข่มตาให้ตัวเองหลับมาเกือบจะชั่วโมงแล้ว แต่มันก็ยังไม่หลับสักที ทั้ง ๆที่ฉันอยากจะหลับใจจะขาดแล้ว ฉันลองมาหมดทุกวิธี ที่คิดว่าจะทำให้หลับแล้วนะ ไม่ว่าจะเป็นนับแกะ นับจนจะสร้างฟาร์มแกะได้เกือบร้อยฟาร์มแล้วฉันก็ยังไม่หลับ พยายามคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็ไม่ช่วย เปิดเพลงฟังก็ไม่ช่วยอะไร จนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแล้ว ก็เข้าใจว่ามันคงจะแปลกที่ มันแปลกที่ไปจากเดิมมากๆเลยละ และหลายคนอาจจะคิดว่าฉันคงจะแบ่งเตียงกับนายนั้นหรือไม่ก็หาอะไรมากั้นไว้หรือเขาจะเสียสละยกเตียงให้ฉัน ใช่ค่ะทุกคนคิดถูก เขาเสียสละมาก มากจนชนิดที่ว่าฉันไม่คิดว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ ผู้ชายบ้าอะไรให้ผู้หญิงอย่างฉันมานอนที่โซฟา ค่ะ ทุกคนฟังไม่ผิด ตอนนี้ฉันนอนอยู่ที่โซฟาพร้อมกับผ้าห่ม โดยเขาให้เหตุผลว่า

“ ฉันไม่ชอบแบ่งเตียงให้ใคร ”

“ แต่ถ้าอ้าขาให้ฉันเอาก็อีกเรื่อง ”

และนั้นก็เป็นอีกเรื่องที่ฉันไม่คิดว่าผู้ชายอย่างเขาจะพูดออกมาโดยไม่รู้สึกอะไรเลย ฉันเลยเลือกที่จะมานอนที่โซฟา จริงๆมันก็ไม่ได้ลำบากอะไรสำหรับฉันเลยเพราะที่หอของฉัน เตียงนอนมันก็ไม่ได้กว้างไปกว่าโซฟาตัวนี้มากเท่าไหร่ อีกอย่างโซฟานี่นุ่มกว่าเตียงฉันซะอีก

“ ปัง! ปัง! ปัง! ”

“ แม่ง ! ”

“ อื้ออ~~~ ” ฉันรู้สึกตัวเพราะเสียงอะไรบางอย่างที่ดังไม่หยุดอยู่ใกล้ๆ ใครมันมาทำอะไรตั้งแต่เช้าเนี่ย ฉันพึ่งจะหลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเองนะ ฉันเอาหน้าซุกเข้าหาหมอนเพื่อให้ช่วยเบาเสียงที่ได้ยินลงมาหน่อย แต่ทำไมหมอนมันแข็งจังนะ

“ นี่ ! จะจับอีกนานไหมวะ ”

“ เฮ้ยย ! ”

ตุ้บ !

“ อ้ะ ! ” เสียงแรกมันคือเสียงที่ฉันตกใจแต่ต่อมาคือเสียงที่ฉันร้องออกมาเพราะฉันเจ็บ จะไม่ตกใจและเจ็บได้ไง ก็ไอที่ว่าทำไมหมอนมันแข็งๆ จริงๆมันไม่ใช่หมอนแต่เป็นกล้ามหน้าท้องของเขาแล้วไอที่เจ็บก็เพราะตกใจจนเผลอดีดตัวตกลงมาจากโซฟาไง เจ็บชะมัด

“ นะ...นาย มาทำอะไรตรงนี้ แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อห้ะ!? ” ฉันถามออกไปด้วยความลนลาน และมันก็ใช่แค่ไม่ใส่เสื้อไง ท่อนล่างเขาก็ใส่แค่กางเกงขาสั้นหรือเรียกง่ายๆว่าบล็อกเซอร์ แล้วคราวนี้มันจะไม่ให้ฉันตกใจได้ไง

“ นี่ห้องฉัน ฉันจะทำอะไรมันก็สิทธิ์ของฉัน ” ฉันอยากจะหาอะไรอัดหน้าไอบ้านี่ชะมัด ฉันสาบานได้ว่าไม่เคยคิดที่จะใช้กำลังในการแก้ปัญหาเพราะฉันไม่ชอบความรุนแรงแต่ไอบ้านี้จะขอเป็นข้อยกเว้นก็แล้วกัน

“ ด่าฉันในใจรึไง ” ห้ะ ?!

“ นายอ่านใจคนได้หรอ ” ฉันถามด้วยความตื่นเต้นเคยแต่อ่านนิยายหรือดูหนังแต่ไม่เคยเจอกับตัวเองแบบนี้สักครั้ง

“ ได้ ”

“ O_O ” ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี้มันเรื่องเหนือธรรมชาติชัดๆไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะมาเจอคนที่อ่านใจคนได้ ถ้าฉันคิดจะด่าเขาหรือจะทำอะไรเขาจะรู้หมดเลยใช่ไหม

“ หลอกง่ายชะมัด ”

“ หมายความว่าไง ” นี่เขาหลอกฉันหรอ

“ คนแบบเธอต่อให้อ่านใจคนไม่ได้ก็รู้ หน้าออกขนาดนั้น ” นะ...นี่ฉันแสดงออกขนาดนั้นเลยหรอ นี่มันแย่งกว่าอ่านใจคนได้อีกนะ

“ แล้วก็ช่วยพาตัวเน่าๆของเธอไปไกลๆหน่อย เหม็น ”

