เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

หลังจากที่เคลียร์ใจกันเสร็จทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันไปพักเอาแรงสักหน่อยอีกไม่กี่ชั่วยามก็เช้าแล้ว“ท่านพ่อท่านแม่คงจะยังไม่นอนกัน”“เจ้าค่ะข้าก็คิดแบบนั้น”ด้านหยางไห่หลิงที่เห็นว่าลูกชายและลูกสะใภ้ออกไปได้นานแล้วแต่ยังไม่กลับเข้าบ้านมาเสียทีในใจก็เริ่มเป็นห่วง“เดี๋ยวก็กลับคงจะมีเรื่องอะไรหรือเปล่าเจ้าไม่ต้องห่วงไปไยหยางไห่ฉวนไม่ปล่อยให้หลินซูซินเป็นอะไรไปหรอกมานั่งรอตรงนี้เดินไปมาพี่เวียนหัว”หยางไห่ฉวนขับเกวียนมาถึงบ้านก็นำเกวียนเข้าเก็บ ให้น้ำวัวกินวันนี้เจ้าวัวทำงานหนักยิ่งนัก“ในบ้านยังมีไฟอยู่ ท่านพ่อท่านแม่คงยังไม่นอนกัน”“เจ้าค่ะ”หยางไห่หลิงเห็นว่ากลับกันมาอย่างปลอดภัยดีจึงให้รีบไปนอนกันจะได้มีแรงกันเดี๋ยวก็ต้องตื่นกันแต่เช้าอีก“พี่ไห่ฉวนพรุ่งนี้ข้าว่าจะหยุดอีก 1 วัน ส่งกุ้งให้เหลาอาหารเสร็จแล้วก็กลับทุกคนจะได้พักผ่อนกันวันนี้กว่าจะได้นอนกันก็จะสว่างเอาแล้ว“พี่แล้วแต่เจ้า” หลินซูซินเมื่อยล้าทั้งเดินทั้งวิ่งเหนื่อยสาหัสไม่ได้เหมือนหยางไห่ฉวนที่รับหน้าที่สบาย ๆ“เจ้าคิดเช่นไรกับหลินอ้ายถงเรื่องราวในวันนี้มันใหญ่โตไปหมด” ขนาดเขายังอึ้งท่านพ่อหลินรับรู้มานานแค่ไหนแล้ว“นางปรับปรุง

หลังจากที่เยี่ยมฟางหรงกันเสร็จต้าหานกับตงหยางก็เดินทางกลับบ้าน แต่หลินห้านจินกับหลินอ้ายถงกับเดินทางขึ้นเขาไปทางฝั่งที่นาน ๆ จะมีชาวบ้านมาสักครั้งหลินอ้ายถงเดินตามท่านพ่อหลินที่ถือดอกไม้ช่อใหญ่สองช่อเป็นดอกไม้ที่สวยงามความหมายดีแสดงถึงคนรักที่จากไปชาวบ้านมักจะเก็บและถือขึ้นมามอบให้กับคนรักที่จากไปเขาฝั่งนี้เป็นที่ฝังศพคนที่ตายไปแล้วท่านย่ากับท่านแม่ลี่เหมยก็ฝังอยู่ที่นี่เหมือกัน หลุมศพทั้งสองที่อยู่ใกล้กันดูสะอาดสะอ้านกว่าหลุมศพของผู้ที่จากไปคนอื่นแสดงให้เห็นว่าถูกทำความสะอาดอยู่ตลอดเวลาจากคนที่พานางขึ้นมาด้วยนางเองก็มาครั้งแรกเหมือนกัน นางรู้เพียงท่านพ่อหลินรักท่านแม่ลี่เหมยมากแค่ไหนถึงท่านจะจากไปแล้วแต่ท่านพ่อก็ยังเก็บของทุกอย่างไว้นางเคยเห็นมันอยู่ในห้องของท่านย่า“ท่านพ่อข้าต้องขอโทษแทนท่านแม่ของข้าด้วยที่ทำให้ทุกอย่างมันเลวร้ายเช่นนี้”“ช่างมันเถอะเรื่องมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ถึงลี่เหมยยังมีชีวิตอยู่หากเย่ถงทำเรื่องเลวร้ายลี่เหมยนางก็ให้อภัยอยู่ดีเพราะนางรักเย่ถงมาก เพราะเย่ถงคือคนเดียวในครอบครัวที่นางเหลือก็ที่จะมาแต่งกับพ่อ” สมัยที่ยังไม่แต่งงานกับลี่เหมยเราจะมีกันอยู่

