เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ต้าหานนั่งเกร็งอยู่ เมื่อต้องอยู่กับท่านลุงหลิวหยางอนาคตที่จะมาเป็นพ่อตาของเขา“เห็นว่าไปล่าสัตว์มา แสดงว่าเจ้าก็ล่าสัตว์เป็นสิ คงจะฝีมือใช้ได้ทีเดียวถึง ล่าหมูป่ามาได้” จางหลิวหยางเริ่มคิดแผนทดสอบเจ้าต้าหานหน้าเหม็น“พอล่าได้นิดหน่อยขอรับ เป็นพี่ไห่ฉวนช่วยสอนยังไม่ได้เก่งกาจอะไร”“ฮ่า ๆ ถ่อมตัวเสียจริง อีกสองวันมาเจอข้าที่บ้านเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะขึ้นเขา 2 วัน 1 คืน”“ขะ ขอรับ” ต้าหานรับคำกลืนน้ำลายอึกใหญ่ นี่เขากำลังจะรับศึกใหญ่อยู่ใช่หรือไม่“ไม่ต้องกลัวเข้าป่าก็ต้องอันตรายอยู่แล้ว เจ้ามีประสบการณ์แล้วนี่”ต้าหานจะเอ่ยเช่นไรได้ ประสบการณ์ของเขาช่างน้อยนิดเสียจริง เพียงไม่กี่วันพอใช้อุปกรณ์ได้ รู้วิธีนิดหน่อยเท่านั้นเอง แล้วจะให้เขาค้างคืนตกลงจะพาไปล่าตัวอะไรกันแน่ฟางหรงที่กลับเข้าบ้านมาเห็นพี่ต้าหานนั่งตัวเกร็งอยู่กับท่านพ่อของนาง “พี่ต้าหาน”“ฟางหรงมาพอดีเลย ต้าหานเขานำเนื้อหมูป่ามาให้ที่บ้านเห็นบอกว่าล่ามากับไห่ฉวน แม่เลยชวนกินข้าวเย็นด้วย พากันไปล้างไม้ล้างมือมาเตรียมกินข้าว พี่ใหญ่พวกเจ้ากินที่บ้านจินเย่ว คงจะติดใจฝีมือแม่นางจินเย่ว”ฟางหรงล้างมือเสร็จก็เดินมานั่งข้างพี่ต้าห

พอใกล้ถึงบ้านหยางไห่ฉวนจึงบังคับเกวียนให้เข้ามาจอดแต่ยังไม่ได้ลุกไปไหน เจ้าสีหมอกก็ยังไม่ได้เข้าคอก เพราะเจ้านายของมันทั้งสองกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ราคะ“พี่ไห่ฉวนพอก่อนเจ้าค่ะ พาเจ้าสีหมอกเข้าคอกก่อน” หลินซูซินที่ถูกดูดเลียจนอ่อนระทวย แต่นางก็ยังไม่ลืมว่าตอนนี้ยังนั่งอยู่บนเกวียน แม้จะถึงบ้านแล้ว เจ้าสีหมอกเองก็คงจะคิดถึงเจ้าสำลีเหมือนกัน“อื้ม” หยางไห่ฉวนครางรับรู้ แต่ก็ไม่ได้หยุดดูดหน้าอกของหลินซูซิน ยิ่งดูดยิ่งหยุดไม่ได้จนหลงมัวเมาหาทางออกไม่เจอ“อื้อ จ๊วบ”จนหลินซูซินต้องดันหัวของหยางไห่ฉวนให้ออกจากเต้านมของนาง “เอาเจ้าสีหมอกเข้าคอกก่อนเจ้าค่ะ แล้วพี่จะทำอะไรข้าจะไม่ว่าเลย อ่าส์”หยางไห่ฉวนจากที่ถูกขัดใจจนน่างอน พอได้ยินประโยคถูกใจ ก็ยิ้มแฉ่งออกมาทันที“ได้สิพี่จะรีบทำเดี๋ยวนี้เลย” หยางไห่ฉวนรีบเอาเจ้าสีหมอกเข้าคอกทันที พร้อมเสิร์ฟน้ำเสิร์ฟหญ้าให้พร้อม“ซูซินไปหลังบ้านกันเถอะ พี่ว่าเปลี่ยนบรรยากาศก็ดีไปอีกแบบ” ไม่รอให้หลินซูซินปฏิเสธหยางไห่ฉวนก็จับจุง ไปยังหลังบ้านเป็นที่เรียบร้อย“พี่ไห่ฉวนไปทำในบ้านเถอะ” หลินซูซินคิดในใจว่าหยางไห่ฉวนจะทำข้างนอกเลยหรือ ไม่คิดจะอายฟ้าอายดินเลยหรือไ