ฟึด ฟึด

ฉันก้มลงดมตัวเองว่าเหม็นจริงไหม มันก็ไม่ได้เหม็นขนาดนั้นนะ แต่ก็แอบมีกลิ่นนิดหน่อย ก็ฉันยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่เมื่อวานก็มันไม่มีชุดเปลี่ยนนิจะให้ทำยังไง

“ เอาไป ” ในตอนที่ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะทำไงต่อกับชีวิตเน่าๆนี้ดี ตานั้นก็ยื่นแปรงสีฟันที่ยังไม่ได้แกะมาให้ฉัน แล้วก็กลับไปนั่งกดเล่นเกมส์ต่อ ลืมบอกที่ฉันตื่นก็เพราะเกมส์บ้าที่นี้เขาเล่นนั้นแหละ ไม่รู้จะเปิดดังไปไหน

“ ขอบคุณนะ ” อย่างน้อยๆเขาก็ยังมีน้ำใจให้แปรงสีฟันฉันมาทำให้ปากฉันไม่เน่าไปกว่านี้

“ แล้วก็ ...ขอยืมเสื้อผ้านายด้วยนะ ” พอเห็นเขาไม่ตอบอะไรกลับมาก็น่าจะแปลว่าอนุญาตเพราะงั้นก็ขอไปรื้อๆดูหน่อยแล้วกัน

- 20 นาทีผ่านไป -

ฉันใช้เวลานานพอสมควรกับการจัดการตัวเอง แล้วเดินออกมาก่อนที่จะเจอสายตาของเขามองมา มันเป็นการโดนมองที่ฉันเกร็งมากก็ไม่รู้ว่าในสายตานั้นมันหมายถึงอะไร มันดูว่างเปล่ามากๆ หรือว่าฉันทำอะไรผิด หรือฉันไปหยิบเสื้อตัวโปรดเขามา คือตอนนี้ฉันอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งสีดำที่มันยาวลงมาอยู่เหนือเข่านิดหน่อยและฉันก็หยิบกางเกงขาสั้นมันเรียกว่าบล็อกเซอร์ใช่ไหมน่าจะใช่ เอ่อใช่นั้นแหละพร้อมกับผูกยางไว้ไม่งั้นมันหลุดแน่ ๆก็เขาตัวใหญ่กว่าฉันตั้งเยอะ ส่วนข้างในฉันก็ใส่ตัวเก่าอ้ะ จะไม่ให้ใส่มันก็คงดูไม่ดี ฉันไม่มีทางเลือกทุกคนเข้าใจใช่ไหม

“ เอ่อ... คือให้ฉันไปเปลี่ยนเป็นตัวใหม่ไหม ” ก็ฉันไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อ

“ ผลิตเสื้อเอง ? ” ฉันขมวดคิ้วด้วยความงง คือเขาไม่ได้หลอกด่าอะไรฉันใช่ไหม

“ หิว ”

“ หิวแล้วบอกฉันทำไมอ้ะ ” ฉันถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ หิวก็ต้องไปหาอะไรกินไหมมาบอกฉันแล้วมันจะหายหิวรึไง

“ โง่หรือโง่วะ บอกว่าหิว ก็แสดงว่าต้องหาอะไรให้กิน ”

“ พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบ จะพูดให้เข้าใจยากทำไม ” คนอะไรชอบพูดให้แปลไทยเป็นไทยตลอด

“ ฉันได้ยิน ”ไม่ได้ยินซิแปลกก็ฉันตั้งใจพูดให้ได้ยิน ฉันเดินเข้าไปในโซนที่เป็นครัวอยู่คอนโดก็คงจะดีแบบนี้ซินะแบ่งแยกเป็นสัดส่วนดีไม่เหมือนหอที่ฉันอยู่ จะนอนจะทำอาหารก็คือรวมอยู่ในที่แคบ ๆที่เดียวกัน

“ ไม่เห็นจะมีอะไรให้ทำเลย ” ตู้เย็นก็มีแค่น้ำเปล่าสองขวดแล้วก็กระป๋องเบียร์อีกหกกระป๋องถ้ามีตู้เย็นไว้ใส่ของแค่นี้อย่ามีมันเลยเถอะ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ไม่มีสักห่อแล้วจะกินอะไร

“ ถ้าจะมีตู้เย็นไว้ใส่เบียร์นายควรขายมันทิ้งนะ ” ฉันพูดประชดใส่เขาไปแล้วเดินกลับมานั่งที่โซฟา

“ อีกหน่อยจะเอาไว้ใส่ศพเธอ ” อึก ฉันแอบกลืนน้ำลายลงคอ มันเหมือนไม่ใช่คำขู่แต่เหมือนว่าเขาสามารถทำได้จริงๆถ้าฉันทำอะไรไม่ถูกใจ

“ โทรสั่ง ” เขายื่นโทรศัพท์ของเขาที่กดเบอร์นึงไว้แล้ว

“ นายจะกินอะไรอ้ะ ”

“ สั่งมาเหอะ แดกได้หมด ” ปากพูดกับฉันก็จริงค่ะแต่ตากับมือคือจดจ่ออยู่ที่เกมส์มันมีอะไรสนุกจนละสายตาไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรอ

“ แล้วถ้าฉัน...”

“ อย่าพูดมากรำคาญ ” เห้อออ โอเคถ้าสั่งมาแล้วกินไม่ได้อย่ามาว่าฉันแล้วกันไอคนนิสัยแย่ แย่มาก