All Chapters of เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากที่ขายกุ้งมาหลายวันจนถึงวันที่นางจะต้องไปรับเตาเหล็ก“เดี๋ยวแวะที่ร้านช่างเหล็กก่อนนะจ๊ะ” หลินซูซินลงไปจัดการเรื่องเตาและจ่ายเงินมัดจำที่เหลือเตาเหล็กที่ได้มาตรงตามที่นางต้องการ สามารถย่างกุ้งได้ทีล่ะมาก ๆ แต่ก็ต้องเพิ่มเนื้อไม้ตรงนี้ก็มีราคาอนาคตนางคงจะทำถ่านใช้เอง เพราะตอนนี้ก็ใช้ไม้เป็นหลักรับซื้อเอาราคาก็ไม่ได้แพงอะไรแต่ใช้ในปริมาณมากส่วนสิ่งที่ใช้จุดไฟเรียกว่า ‘ตะบันไฟ’ สามารถพกพาติดตัวไปได้ แต่ตะบันไฟอันใหญ่จะใช้ในห้อง“ซูซินเจ้าเตาเหล็กนี่ดีมาก ๆ เลยไม่ต้องนั่งก้ม ๆ เงย ๆ เหมือนใช้เตาธรรมดาแถมย่างได้หลายสิบตัวอีกด้วย ดูด้านล่างสิมีล้อไว้เลื่อนได้มีที่ล็อกกันไหล” ฟางหรงแปลกตาเตาเช่นนี้นางเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเหมือนกัน“ดีใช่ไหมล่ะย่างกุ้งได้ตั้งยี่สิบตัวต่อครั้งทดเวลาได้เยอะเลยลูกค้าก็จะไม่ต้องรอนาน ๆ ด้วย” หลินซูซินขยายมาขายกุ้งย่างต่อวันละ 200 ตัว ตอนแรกนางเองก็ไม่คิดว่าจะทำถึง 200 ตัว แต่เพราะลูกค้าเรียกร้องเพราะบางครั้งก็มีคนที่จองอยู่แล้วหรือไม่ก็จวนคนมีเงิน พวกคนเหล่านี้จะมีงานเลี้ยงในจวนกันบ่อยก็มาสั่งกุ้งย่างของที่ร้านไป แต่ต้องมาสั่งตั้งแต่ที่นางเปิดร้านหรือไม่

หลินซูซินและหยางไห่หลิงเดินทางมาถึงบ้านของต้าหานในช่วงสาย ๆ“ท่านลุงตงหยางข้านำเงินที่เหลือมาให้เจ้าค่ะ”“ช่วงนี้คงจะทำงานหนักสิท่าไม่ค่อยเห็นหน้าค่าตาเลย” ตงหยางแปลกใจที่วันนี้เห็นหลินซูซินกับหยางไห่หลิง“ท่านลุงข้ามีเรื่องให้ช่วยอีกแล้วเจ้าค่ะ” หลินซูซินบอกสิ่งที่นางต้องการให้ท่านลุงตงหยางฟัง ตอนนี้คนที่จะตัดไผ่ให้นางก็ได้แล้ว เป็นท่านลุงตงหยางกับพี่ต้าหานแต่พี่ต้าหานออกไปตัดไผ่ตั้งแต่เช้าแล้วท่านลุงจึงได้พาไปหาพี่ต้าหานที่ป่าไผ่“สีหน้าดูสดใสขึ้นนะอาไห่หลิง” ตงหยางไม่ลืมบุคคลสำคัญที่มากับหลินซูซินด้วยหยางไห่หลิง ก็ถือว่าเป็นคนที่มีความสามารถดีทีเดียว แต่เพราะปัญหาสุขภาพทำให้ไม่ค่อยออกไปไหนมีช่วงหลัง ๆ ที่เห็นว่าเริ่มออกมาพบปะผู้คนเพราะอาการป่วยดีขึ้นมากแล้ว หยางไห่ก็เช่นกันเพราะยาที่หลินซูซินกับหยางไห่ฉวนไปซื้อมาจากในเมืองเห็นว่าราคาแพงทีเดียว“ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเจ้าค่ะ” หยางไห่หลิงเองก็พอรู้จักหลิงตงหยางอยู่บ้าง แต่ไม่ได้ถึงขั้นสนิทสนมกันเท่าไหร่ รู้จักตามประสาคนที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน“หยางไห่คงจะสบายดีใช่หรือไม่”“ก็ดีกว่าเมื่อก่อนตั้งแต่มีหลินซูซินเข้ามาเป็นครอบครัวหยาง

