คู่หมั้นฟันน้ำนม のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“วันนี้เฮียจะให้หนูมิวาดภาพอะไรเหรอคะ” มิรินเอ่ยถามพี่ชายข้างบ้าน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนำสีน้ำกับกระดาษแผ่นใหญ่มาวางตรงหน้าของเธอ“วันนี้เราจะนำใบไม้ ดอกไม้ และกิ่งก้านของต้นไม้มาจุ่มกับสีน้ำแล้วก็มาแปะลงในกระดาษเป็นรูปต่าง ๆ ครับ เดี๋ยวเฮียจะทำให้หนูมิดูนะครับ”อัสนีเด็ดใบไม้จุ่มลงบนสีเขียวของสีน้ำก่อนที่จะเอาไปแปะลงในกระดาษที่เขาจัดการเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านั้น“ว้าว... เฮีย สวยจังเลยค่ะ ไม่ต้องวาดเลย แต่ได้รูปใบไม้ที่สวยจากธรรมชาติ”มิรินมองใบไม้ที่อัสนีดึงขึ้นมาจากแผ่นกระดาษหลังจากสีแห้งแล้ว จึงเห็นภาพใบไม้สีเขียวที่มีลวดลายสวยงามจากใบไม้จริง ๆ ที่เด็ดมาจากธรรมชาติ“ให้หนูมิทำบ้างสิคะ” มิรินเด็ดใบไม้ลวดลายที่แตกต่างจากของอัสนีนำหลังใบจุ่มลงในสีเขียว ก่อนจะนำมาแปะลงในกระดาษ พอแห้งก็ดึงออก ก่อนปรากฏใบไม้ลวดลายสวยงามให้ชื่นชมทั้งสองใช้กิ่งก้านของต้นไม้มาตัดออกและนำลำต้นไปจุ่มกับสีต่าง ๆ ก่อนที่จะนำมาแปะเป็นรูปดอกไม้ลวดลายที่แตกต่างกันของกลีบดอกไม้ ก่อให้เกิดความสวยงามน่ามอง“สวยไหมคะเฮีย” คนเอ่ยถามยิ้มแก้มปริเมื่อเธอได้รังสรรค์ผลงานซึ่งเป็นงานศิลปะชุดใหม่เป็นภาพสวนดอกไม้ที่มีลวดลายต่าง

“สาดน้ำแข็งก็ไม่เห็นเป็นไรนี่หว่า เย็นสบายดี แกก็น่าจะฟินต่อ เอาน้ำแข็งถูหลังให้เจ๊ออยเหมือนจันดาราไปเลย” โยธินพูดแล้วกลั้นขำจนปวดกราม สีหน้าขึ้งโกรธของอัสนีน่าแกล้งชะมัดยาด“ถูหลังบ้านเฮียสิ พอน้ำผสมน้ำแข็งสาดโครมเข้ามาในห้อง ผมก็หันไปเห็นเจ๊ออย เท่านั้นแหละ หนีตายกลับบ้านแทบไม่ทัน”“ทำไมวะ” โยธินเลิกคิ้วขึ้นถาม สีหน้าอยากรู้นักหนา“เฮียฟังแล้วคิดตาม เจ๊ออยหน้าเละ ขนตาปลอมหลุด ที่ตามีคราบดำยิ่งกว่าผีมาสคาร่า ที่ร้ายไปกว่านั้น ตอนแรกน่ะอยู่กับเจ๊ออยภายใต้แสงสลัว เจ๊ออยหน้าเนียนโคตร ๆ พอโดนสาดน้ำเท่านั้นแหละ เดินไปเปิดไฟ เจ๊ออยกลายสภาพเป็นป้าวัยลงโลง โดนสาดน้ำที สภาพไม่จืดเลยพับผ่าสิ! หน้าที่เนียน ๆ ตอนเห็นทีแรก เยินจนต้องอ้าปากค้างถอยหนีแทบไม่ทัน คิ้วเจ๊ออยที่ใคร ๆ บอกว่าสวยเด็ดดวงที่สุดในซ่อง หายวับไปกับตา นมที่เห็นในตอนแรก มันคือนมปลอม ด้านในคือฟองน้ำล้วน ๆ โอ๊ย! วิ่งหนีป่าราบ กลับบ้านแทบไม่ถูก ดีที่ยังมีกางเกงบ็อกเซอร์ติดตัวกันอุจาดตาอีกตัวนึง” อัสนีเล่าไปใส่อารมณ์ไป“ฮ่า ๆ ๆ” โยธินระเบิดหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาเล็ด หัวเราะจนตัวงอ หัวเราะจนท้องแข็ง หัวเราะจนแทบลงไปดิ้นพลาด ๆ บนพื้นแทบเ

