All Chapters of เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน: Chapter 21 - Chapter 30

หยางไห่ฉวนที่ยืนอยู่หน้าบ้านหลินเขาได้ยินทุกอย่างท่านพ่อหลินเองก็คงจะเสียใจกับเรื่องที่ผ่านมา แต่ที่เขานั้นแปลกใจทำไมท่านพ่อหลินไม่เข้าข้างหลินอ้ายถง เมื่อก่อนเขาได้ยินว่าบ้านหลินรักลูกสาวคนเล็กของบ้านมาก“อย่าบอกเรื่องที่ได้ยินให้ซูซินฟัง” หลินห้านจินตกใจเหมือนกันที่เจอลูกเขยอยู่หน้าบ้านเขาจึงเอ่ยเตือนสิ่งที่ได้ยินไม่ให้คนที่เขารักที่สุด“ท่านพ่อซูซินนางให้ข้านำกับข้าวมาให้ท่านขอรับ”หยางไห่ฉวนเดินมาส่งท่านพ่อหลินที่นา อีกฝ่ายดื้อดึงนักเขาบอกให้ไปนอนที่บ้านหลิน แต่ท่านพ่อตาเขานั้นไม่อยากให้ซูซินเป็นห่วง“เจ้ากลับไปได้แล้วซูซินคงจะรอเจ้ากินข้าวแล้ว” หยางไห่ฉวนเดินออกมาอย่างถูกไล่เป็นใน ๆพอถึงบ้านหลินเขาก็อาบน้ำอาบท่ากินข้าวเสร็จเขาก็บอกกับซูซินว่าจะไปนอนที่นาเป็นเพื่อนท่านหลินเพราะท่านพ่อนอนเฝ้านา ดีหน่อยที่นางไม่ได้ถามอะไรต่อ“ข้าเตรียมของใช้จำเป็นไว้ให้พี่เอาเผื่อท่านพ่อด้วย” หลินซูซินที่นางไม่ถามต่อเพราะไม่ใช่ไม่รู้ว่าจะได้คำตอบเช่นไร หากที่บ้านหลินปกติดีท่านพ่อก็คงจะไม่หนีไปนอนที่นา“คืนนี้พี่ไม่ได้นอนด้วยเจ้าล็อกห้องให้แน่นหนาพกมีดนี่ติดตัวไว้ พี่ออกไปแล้วล็อกบ้านด้วยล่ะ” หยางไห

หลังจากที่คุยเรื่องที่ทางเสร็จแล้วหลินซูซินก็ได้ชวนท่านพ่อหลินไปกินข้าวที่บ้านหยาง“ท่านพ่อขากลับเราไปจับกุ้งไปกินกันด้วยเถอะ” หลินซูซินนางอยากให้คนบ้านหยางได้กินอะไรที่อร่อยบ้าง“ได้สินี่ก็ไม่ได้เย็นมากพอมีเวลาเหลือเฟือ” หลินห้านจินเองก็ติดใจรสชาติกุ้งแม่น้ำเมื่อตอนบ่ายที่ซูซินย่างให้กินหลินซูซินจินตนาการถึงมื้อเย็นที่กำลังจะถึงมันกุ้งแม่น้ำกินคู่กับข้าวสวยร้อน ๆ ราดด้วยน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ด แค่คิดน้ำลายนางก็สอแล้วพอมาถึงคลองน้ำหลินซูซินนางตัดสินใจลงไปในน้ำเลยกลับถึงบ้านก็อาบน้ำแล้ว ถ้าจะให้ท่านพ่อลงก็เห็นจะไม่เหมาะรุ่นนี้หาอะไหล่ต่อยากเสียด้วยดีหน่อยที่เพิงพักท่านพ่อมีตะกร้าสานแขวนอยู่ หากไม่มีนางก็ไม่รู้จะนำใส่อะไรกลับบ้านหากถือกุ้งไปโดด ๆ เดี๋ยวจะเป็นประเด็นอีก“ท่านพ่อท่านอยู่ด้านบนรอรับตัวกุ้งจากลูกนะเจ้าคะ”“เจ้าจะลงไปในน้ำรึพ่อว่าเอาแค่ตื้น ๆ ก็พอพ่อเป็นห่วงเจ้านะเจ้าว่ายน้ำไม่เป็นนะซูซิน เดี๋ยวพ่อจะลงเป็นเพื่อน” หลินห้านจินไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม เมื่อช่วงบ่ายที่เขาไม่พูดเพราะเห็นว่าลงไปไม่ลึกมากอีกทั้งนางเองก็มั่นใจในการจับกุ้ง เขาผู้เป็นพ่อก็ไม่อยากจะขัดลูกหลินซ