หยางไห่ฉวนและหยางไห่ที่กำลังช่วยกันตัดไผ่อยู่ ก็ได้ยินเสียงคนเรียก เป็นต้าหานที่มากับหลินห้านจิน“พี่ไห่ฉวนข้ากับท่านลุงตามมาช่วยขอรับ”ต้าหานและหลินห้านจินจัดการไผ่ที่ถูกตัดที่อยู่ด้านล่าง เพราะตอนไปที่บ้านหยาง เป็นหยางไห่หลิงที่บอกว่าคนทั้งสองไปที่ป่าไผ่ เพราะจะมาทำโรงเก็บมะพร้าวให้หลินซูซินหยางไห่ฉวนและหยางไห่ตัดไผ่จนพอใจ และคิดว่าน่าจะพอที่จะทำโรงเก็บมะพร้าว เพราะไม่ได้ขับเกวียนมา จึงต้องช่วยกันขนกลับบ้านหยาง ระหว่างทางต้าหานได้บอกว่าอีกสองวัน เขาจะต้องตามท่านลุงหลิวหยางเข้าป่า“ไปกันแค่สองคนหรือ”“ขอรับท่านลุงห้านจิน”“ไม่ต้องไปหรอกต้าหาน เจ้าหลิวหยางมันเป็นตาแก่เจ้าเล่ห์ มีหวังมีแผนการร้าย ๆ รออยู่แน่” หลินห้านจินพอรู้ว่าต้าหาน มีวิชาอยู่บ้างเพราะหยางไห่ฉวนได้สอน แต่ก็เพียงไม่กี่วัน การล่าสัตว์หากอยากชำนาญก็ต้องใช้เวลาและประสบการณ์ช่วยด้วย“ใช่อย่างที่ท่านพ่อหลินบอก ไปกันสองคนยังอันตรายไปค้างอีก ไม่รู้ท่านลุงคิดอะไรอยู่” หยางไห่ฉวนคิดว่าพี่ชายทั้งสองของฟางหรงจะไปด้วยกันเสียอีก แต่เปล่าไปเพียงท่านลุงหลิวหยางคนเดียว“คงไม่มีอะไรหรอกขอรับ อาจจะทดสอบการล่าสัตว์ของข้าก็ได้” ถึงต้าหา

ถึงวันที่ต้าหานจะต้องออกเดินทางเข้าป่า ตามที่ได้ให้สัญญากับจางหลิวหยางไว้“พี่ต้าหานพี่รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยเจ้าค่ะ”“พี่จะปลอดภัยกลับมาหาเจ้าอย่างแน่นอนฟางหรง”“นี่ ข้าตั้งใจจะให้พี่ตั้งนานแล้ว แต่ก็ลืมตลอดเลย ยามใดที่พี่คิดถึงข้าก็ดมถุงหอมนี่ ข้าตั้งใจทำมันมาก”ต้าหานยิ้มมุมปากฟางหรงนางเย็บปักถักร้อยเป็นเสียที่ไหน แต่นางก็ตั้งใจทำให้เขา ถึงรอยของเส้นด้ายจะไม่ได้สวยเรียบร้อย แต่คนรักตั้งใจทำมาให้ เขาจะรักษาไว้เท่าชีวิต“พี่หยุดยิ้มได้แล้ว ข้าก็อายเป็นนะ ข้าเย็บไม่สวยเลย” เป็นของเย็บปักถักร้อยชิ้นแรกเลยก็ว่าได้ นางไม่เคยทำอะไรพวกนี้มาก่อน“เจ้าทำอะไรให้พี่ก็ชอบหมดทุกอย่าง ขอเพียงเป็นเจ้าที่ตั้งใจทำมันขึ้นมา” ต้าหานหยิบถุงหอมขึ้นมาดม กลิ่นภายในก็กลิ่นกายของฟางหรงไม่มีผิดเพี้ยนแน่“เมื่อพี่คิดถึงเจ้าพี่จะดมถุงหอมนี่ เพราะมันกลิ่นหอมเหมือนกายของเจ้า”ฟางหรงหน้าแดงก่ำเพราะที่พี่ต้าหานพูดมันถูกทุกอย่าง ดอกไม้ที่นางเลือกล้วนเป็นกลิ่นที่นางชอบและใช้ในการอบเสื้อผ้าหรือแช่น้ำอาบ“ออกเดินทางกันได้แล้วหมดเวลาร่ำลากันแล้ว ไปเพียงไม่กี่วันเหมือนจะไปเป็นเดือน” จางหลิวหยางล่ะหมั่นไส้เจ้าต้าหานร่ำลา

ต้าหานที่เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว เพราะได้รับสัมผัสที่อบอุ่น เหมือนที่เขาได้รับจากท่านพ่อจางหลิวหยางมองต้าหานด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เด็กหนุ่มที่เขาคิดว่าเป็นคนที่ว่าหนักแน่นเรื่องครอบครัว เพราะก็รู้มาตลอดว่าบ้านตงหยางเป็นเช่นไร ตงหยางไม่ได้รักฟางหรู แต่ก็รับผิดชอบนาง แต่ความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยาไม่ได้เกิดขึ้นเด็กหนุ่มในใจลึก ๆ ก็อยากเห็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ แต่เพราะแยกแยะความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ได้ จึงไม่ร้องขอให้ครอบครัวสมบูรณ์แบบ แต่ขอให้เพียงยังอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปก็พอแล้วยามเหม่า (05.00-06.59 น)จางหลิวหยางตื่นยามเหม่าเพราะเป็นปกติของคนวัยนี้ แต่คงไม่ใช่กับเด็กหนุ่มที่ยังนอนอยู่ เขานั้นไม่ได้ถือสาอะไร ด้านนอกมืดสนิทถึงจะยามเหม่า แต่เพราะที่นี่เป็นป่าทึบไม่ใช่ในหมู่บ้านจึงยังมืดอยู่จางหลิวหยางก่อไฟเพื่อจะต้มชาดื่มในตอนเช้า อาหารก็ยังพอมีเนื้อย่างอยู่บ้าง ต้าหานตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นของควันไฟที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วบ้าน ท่านลุงหลิวหยางคงจะตื่นแล้ว“ตื่นแล้วก็ไปล้างหน้าล้างตายืนอมขี้ฟันอยู่ได้”ต้าหานที่ยังงงงวยไม่รู้ว่าจะทำอะไรก่อนดี คนเมื่อคืนที่เกาหัวให้เขากับตอนนี้ต่างกันลิบ