All Chapters of เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากที่หยางไห่ฉวนรีบเร่งออกจากบ้านไปอย่างแข้งขาอ่อนแรง หลินซูซินก็ยังไม่ได้ออกไปจากห้องเพราะท่านพี่หยางยังอยู่ด้านนอก นางกลัวท่านจะถามเลยยังไม่ออกไปวันนี้หลินซูซินนางมีนัดที่จะเข้าเมืองไปกับฟางหรงสหายนางคงจะช่วยงานที่บ้านเสร็จแล้ว ที่บ้านฟางหรงมีสมาชิกทั้งหมด 4 คน มี ท่านลุงหลิงหยาง (พ่อ) ท่านป้าไฉ่หง (แม่) พี่หลีหมิ่น (พี่ใหญ่) พี่หวังหมิ่น (พี่รอง) พี่ชายทั้งสองคนของฟางหรงรักนางมากในความทรงจำเก่านางเองก็เคยเจอคนทั้งสองออกบ่อย อาจจะเพราะมีพี่ชายดูแลและที่บ้านก็ทำอาชีพล่าสัตว์กับเกษตรควบคู่ไปด้วยอาจจะทำให้ฟางหรงออกไปทางแมน ๆ เช่นบุรุษเสียมากกว่าป้าแกร่งไฉ่หงเองก็เป็นสตรีที่แกร่งทำได้หมดเฉกเช่นบุรุษร่างกำยำ“ซูซินแล้วเข้าเมืองเช่นนี้ข้าวเที่ยงของอาห้านจินล่ะเจ้าจะทำเช่นไรให้แม่นำไปให้แทนมั้ย”หลินซูซินนางเองก็ลืมนึกถึงข้าวเที่ยงของท่านพ่อหลินเลย หากเข้าเมืองคงจะนานกว่าจะกลับมา อีกอย่างนางไม่ได้บอกท่านพ่อไว้ด้วย“เอาเป็นว่าเดี๋ยวแม่จะเอาไปให้เองก็แล้วกัน แม่จะได้ฝึกร่างกายไปในตัว”“ข้าขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่”“ไม่เป็นไรเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะซูชิน”หลินซูซินที่ได้ยินประโยคประทับใจนา

หลังจากที่หยางไห่ฉวนรีบเร่งออกจากบ้านไปอย่างแข้งขาอ่อนแรง หลินซูซินก็ยังไม่ได้ออกไปจากห้องเพราะท่านพี่หยางยังอยู่ด้านนอก นางกลัวท่านจะถามเลยยังไม่ออกไปวันนี้หลินซูซินนางมีนัดที่จะเข้าเมืองไปกับฟางหรงสหายนางคงจะช่วยงานที่บ้านเสร็จแล้ว ที่บ้านฟางหรงมีสมาชิกทั้งหมด 4 คน มี ท่านลุงหลิงหยาง (พ่อ) ท่านป้าไฉ่หง (แม่) พี่หลีหมิ่น (พี่ใหญ่) พี่หวังหมิ่น (พี่รอง) พี่ชายทั้งสองคนของฟางหรงรักนางมากในความทรงจำเก่านางเองก็เคยเจอคนทั้งสองออกบ่อย อาจจะเพราะมีพี่ชายดูแลและที่บ้านก็ทำอาชีพล่าสัตว์กับเกษตรควบคู่ไปด้วยอาจจะทำให้ฟางหรงออกไปทางแมน ๆ เช่นบุรุษเสียมากกว่าป้าแกร่งไฉ่หงเองก็เป็นสตรีที่แกร่งทำได้หมดเฉกเช่นบุรุษร่างกำยำ“ซูซินแล้วเข้าเมืองเช่นนี้ข้าวเที่ยงของอาห้านจินล่ะเจ้าจะทำเช่นไรให้แม่นำไปให้แทนมั้ย”หลินซูซินนางเองก็ลืมนึกถึงข้าวเที่ยงของท่านพ่อหลินเลย หากเข้าเมืองคงจะนานกว่าจะกลับมา อีกอย่างนางไม่ได้บอกท่านพ่อไว้ด้วย“เอาเป็นว่าเดี๋ยวแม่จะเอาไปให้เองก็แล้วกัน แม่จะได้ฝึกร่างกายไปในตัว”“ข้าขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่”“ไม่เป็นไรเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะซูชิน”หลินซูซินที่ได้ยินประโยคประทับใจนาง

หยางไห่ฉวนเหลือเก็บรายละเอียดบ้านท่านน้าจางลี่อีกสองสามวันคงจะเสร็จถึงเวลานั้นเขาคงจะได้เกือบ ๆ 500 อีแปะจินเย่วนางเริ่มสนิทกับพี่ไห่ฉวนเพราะระหว่างที่ทำงานนางก็ชวนอีกฝ่ายคุยตลอดแม้ช่วงแรก ๆ พี่ไห่ฉวนจะเย็นชาใส่นางไปบ้าง แต่นางบอกจุดประสงค์ในการเข้าหาอีกฝ่ายชัดเจน นางไม่ได้เข้าหาเพราะเสน่หาเชิงชู้สาวแต่ที่นางเข้าหาเพราะพี่ไห่ฉวนเปรียบเสมือนเพื่อนและพี่ชายคนเดียวของนางยามย้ายมาอยู่ที่นี่ อยู่ที่จวนนางมีพี่น้องต่างมารดาก็จริงแต่ก็หาอยู่กันอย่างรักใคร่ไม่“พี่ไห่ฉวนพี่ทำบ้านเสร็จข้าก็ไม่มีเพื่อนคุยแล้ว” ตอนแรกนางยอมรับว่าคิดมากกว่าพี่น้อง แต่ตอนนี้เป็นพี่น้องคือดีที่สุดอีกอย่างพี่ไห่ฉวนก็แต่งงานมีภรรยาแล้ว ดูอีกฝ่ายจะรักภรรยามากเสียด้วย“หากว่าง ๆ ข้าจะพาภรรยามาแนะนำให้เจ้ารู้จักนางน่าจะรุ่น ๆ เจ้าคงจะคบหากันเป็นสหายได้ไม่ยาก ภรรยาข้านางชอบคนจริงใจนางมีสหายอยู่หนึ่งคน” หยางไห่ฉวนไม่รู้ว่าควรจะแทนสรรพนามเรียกฟางหรงว่าคนหรือลิงดี เพราะนางนั้นซนยิ่งนัก “เจ้าค่ะข้าอยากมีเพื่อนท่านแม่เองก็เหมือนยังทำใจไม่ได้เงียบๆ เวลาที่ข้าอยู่ห่างกาย” จินเย่วรู้ว่าท่านแม่ของนางรักท่านพ่อมากขนาดไหน เพราะช

