All Chapters of เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากที่กลับไปดูหยางไห่ฉวนแล้วเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ตื่นหลินซูซินก็รีบมาที่นาทันที“ซูซินทำไมพี่ไห่ฉวนถึงเป็นไข้ได้ล่ะ” ฟางหรงสงสัยเพราะคนอย่างพี่ไห่ฉวนน่ะเหรอจะเป็นป่วยไข้ได้ง่ายร่างกายเขาแข็งแรงจะตายนอกเสียจาก…“นี่!! คงไม่ใช่เจ้าให้พี่ไห่ฉวนนอนตากลมเย็นด้านนอกหรอกนะ”“ใช่ เขาอยากพูดไม่คิดกับข้าก่อนอีกอย่างใครจะไปคิดว่าเขาจะป่วยกันเห็นแข็งแรงออกขนาดนั้น”“มีเรื่องทะเลาะอันใดกันถึงต้องให้นอนข้างนอกกัน”“ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอกเรารีบไปกันเถอะ” จะให้บอกเช่นไรว่าเป็นเรื่องของพี่ต้าหานกับหลินอ้ายถง เมื่อเช้านางไปไม่เจอพี่ต้าหานแต่ก็ฝากความผ่านท่านลุงตงหยางเรื่องนี้ท่านลุงก็ต้องทราบเช่นกันเพราะมันจะไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ หากอีกฝ่ายมีแผนการร้ายเกิดขึ้นฟางหรงนางตื่นเต้นยิ่งนักตัวนางพึ่งเคยเห็นกุ้งครั้งแรกวันนี้หลินซูซินบอกว่าหลังจากกลับมานางจะทำกุ้งย่างให้กินคู่กับน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ด ซึ่งจะเด็ดหรือไม่เด็ดฟางหรงผู้นี้ก็จะกินไม่ให้เหลือเลยหลินซูซินนำตะกร้าที่ซื้อมาจากบ้านท่านลุงตงหยางมาใส่กุ้งในไซด้วยขนาดของไซที่นางสั่งทำพิเศษจะมีลักษณะเป็นทรงยาวและใหญ่การลากไซขึ้นมาบนฝั่งอาจจะต้องใช้แรงเยอะ

หลินซูซินเดินถือถ้วยยาเข้าไปในห้องใน แต่สายตานางก็เหลือบไปเห็นอาหารที่นางนำเข้ามาก่อนหน้านี้ยังไม่มีการกินแต่อย่างใด“ไม่อยากหายรึทั้งข้าวและยาถึงไม่กิน”หยางไห่ฉวนยามโดนเสียงดุใส่ตัวก็หดเป็นเด็กน้อยท่านแม่หยางยังไม่โหดเท่าหลินซูซินเลย“เอ่อ…คือ”“ลุกขึ้นมากินข้าวเจ้าค่ะจะได้กินยาไม่อยากหายรึ ดีหากไม่อยากหายข้าจะได้หาผัวใหม่มันเสียเลยไม่ต้องกงต้องกินมันแล้วข้าวน่ะ” หลินซูซินเอ่ยขู่ถึงในใจนางจะไม่ได้คิดทำเช่นนั้นก็ตามหยางไห่ฉวนที่กลัวหลินซูซินจะทิ้งไปมีผัวใหม่ตามที่นางกล่าวอ้างจึงรีบลุกขึ้นมากินข้าวทันที“กลัวข้ามีผัวใหม่รึ”“ผัวเจ้าก็คือพี่คนเดียวเท่านั้นคนอื่นหมดสิทธิ์ไปตั้งนานแล้ว” หยางไห่ฉวนกินข้าวคำใหญ่ตอนเที่ยงที่ท่านแม่หยางนำมาให้เขาก็ไม่ได้กินเพราะกินไม่ลง แต่ตอนนี้ต้องกินให้หมดแล้วหลินซูซินมองหยางไห่ฉวนเหมือนเด็กน้อยกินข้าวก็เลอะเทอะไปหมด “ดื่มน้ำก่อนเจ้าค่ะ” ระหว่างที่หยางไห่ฉวนดื่มน้ำนางก็ยื่นมือไปปัดเศษข้าวที่ติดขอบปากออกให้“วันนี้ข้าไปขายกุ้งในเมืองมาไปกับท่านพ่อหลินและฟางหรง พรุ่งนี้ก็จะไปอีกข้าว่าจะไปหาเช่าที่ขายกุ้งในตลาดวันนี้ไปเดินดูมาตลาดใหญ่ส่วนมากขายอาหารเป็นส่ว

วันนี้ที่เพิงพักที่นาท่านพ่อหลินสว่างแต่เช้ามืดเพราะทุกคนมารวมตัวกันแต่เช้าฟางหรงที่ทั้งแบกเตากับตะกร้ามาจนหลินซูซินอึ้งสหายนางก็แรงเยอะดังบุรุษเสียจริงไม่รู้ว่าจะสงสารสามีนางในอนาคตดีหรือเปล่าที่มีภรรยาทำได้ทุกอย่างดังบุรุษทั่วไปเช่นนี้“ลากกุ้งกันขึ้นมาแล้วรึ” ฟางหรงเอ่ยถามเพราะเห็นบางตะกร้ากุ้งเต็มตะกร้าแล้ว“ใช่ แต่ว่ายังลากขึ้นมาไม่หมดเมื่อวานข้าได้เพิ่มไซกับคันเบ็ดลงไปเพิ่มด้วย”“ข้าว่าเพิ่มก็ดีเพราะดูท่าเหลาอาหารออกจะขายดี บางทีอาจจะสั่งกุ้งเพิ่มก็ได้นะ”“ใช้ข้าก็เอาไปเผื่ออาจจะโชคดี”เป็นท่านพ่อหลินกับหยางไห่ฉวนที่ลงไปลากไซขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้ลงไปในน้ำเท่าไหร่เพียงลากเชือกที่ผูกไว้กับไซก็ได้แล้ว ส่วนคันเบ็ดนางกับฟางหรงก็ช่วยกันปลดใส่ตะกร้าวันนี้อาจจะปลดเยอะหน่อยเพราะคันเบ็ด 100 คันวันนี้กุ้งได้อยู่หลายตะกร้าอีกทั้งวันนี้ก็ขนของเยอะมีทั้งตะกร้าที่มีกุ้งไหนจะเตากับไหที่ใส่น้ำจิ้มอีกมีท่านแม่หยางกับหยางไห่ฉวนช่วยเด็ดพริก ปลอกกระเทียม หั่นมะนาวให้ไม่งั้นนางเองอาจจะไม่ทันวันนี้เกวียนก็จะแน่น ๆ หน่อยจนท่านพ่อหลินจะต้องไปนั่งคู่กับคนขับนางและฟางหรงก็ไม่สามารถที่จะนั่งด้วยกันได้รวมถึ

