เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

หลังจากส่งทุกคนเสร็จหลินอ้ายถงก็เดินทางไปที่บ้านหยางทันที เพราะเมื่อวานนางได้นัดแนะกับท่านแม่หยางไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้วแต่ก่อนที่นางจะไปที่บ้านหยาง นางต้องไปหาพี่ต้าหานที่บ้านเสียก่อน เพราะพี่ฟางหรงฝากของไปให้พี่ต้าหาน ตอนแรกนางเองก็ไม่กล้าที่จะรับ เพราะหากเป็นของสำคัญและมีคุณค่าทางจิตใจ ก็ควรที่จะเป็นพี่ฟางหรงนำไปให้เองแต่เพราะพี่ฟางหรงบอกว่าเป็นอะไร ฝากไปเพื่ออะไร และทำไมถึงฝาก นางเองก็เข้าใจจึงรับมาและนำไปให้ถึงมือพี่ต้าหาน“พี่ต้าหานอยู่หรือเปล่าเจ้าคะ ข้าหลินอ้ายถงเจ้าค่ะ” หลินอ้ายถงรออยู่ที่หน้าบ้านไม่นาน พี่ต้าหานก็เปิดประตูออกมา“มีอันใดหรืออ้ายถงวันนี้ไม่ขายกุ้งหรือ” ต้าหานหวังดีใจที่เห็นหลินอ้ายถง ก็แสดงว่าวันนี้อาจจะว่าง เขาจะเร่งปลีกตัวไปหาฟางหรงสักนิดแป๊บเดียวก็ยังดี ได้เห็นใบหน้าของนางบ้าง เพราะไม่ได้เห็นมาหลายวันแล้ว งานที่บ้านก็ปลีกตัวไปไหนไม่ค่อยจะได้“ขายปกติเจ้าค่ะ เพียงแต่วันนี้ข้าขอพี่ซูซินหยุดเจ้าค่ะ พี่ฟางหรงจึงฝากของให้ข้านำมาให้ถึงมือพี่” หลินอ้ายถงยื่นห่อผ้าขนาดไม่ใหญ่ห่อเล็ก ๆ ให้พี่

หลังจากส่งจางหวังหมิ่นทำงานหลินอ้ายถงก็ได้ขอตัวกลับบ้าน เพราะนางต้องไปช่วยท่านแม่หยางทำกับข้าวเย็น แน่นางไม่ได้กลับคนเดียวมีท่านป้าไฉ่หงที่จะกลับบ้านเหมือนกัน“เสียใจด้วยนะเรื่องแม่ของเจ้า” จางไห่ฉงเองก็สงสารในหลินอ้ายถงอยู่ไม่น้อยกลับเรื่องที่นางพบเจอมา“ข้าทำใจได้สักพักแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่เหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้มีเวลามานั่งเสียใจมากนัก อีกทั้งเรื่องที่ท่านแม่ทำมันก็เป็นเรื่องที่ผิด ดีแค่ไหนที่ท่านพ่อหลิน พี่ซูซิน ยังเมตตาข้าไม่นำเรื่องในอดีตมาใส่ใจ เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ข้าคิดอะไรในหลาย ๆ เรื่องเปลี่ยนไป ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ที่ยังไม่เคยได้ลองทำ” นางอยากจะขอบคุณพี่หลินซูซินที่ให้โอกาสนาง จนนางได้เป็นผู้เป็นคนในทุกวันนี้“หลินซูซินไม่ใช่คนที่คิดแค้นใคร นางให้โอกาสเจ้าก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรือไง”“ใช่เจ้าค่ะเพราะได้รับโอกาสข้าจึงได้มองโลกนี้เปลี่ยนไป” บางทีตอนนี้นางอาจจะไปเร่ร่อนไปอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองหรือที่อื่นก็ได้“ขอถามสักอย่างสิ ทำไมเจ้าถึงได้รักหวังหมิ่นล่ะ ทั้งที่เมื่อก่อนเจ้ามีใจให้กับต้าหาน”“เพราะพี่หวังหมิ่นใจดีกับข้า อบอุ่นกับข้า แม้ว่าเมื่อก่อนข้าจะนิสัยร้าย แต่พี่หวังหม

หลังจากที่ว่างกับดักกุ้งเสร็จ หยางไห่ฉวนก็ได้ไปส่งฟางหรงที่บ้าน พรุ่งนี้นางก็จะมาช่วยในช่วงเช้าเหมือนเดิม เพราะกุ้งก็ยังคงจับส่งให้ลูกค้า เพียงแต่จำนวนอาจจะลดลงไปบ้างหยางไห่ฉวนที่ถึงบ้านก็รีบนำวัวไปหาน้ำ หาหญ้า ให้วัวกิน หลินซูซินบอกว่านางเหลือน้ำมะพร้าวให้สีหมอก เขาจึงได้นำมาให้เจ้าสีหมอก“ซูซินพ่อขออีกลูกได้หรือไม่” หลินห้านจินที่ได้ลิ้มลองรสของน้ำมะพร้าวบอกได้คำเดียวว่าอร่อยเหาะ น้ำหอมหวาน เนื้อมันวาวลื่นไหล อร่อยทุกส่วนยกเว้นเปลือก“พี่ซูซินข้าพึ่งเคยกินอร่อยมาก นี่ขนาดพี่ยังไม่ได้นำไปทำขนมยังอร่อยขนาดนี้” หลินอ้ายถงนางไม่เคยรู้จักเจ้าลูกกลม ๆ เขียว ๆ แต่ผลด้านในเปลือกที่หนาและปลอกอยากกับอร่อยเกินคำบรรยายหลินห้านจินจินตนาการตามที่หลินอ้ายถงพูด ใช่ขนาดหลินซูซินยังไม่ได้นำไปทำเป็นขนม ยังอร่อยเช่นนี้ ไม่ต้องคิดถึงขนมที่นางจะทำอร่อยจนหยุดกินไม่ได้อย่างแน่นอนหยางไห่ฉวนเดินเข้ามาพอดี หลินซูซินจึงยื่นถ้วยน้ำมะพร้าวที่นางได้แกะเนื้อออกมาให้ใส่ไว้ในถ้วยพร้อมน้ำมะพร้าวอ่อนหยางไห่ฉวนยิ้มรับอย่างหลงใหล หลินซูซินนางรู้ใจเขาทุกอย่างเช่นนี้ เขาจะไปไหนรอด ขอตายที่อกตูม ๆ ของนางก็แล้วกัน“ท่าน