หลินซูซินและฟางหรงช่วยกันย่างกุ้งจนเสร็จจึงยกออกมาวางที่โต๊ะด้านนอกเพื่อที่จะกินข้าวเย็นกันหยางไห่ฉวนที่ถูกดึงตัวให้อยู่ในวงสนทนาเขานั้นได้ แต่มองตามร่างของหลินซูซินเดินเข้าออกห้องครัวไปมา“เดี๋ยวต้าหานกับอาตงหยางอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนนะเดี๋ยวจะให้อาไห่ฉวนไปส่งที่บ้านเอง เพราะเดี๋ยวก็ต้องไปส่งอาห้านจินกับฟางหรงที่บ้านเหมือนกัน” หยางไห่หลิงเอ่ยชวนสองพ่อลูกกินข้าวเย็นด้วยกันวันนี้มีกุ้งย่างด้วย กลิ่นหอมกรุ่นเสียจริง“ได้ ๆ ข้าก็หิวขึ้นมาทีเดียวกลิ่นกุ้งย่างหอมเช่นนี้เอง” ตงหยางที่นั่งคุยอยู่ถึงกลับต้องหันหาที่มาของกลิ่นหอม ๆ นี่ที่เป็นต้นเหตุให้เขาเสียอาการจนถูกพี่ห้านจินแซว“ทุกคนข้าขอตัวไปช่วยซูซินกับฟางหรงในครัวก่อนนะขอรับ” หยางไห่ฉวนที่ทนต่อความคิดถึงหลินซูซินไม่ไหวจนต้องรีบร้อนออกไปจากวงสนทนา“ข้าก็ขอตัวไปช่วยในครัวด้วยขอรับ” ต้าหานที่เห็นพี่ไห่ฉวนเข้าไปในครัวเขาเองจึงเอ่ยบอกว่าจะตามไปช่วย เขาสังเกตมาสักพักแล้วสายตาพี่ไห่ฉวนมองตามหลินซูซินจนจะเป็นวิญญาณอยู่แล้วหยางไห่ฉวนเข้ามาในครัวหวังว่าจะกอดหอมคนที่คิดถึงเสียหน่อย แต่มีเจ้าต้าหานที่ตามเข้ามาด้วยไม่รู้เจ้านี่จะตามมาทำไม“เจ้าตา

สมองของหลินเย่ถงมืดบอดลงสนิทความลับนี้มีนางและฟางหรูที่รู้กันอยู่แต่สองคน หลินห้านจินรู้ได้เช่นไรหากเขารู้เช่นนี้แสดงว่าเขาก็ต้องรู้ว่าหลินอ้ายถงไม่ใช่…“ท่านแม่ที่ท่านพ่อพูดหมายความว่าเช่นไรเจ้าคะ” หลินอ้ายถงสงสัยเช่นกันถึงนางจะไม่ค่อยได้อยู่บ้าน แต่นางก็รับรู้ว่าท่านแม่จะหายออกจากบ้านอาทิตย์ละ 1 วันตอนแรกนางก็นึกว่าท่านแม่จะเข้าเมืองเพื่อหาซื้อข้าวของเข้าบ้าน แต่เปล่าเลยท่านแม่ไม่ได้หาซื้อสิ่งใดทุกวันนี้ที่บ้านอาหารการกินก็นับว่าแย่ลงท่านพ่อถึงไปหากินข้าวข้างนอกแทน“ท่านพ่อเจ้าคงจะเหนื่อยจนเลอะเลือน”“เจ้าไม่ตอบลูกเพราะกลัวความลับจะแตกหรือ” หลินห้านจินตัดสินใจแล้วว่าเขาคงพอแล้วเขาทำเต็มที่ที่สุดแล้ว“ท่านพี่ท่านกล่าวหาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรข้าเองก็เป็นเมียท่านคนหนึ่งไม่ได้น้อยไปกว่าแม่ของนังหลินซูซินเลย”“เมียที่ไม่ถูกต้องเมียที่ใช้วิธีสกปรกเช่นนั้นเจ้ายังจะคิดว่าเป็นเมียข้าอีกหรือหลินเย่ถงตัวเจ้าน่ะรู้ดีว่าทำอะไรไว้”หลินซูซินมองท่านพ่อหลินที่ต้องเจ็บปวดหลินเย่ถงมีความลับอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ ๆ ท่านพ่อหลินคงจะรู้แล้วว่าหลินอ้ายถงไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตนเอง“ท่านไม่เคยรักข้าเลยสักนิด

หลินอ้ายถงเมื่อมาถึงที่บ้านของนางก็มีชาวบ้านยืนอยู่เต็มหน้าบ้านของนาง“นั้นไงหลินอ้ายถงอยู่นั่น” ชาวบ้านที่เห็นหลินอ้ายถงก็ตะโกนร้องขึ้นมา“อ้ายถงช่วยแม่ด้วยท่านพ่อของเจ้าจะหย่าขาดกับแม่แล้ว” เสียงชาวบ้านซุบซิบพูดคุยกันหลินอ้ายถงไม่ใช่ลูกของหลินห้านจินจะยังมาเรียกท่านพ่อได้อย่างไรหลินเย่ถงก็ดาย“ข้าคงช่วยอะไรท่านไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ” จนถึงตอนนี้นางยังไม่รู้ว่าจะต้องไปอยู่ที่ไหนหากคนทั้งสองหย่าขาดกันนางไม่ใช่ลูกจะหน้าด้านอยู่บ้านหลังนี้ต่อได้เหรอ“ข้าว่าเจ้ามาประทับลายมือดีกว่าหลินเย่ถงหลินห้านจินยืนยันเช่นนี้แล้วดีแค่ไหนที่ไม่ฟ้องร้องเจ้าที่ทำเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนี้” ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเห็นเรื่องนี้ใกล้จะจบลงเสียทีหมดเวรหมดกรรมกันไปต่างคนต่างอยู่“หย่าข้ากับลูกจะไปอยู่ที่ไหนหากอยากให้ข้าหย่าก็ยกบ้านหลังนี้ให้ข้าสิ” อย่างน้อยนางก็ต้องได้อะไรบ้างจะให้จากไปอย่างไม่เหลืออะไรเลยเป็นไปไม่ได้“พอเถอะเจ้าค่ะท่านแม่บ้านหลังนี้ไม่ใช่ของท่าน” หลินอ้ายถงอับอายเกินพอแล้วท่านแม่ของนางยังคิดที่จะโลภอีกหลินซูซินที่มาถึงทีหลังได้ยินเรื่องที่ท่านพ่อหลินจะขอหย่ากับหลินเย่ถง แต่นางกับคิดจะโลภทั้งที่ไม่มีสิ