“อย่าให้รู้นะว่าหมาตัวไหนแกล้งกู จะเตะให้คอหักตาย”“ใจร่ม ๆ เอาไว้ไอ้เอส วันนี้ไปบ้านเฮียกันดีกว่า ที่บ้านทำขนมจีนน้ำยาด้วย ไปกินขนมจีน จะได้อารมณ์ดีขึ้น”“กินขนมจีนน้ำยาแล้วจะทำให้อารมณ์ดียังไง”“เออน่า... เชื่อเฮีย แล้วจะดีเอง” โยธินตบไหล่น้องรักแล้วชวนไปที่บ้าน ไร่ของสามหนุ่มเป็นที่ดินผืนเดียวกันแค่จัดสรรปันส่วนกันทำการเกษตรที่ตัวเองถนัดและสนใจเท่านั้น แต่ทุกครอบครัวก็คอยเกื้อกูลช่วยเหลือกันมาตลอดบิดามารดาของอัสนีทำฟาร์มม้า ฟาร์มแพะ บิดามารดาของโยธิน ทำไร่ผลไม้ บิดามารดาของพายุทำฟาร์มโคนมและโคเนื้อ และครอบครัวของมิรินปลูกผักปลอดสารพิษเดี๋ยวนี้คนหันมาสนใจสุขภาพกันมากขึ้น อาหารประเภทลดน้ำหนักและดีต่อสุขภาพต่าง ๆ จึงเป็นที่นิยม นอกจากนั้นพื้นที่บางส่วนยังปลูกมะนาวอีกหลายไร่ซึ่งทำให้มีรายได้ตลอดปี บิดาของมิรินชอบกล้วยไม้เป็นอันมาก จึงเลี้ยงกล้วยไม้ส่งขายด้วยพออัสนีโผล่หน้าไปถึงบ้าน เด็กหญิงมิริน ไพรพิทักษ์กุลวัยห้าขวบก็รีบวิ่งมาหาในทันที“ไปกินขนมจีนกันค่ะเฮีย” มิรินเข้ามาดึงมืออัสนีให้เดินตามต้อย ๆ น้องน้อยอยากให้พี่ชายข้างบ้านไปรับประทานขนมจีนน้ำยาที่อยู่ตรงลานหน้าบ้านบิดามารดาขอ

“ถูกใจไหม”“ถูกใจค่ะ”“งั้นเดี๋ยวทำไข่เจียวหมูสับให้กินนะ”“ค่ะ” ภาพต่อไปที่ทุกคนเห็นคือมิรินนั่งตักของอัสนีกินข้าวกับไข่เจียวหมูสับอย่างเอร็ดอร่อย“วันหลังเฮียอย่าไปหลายวันนะคะ” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองตาปริบ ๆ เพื่อขอคำมั่นสัญญาว่าจะไม่หายไปไหนหลายวันอีก“ถ้ามีธุระก็ต้องไปนะครับ” อัสนีให้เหตุผล ก้มลงบอกน้องตัวน้อยอย่างใจเย็น มิรินชะงักช้อน ก่อนจะเงยมองพี่ชายข้างบ้าน“ถ้าเฮียไปก็พาหนูมิไปด้วยนะคะ”“บางที่หนูมิไปไม่ได้นะครับเพราะยังเด็ก”“พูดเหมือนเฮียโตเลยค่ะ”“อ้อ...” อัสนีร้องออกมา โยธินกับพายุรักน้องก็จริง แต่ให้เล่นกับเด็กนาน ๆ สองคนนั่นไม่เอา เขาก็เข้าใจข้อนี้ดี มิรินเลยเหงาเวลาไม่มีเขา“เอาอย่างนี้นะครับ ถ้าเฮียจะไปที่ไหน แล้วสามารถพาหนูมิไปได้ เฮียจะพาไปดีไหมครับ แต่ถ้าไปไม่ได้ก็อยู่บ้านกับคุณพ่อคุณแม่นะครับ ห้ามเป็นเด็กดื้อนะคนดี ไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครรักนะ”“ถ้าหนูมิดื้อก็จะไม่มีใครรักเหรอคะ” เด็กน้อยเอ่ยถามก้มหน้าทำท่าครุ่นคิดตามประสาเด็ก“ใช่ครับ”“งั้นหนูมิจะไม่ดื้อก็ได้ค่ะ” เด็กน้อยพยักหน้า“ดีมากครับ” อัสนีลูบศีรษะเล็ก ๆ ไปมาก่อนจะยิ้ม“งั้นเด็กน้อยของเฮียก็ต้องกินข้าวกับ

“มิรินอายุห้าขวบนะครับ ผมเอ็นดูมิรินเหมือนน้องสาว ไม่ได้คิดฉันชู้สาวเลย”“น้องยังเด็ก เราก็ยังไม่คิดไง”“ถ้าโตขึ้นจะอ้วนกว่านี้ไหมละครับ ผมนี่ปวดกบาลมาก”“ดูพูดเข้า พูดไม่เพราะเลยเดี๋ยวตบปากสักสิบที ไปเอานิสัยขวานผ่าซากนี่มาจากใครนะ” คุณศิริกานต์อยากจะตบปากลูกชายนัก“จากสามีคุณแม่นั่นแหละครับ”“พอเถอะ พ่อตัวดี แม่ละปวดหัวจริง ๆ พ่อกับแม่จะต้องออกไปทำธุระข้างนอกแล้ว ยังไงเอสก็พาน้องไปส่งโรงเรียนด้วยนะ อย่าลืมให้น้องกินข้าวด้วยนะจ๊ะ”“ครับแม่” ชายหนุ่มจำต้องรับคำอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ใจนั้นคิดสงสารมิรินอยู่ไม่น้อย หากมารดาของเธอต้องจากโลกนี้ไปในขณะที่มิรินยังเด็ก เด็กหญิงตัวน้อยจะเป็นเช่นไรหนอร่างสูงเพรียวของอัสนีเดินตามมารดาออกมา ท่านฝากฝังเด็กน้อยเอาไว้ ก่อนรีบออกไป งานของท่านค่อนข้างยุ่ง เรื่องนี้เขาเข้าใจดี อีกไม่กี่ปีเขาก็จะเรียนจบแล้ว คิดว่าจะมาช่วยงานบิดามารดาอย่างเต็มตัว อะไร ๆ มันก็เปลี่ยนแปลงไปมากกว่าเดิมเมื่อมีที่ทางเพิ่มขึ้น ก็ทำให้งานยุ่งขึ้น แต่ความรักความห่วงใยของครอบครัวไม่เคยจืดจาง ยังดูแลเอาใจใส่กันเป็นอย่างดีไม่เคยเปลี่ยน“หนูมิกินข้าวต้มก่อนครับ” เขาบอกเด็กน้อยที่นั