หลังจากเสร็จกิจกรรมราคะก็ปาเข้าไปยามอิ๋น หลินซูซินหมดสิ้นเรี่ยวแรง เป็นหยางไห่ฉวนที่อาบน้ำให้และอุ้มนางกลับเข้าห้องหยางไห่ฉวนพาหลินซูซินเข้าห้องนอนจัดการใส่เสื้อผ้าให้นาง เสร็จแล้วเขาจึงเดินไปที่ครัวเพื่อต้มยามาให้นาง กันไว้เผื่อนางจะเป็นไข้ส่วนตัวเขาก็ดื่มยาต้มด้วยเช่นกัน เป็นไข้ครั้งล่าสุดถือว่าเป็นบทเรียน ต่อให้ร่างกายแข็งแรงก็ยังล้มป่วยได้หลินซูซินที่กินยาต้มเสร็จนางก็หลับไปทันที เพราะถูกเคี่ยวกรำมาอย่างหนักหน่วงร่างกายจึงอ่อนเพลียหยางไห่ฉวนจัดการทุกอย่างเสร็จก็ขึ้นไปนอนกอดหลินซูซินเหมือนทุกคืน ชุดที่เขาเลือกใส่ให้นางเป็นเนื้อผ้าบาง นางจะได้ไม่ร้อนยามนอนยามเหม่า (05.00-06.59 น)หยางไห่ฉวนที่ตื่นเต็มตาถึงจะนอนไปเพียงไม่นาน แต่กับสดชื่นเหมือนนอนมานาน ท่านแม่หยางทำกับข้าวเสร็จแล้ว เมื่อคืนดีหน่อยที่พากันไปทำที่อื่น มีหวังถ้าทำกันในห้องอีกนางกับสามีเห็นทีจะไม่ได้นอน นางหวังว่าช่วงที่หยุดพักผ่อนกันหยางไห่ฉวนจะเร่งปั้นเจ้าก้อนแป้งมาให้นางกับหยางไห่เลี้ยงนะ“ไห่ฉวนวันนี้จะไปไหนลูก”“ท่านแม่ข้าจะไปล่าสัตว์กับเจ้าต้าหานขอรับ แต่คงต้องไปส่งกุ้งในเมืองก่อน”“อ้าว ต้าหานล่าสัตว์เป็นแล้วหร

หลินอ้ายถงที่ตอนนี้อยู่ที่บ้านพี่หวังหมิ่น พร้อมท่านพ่อหลินและท่านลุงตงหยางที่นางเจอคนทั้งสองที่หน้าบ้านหยางพอดี ท่านพ่อกันท่านลุงจึงอาสาพามาส่ง แต่ตอนนี้นางเริ่มเข้าใจจุดประสงค์ของคนทั้งสองแล้ว“อ้ายถงพี่ว่าท่าทางงานนี้จะยาว” เพราะตั้งแต่หลินอ้ายถงไปหาที่ไร่ จนตอนนี้กลับมาบ้าน ท่านลุงห้านจินและท่านลุงตงหยางประกบท่านพ่อหลิวหยางไม่ห่างเลย“อ้ายถงดูท่าจะกลับกันไม่ไหวให้หวังหมิ่นไปส่งเถอะ” จางไฉ่หงเห็นตั้งแต่ที่ไร่คิดว่ากลับมาถึงบ้านจะต้องมีเหตุให้ทะเลาะกันแน่ ๆ ที่ไหนได้พากันมาตั้งวงจนเมามายหัวทิ่มเช่นนี้“ท่านป้าข้าคงให้นอนที่นี่ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ข้าเกรงใจขอแรงพี่หวังหมิ่นกับพี่หลีหมิ่นช่วยแบกท่านพ่อกับท่านลุงขึ้นหลังเกวียนก็พอเจ้าค่ะ”“ก็ได้ให้หวังหมิ่นกับหลีหมิ่นขับเกวียนไปก็แล้วกัน เพราะต้องมาส่งฟางหรงอีก” เพราะหลินอ้ายถงมาบอกแล้วว่าวันนี้ ฟางหรงนางอยู่กินข้าวเย็นที่บ้านหยาง หลินซูซินคงเข้าครัวเป็นแน่“เจ้าค่ะท่านป้า” หลินอ้ายถงเริ่มไปเลยที่บ้านหยางคงมองทางนางแล้วบ้านหยางหลินซูซินเห็นว่าหลินอ้ายถงไปนานแล้วจนตอนนี้ค่ำแล้วนางก็เป็นห่วง แต่ยังดีที่มีท่านพ่อท่านลุงไปกับนางด้วย ตอนนี้อ