หลินซูซินรีบมาที่จุดขึ้นเกวียนเห็นท่านพ่อหลินยืนพูดคุยอยู่กับท่านลุงที่ขับเกวียน“ท่านพ่อเจ้าคะกินข้าวก่อนเถอะลูกห่อมาเผื่อท่านด้วยกว่าจะถึงในเมืองเดี๋ยวหิวเจ้าค่ะ”หลินซูซินนางห่อเนื้อกวางทอดกระเทียมมาเพียงอย่างเดียวตอนเช้าหลีกเลี่ยงรสจัดดีที่สุด แต่ของหยางไห่ฉวนเขากินตอนเที่ยงเพราะกินข้าวเช้าจากที่บ้านก่อนออกไปแล้วชาวบ้านที่ต้องการที่จะเข้าเมืองเห็นสองพ่อลูกนั่งกินข้าวกัน บางคนก็รู้สึกคิดถึงท่านพ่อท่านแม่ของตนตั้งแต่ออกเรือนก็ไม่ได้มีโอกาสกลับไปหาพวกท่านเลย บางคนก็อิจฉานั่นใช่เนื้อกวางหรือไม่บ้านหยางมีเนื้อกวางกินแถมหลินซูซินยังนำมาแบ่งหลินห้านจินอีกด้วย ไม่เป็นการสิ้นเปลืองไปหน่อยหรือแยกบ้านกันแล้ว“อาไห่หลิงเองก็ทำกับข้าวอร่อยเหมือนกัน”“เจ้าค่ะท่านแม่ทำเป็นหลายอย่างแถมอร่อยทุกอย่าง แต่เพราะเมื่อก่อนร่างกายไม่ค่อยจะมีเรี่ยวแรงเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ทำอะไรหลายอย่างเต็มไปหมด”หลินห้านจินเห็นบุตรสาวอยู่ที่บ้านหลินแล้วมีความสุขดีเขาก็ดีใจมีความสุขตามไปด้วย อาหารที่บ้านหยางอร่อยจริง ๆ ต่างจากบ้านหลินนักหลินเย่ถงทำกับข้าวแต่ละอย่างเหมือนบ้านไม่มีเงินทั้งที่เขาให้เงินนางไว้ซื้อของเขาบ้านตั้ง

วันนี้ในช่วงเช้าหัวหน้าหมู่บ้านได้มาแจ้งนางว่าวันนี้คนจากทางการจะมาจัดการวัดที่ดินให้ท่านแม่หยางบอกว่าให้เตรียมค่าน้ำชาให้คนการทางการด้วยเพราะอะไรจะได้ง่ายขึ้น ไม่ใช่ว่าเราจะซื้อเขาแต่เป็นค่าเหนื่อยนอกเหนือจากที่เงินเดือนที่พวกเขาจะได้ อยู่ที่เราพึงพอใจที่จะจ่ายเท่าไหร่“เห็นเมื่อวานอาไห่ฉวนเล่าว่าเจ้าของบ้านเป็นคุณหนูต่างเมือง ถึงแม้มารดาจะเป็นอนุภรรยาแต่ก็เป็นคุณหนูสูงส่งกว่าชาวบ้านหาเช้ากินค่ำเช่นพวกเรา” หยางไห่หลิงเองก็อยากจะไปอยู่ในเมืองเหมือนกัน แต่ว่าอยู่ในหมู่บ้านก็ดีอยู่แล้วไปอยู่ในเมืองไม่รู้จะทำอันใด“เห็นพี่ไห่ฉวนบอกว่าคนทั้งสองน่าสงสารผู้เป็นมารดาถูกใส่ร้ายว่าคบชู้เลยถูกไล่ออกจากจวนเจ้าค่ะ”“ถือว่าพวกนางยังมีบุญไม่ถูกขายออกไปบุรุษมีหลายเมียหารักแท้ยาก เบื่อเมียนี้ก็ไม่หาเมียนู่นคนที่เจ็บช้ำก็คือคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเมีย” หยางไห่หลิงรู้สึกโชคดีที่หยางไห่มีนางเพียงคนดี คนในหมู่บ้านก็มีภรรยาเพียงคนเดียวอยู่หลายบ้าน“จริงเจ้าค่ะท่านแม่” หลินซูซินนางไม่กลัวว่าหยางไห่ฉวนจะมีบ้านเล็กบ้านน้อย แค่ทุกวันนี้เขาก็เป็นเจ้าหมาน้อยแล้ว“วันนี้จะทำอะไรไปกินที่นาล่ะซูซิน” เพราะกับข้าวที่ท

หลินซูซินบอกจุดประสงค์ที่มาบ้านพี่ต้าหาน หากให้ท่านพ่อหรือฟางหรงเอ่ยจุดประสงค์มีหวังวันนี้นางก็ไม่ได้สั่งทำไซเสียที“พี่ดีใจนะที่ซูซินนึกถึงบ้านพี่”“บ้านพี่ทำเครื่องสานหลายอย่างและสิ่งที่ข้าต้องการไม่รู้ว่าที่บ้านพี่จะทำได้ไหม ข้าเลยมาพูดคุยก่อนเจ้าค่ะ”“เชิญในบ้านเถอะยืนข้างนอกอยู่นานแล้ว” ต้าหานเดินนำคนทั้งสามเข้ามาในบ้านท่านพ่อของเขากำลังนั่งทำงานอยู่“ข้าก็นึกว่าใครที่แท้ก็พี่ห้านจินนี่เอง เชิญ ๆ นั่งกันก่อน” ตงหยางที่ไม่คิดว่าผู้พี่คนนี้จะมาอยู่ในบ้านของเขาได้ เมื่อก่อนเราสองสนิทกันมากดังพี่น้อง แต่พออีกฝ่ายรู้ว่าเขามีใจให้ลี่เหมยความสัมพันธ์พี่น้องก็เริ่มจางหายไปเช่นทุกวันนี้“ข้ามาเป็นเพื่อนลูกข้านางมีของอยากสั่งทำบ้านเจ้ารับทำเครื่องสานไม่ใช่รึ” หลินห้านจินก็ไม่คิดว่าตนเองจะเข้ามานั่งในบ้านเจ้าน้องทรยศคนนี้อีก ตั้งแต่รู้ความลับเจ้านั่นเขาก็ถอยห่างทันที มีที่ไหนแอบชอบภรรยาพี่“หลินซูซินรึข้าไม่เห็นหน้าเจ้าเสียหลายปี” ตงหยางมองไปยังสตรีน้อยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อใบหน้านางไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ ‘ลี่เหมย’“เจ้าเหมือนแม่มากหลินซูซิน” ตงหยางเขาเคยให้ลูกชายนำอาหารไปให้หลินซูซินก