เช้านี้ทุกอย่างไม่ได้ช้าเหมือนเมื่อวานเพราะวันนี้ทุกคนเริ่มทำหน้าที่ของตนเอง เมื่อวานท่านพ่อหลินกินข้าวจนหมดจานหยางไห่ฉวนเอ่ยบ่นเพราะกับข้าวที่นางทำเขาได้กินเพียงนิดเดียว เพราะท่านพ่อหลินกินคนเดียวหมดจนเกิดสงครามสายตาระหว่างลูกเขยกับพ่อตาวันนี้ใบตองที่นางตัดมาหมดแล้วหากจะกลับมาตัดก็คงจะช้าเกินไปท่านแม่หยางจึงอยากช่วยที่จะไปตัดมาให้นางเพิ่ม ท่านแม่มาตัดที่หลังคลองหากเข้าไปในป่าคนเดียวมันอันตรายเกินไป“ตอนเที่ยง ๆ ท่านแม่จะมาตัดใบตองตากให้เจ้าค่ะ” ท่านพ่อหยางเองก็อยากที่จะมาเป็นเพื่อนท่านแม่หยางด้วยถึงตอนนี้อาการท่านพ่อหยางจะดีขึ้น แต่ก็เดินไกลขนาดมาที่นายังไม่ได้ แต่ท่านแม่หยางสามารถเดินมาได้ตามปกติวันนี้ดีหน่อยเกวียนแบ่งออกเป็นสองเล่มของท่านลุงกับของที่บ้าน “ฟางหรงเดี๋ยววันนี้แบ่งเอากุ้งไปกินที่บ้านด้วย เดี๋ยวกลับมาเราไปหาจับกัน”ฟางหรงพอรู้ว่าจะได้กินกุ้งอีกนางก็ยิ้มหน้าบานเสียแล้ว “วันก่อนข้าไปที่บ้านท่านลุงตงหยางเพื่อไปสั่งของเพิ่ม แต่ไม่เจอพี่ต้าหาน แต่ท่านลุงถามถึงเจ้าด้วยเพราะเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็น ข้าจึงบอกไปว่าเจ้าทำงาน”ฟางหรงนิ่งไปเพราะตั้งแต่วันนั้นใจนางก็ท้อถอยไปทุกทียิ่งช

หลินซูซินพาท่านพ่อหลินมากินข้าวที่บ้านเดี๋ยวขากลับจะให้หยางไห่ฉวนขับเกวียนไปส่ง“ท่านพ่อนั่งพักเอาแรงเสียก่อนลูกจะไปช่วยท่านแม่ในครัวเจ้าค่ะ” หลินซูซินเข้าครัวก็ไม่มีอันใดให้ต้องทำอีกอย่างวันนี้นางลืมซื้อเนื้อเข้าบ้านอีกแล้ว“ไม่เป็นไรซูซินแม่ซื้อเนื้อกับชาวบ้านที่นำมาขายให้เจ้าไม่ต้องลำบากซื้อกลับมาก็ได้” หยางไห่หลิงรู้ว่าทุกคนทำงานเหนื่อยวันนี้งานจึงทำกับข้าวมากหน่อย เช่นเดียวกับข้าวที่หุงก็เพิ่มมากขึ้น“เดี๋ยวข้าช่วยยกออกไปเจ้าค่ะ” หลินซูซินกับหยางไห่ฉวนช่วยกันจัดโต๊ะกินข้าวท่าพ่อหลินเองก็คุยกับท่านพ่อหยางถามไถ่เรื่องสุขภาพทั่วไป“มากินข้าวเจ้าค่ะทุกคน” ในวงกินข้าวท่านพ่อหลินหยางไห่ฉวนนั่งกินเงียบ ๆ ไม่พูดไม่จากับใคร ตอนเที่ยงก็กินกันเยอะอยู่นะกว่าจะถึงบ้านก็น่าจะหิว แต่ไม่คิดว่าจะหิวกันขนาดนี้หลังจากกินข้าวกันเสร็จหยางไห่ฉวนก็ขับเกวียนไปส่งท่านพ่อหลินที่บ้านเรื่องที่บ้านหยางมีเกวียนขับเริ่มที่จะมีผู้คนรู้มากแล้วหลินเย่ถงเองก็คงจะรับรู้แล้ว“ซูซินแม่ทำกระทงไว้เจ้ามาช่วยดูหน่อยว่าใช่ได้หรือไม่” วันนี้นางไปตัดใบตองให้หลินซูซินที่นา พอได้เห็นที่ 10 หมู่ ที่หลินซูซินซื้อ กว้างใหญ่เหลื