วันนี้เป็นวันที่หยางไห่ฉวนตื่นสายที่สุดเท่าที่เขาเกิดมา วันนี้เขาไม่ต้องตื่นไปทำงานเพราะว่าทำบ้านให้ท่านน้าจางลี่เสร็จแล้วท่านน้าให้ค่าแรงมาทั้งหมด 500 อีแปะ เขานำไปให้หลินซูซินเก็บหมดแล้วเที่ยง ๆ ค่อยไปหาท่านพ่อหลินที่นาก็แล้วกัน แต่ตอนนี้เขาขอนอนกอดหลินซูซินก่อนก็แล้วกันหลินซูซินที่นอนยังไม่ตื่นเพราะอากาศเช้านี้ชื้น ๆ ชวนให้นอนไม่อยากตื่น“เจ้าช่างตัวหอมเหลือเกิน” หยางไห่ฉวนพูดพึมพำอยู่คนเดียวเขาดมซ้ำ ๆ ที่ซอกคอสีขาวนวลใจอยากจะทำมากกว่านี้ แต่ก็อยากให้อีกฝ่ายได้นอนเต็มอิ่มเขาทำเพียงกกกอดร่างบางไว้ในอ้อมอกหยางไห่หลิงเห็นว่าสายแล้วลูกชายและลูกสะใภ้ยังไม่ออกจากห้องนอน นางเองก็ไม่คิดตามปล่อยในคนทั้งสองมีเวลาอยู่ด้วยกันบ้าง ท่านพี่หยางไห่เองก็สามารถเดินได้โดยที่ไม่ต้องมีนางประคอง แต่ก็ต้องอยู่ในสายตาเพราะอาการก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะดีมากเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนหยางไห่หลิงทำกับข้าวสามสี่อย่างตั้งแต่วันที่นางไปช่วยหลินซูซินซักผ้าที่ลำธาร นางก็มีเดินไปพูดคุยกับสหายสมัยตอนที่นางยังเด็กบ้าง“อาไห่ฉวนกับซูซินยังไม่ออกมาอีกรึ” หยางไห่เห็นว่าสายมากแล้วคนในห้องทั้งสองก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะออ

วันนี้ช่วงบ่าย ๆ พี่ต้าหานกับท่านลุงตงหยางมาที่บ้านมาส่งไซกับคันเบ็ดแต่ตัวนางและหยางไห่ฉวนนั้นไม่ได้อยู่บ้านท่านแม่หยางจึงรับไว้ให้แทน“พี่ไห่ฉวนพรุ่งนี้ข้าจะต้องไปบ้านพี่ต้าหานยังเหลือเงินที่ต้องจ่ายอีกครึ่งหนึ่งเจ้าค่ะ” หากช่วงที่ท่านลุงมานางอยู่ก็คงจะได้จ่ายเงินไปแล้ว“ได้สิเดี๋ยวพี่ไปกับเจ้าด้วย” หยางไห่ฉวนมองไซและคันเบ็ดที่หลินซูซินสั่งบ้านต้าหานทำเขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนรูปร่างประหลาดยิ่งนักเจ้าไซอะไรนี่หลินซูซินนางคิดว่าเย็นนี้จะชวนหยางไห่ฉวนไปลองดักกุ้งโดยใช้ไซกับคันเบ็ด จะได้รู้ว่าสามารถจับได้มากน้อยแค่ไหนสำรับไซ 20 ลูก คันเบ็ด 100 คัน แต่นางจะเอาคันเบ็ดไปแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้นเอาไปเพียงทดลองดูส่วนไซเอาไปแค่ 4 ลูก ก็เพียงพอนางสั่งท่านลุงทำขนาดก็ใหญ่อยู่สามารถดักกุ้งได้มากโขทีเดียว“แล้วเจ้ากุ้งกินอะไรพี่จะได้ไปหามาเดี๋ยวนี้” เพราะหลินซูซินเคยบอกว่าจะต้องใส่อาหารที่กุ้งกินเพื่อเป็นเหยื่อล่อกุ้งให้มาติดกับดัก“เนื้อปลาเจ้าค่ะ หนอน ตัวอ่อนแมลงน่าจะมีประมาณนี้ที่ข้านึกออกเจ้าค่ะ” ส่วนใหญ่กุ้งแม่น้ำก็หากินในน้ำคลองน้ำจืดอยู่แล้วมันจึงมีขนาดตัวที่ใหญ่กว่ากุ้งก้ามกราม“เช่นนั้นเอาเ