วันนี้เป็นวันที่เร่งรีบมากสำหรับบ้านหยางเพราะวันนี้มีส่งกุ้งย่าง 200 ชุด ที่จวนนายอำเภอคนทุกคนจึงตื่นกันตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) เพื่อมาย่างกุ้งกันแต่จะมีหยางไห่ฉวนกับท่านพ่อหลินที่ตื่นก่อนยามอิ๋นเพราะต้องไปที่นาเพื่อลากกุ้งขึ้นมาส่วนที่บ้านหยางตอนนี้วุ่นวายอยู่กับการทำน้ำจิ้มซีฟู้ดหลินอ้ายถงนางนั้นเป็นลูกมือช่วยฟางหรงทำน้ำจิ้ม ท่านพ่อท่านแม่หยางดูเรื่องชะลอมว่าครบตามจำนวนหรือไม่มีอันไหนชำรุดทรุดโทรมหรือไม่“พี่ซูซินพี่ต้าหานกับท่านลุงตงหยางจะมาตอนไหนหรือเจ้าคะ” เพราะพี่หลินซูซินของนางได้ขอให้พี่ต้าหานกับท่านลุงตงหยางมาช่วยย่างกุ้งด้วย แต่มีค่าแรงให้ถึงคนทั้งสองจะเอ่ยปฏิเสธไปแต่ยังไงก็แพ้พี่หลินซูซินอยู่ดี“จริงด้วยอ้ายถงพี่ก็ลืมไปเลยป่านนี้ยังไม่มากันเลยท่านพ่อหลินกับพี่ไห่ฉวนคงจะใกล้ถึงกันแล้ว ตอนนี้ท่านพ่อหยางก็ก่อเตารอแล้ว”ฟางหรงที่ได้ยินชื่อบุคคลที่สามในใจก็เต้นแรงอีกแล้ว ก็ตั้งแต่วันนั้นที่เกิดเรื่องนางเองก็ไม่พบอีกฝ่ายอีกเลยมีเพียงท่านแม่ของนางที่บอกว่าพี่ต้าหานมาเยี่ยมตอนที่นางป่วย“ฟางหรง ฟาง…”“มีอะไรหรือซูซิน”หลินซูซินเห็นสหายเหม่ลอยเหมือนคิดอะไรสักอย่างนางเรียกต

ฟางหรงกับต้าหานลองเปิดใจให้กันและกันตามเสียงเรียกร้องของหัวใจที่ตรงกัน แม้ที่ผ่านมาจะไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ก็ตามมาถึงที่จวนนายอำเภอแต่จะต้องไปทางด้านหลังจวนจะมีสาวใช้มายกชะลอมเข้าไปในงานเพราะด้านหน้าจวนคนแน่นมาแขกมาในงานก็เยอะ มีแต่คนที่มีฐานะกันทั้งนั้นเลย“ซูซินจะกลับเลยหรือจะหาเดินเที่ยวกันก่อน” หลินห้านจินเอ่ยถามเพราะเห็นว่าลูกสาวมองไปทั่วเหมือนต้องการอะไรสักอย่างหลินซูซินเห็นทุกคนเหนื่อยนางจึงจะหาซื้อของคลายร้อนให้กินกัน แต่ไม่รู้ว่าจะซื้อสิ่งใดดี“ท่านพ่อข้าว่าจะไปเดินตลาดหาซื้อของไปกินกันที่บ้านเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะพ่อจะรออยู่ที่เกวียนนี่แหละ” หลินห้านจินไม่ไหวจะเดินแล้วใครไหวก็ไปก่อนเลย“ท่านลุงตงหยางไปด้วยกันไหมเจ้าค่ะ”“ไปกันเถอะลุงจะรออยู่กับพี่ห้านจินนี่แหละเด็ก ๆ พากันไปเดินเที่ยวต้าหานก็พาฟางหรงไปเดินด้วยสิ” คงหยางเห็นความสัมพันธ์ที่ไปในทางที่ดีขึ้นตั้งแต่เขาลงจากเกวียนมาไม่รู้ต้าหานไปพูดคุยอะไรกับฟางหรงบนเกวียนถึงได้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย“ขอรับท่านพ่อ” ต้าหานนำมือมาจับมือของฟางหรงโดยไม่แคร์สายตาใครเพราะเขาแคร์แค่ฟางหรงผู้เดียวสตรีมักต้องการความชัดเจนจากบุรุ

หยางไห่ฉวนที่มัวเมาอยู่กับเต้านมตูมของหลินซูซินอย่างถอนใบหน้าไม่ขึ้น มันช่างหวานยิ่งกว่าถั่วเขียวต้มน้ำตาลเสียอีกริมฝีปากแตกแห้งอ้ากออกครอบครองยอดปทุมถันสีหวานที่บวมเป่งอันล่อตาล่อใจเสือตัวนี้เสียจริง“จ๊วบๆๆ” เกิดเสียงลามกของน้ำลายยามดูดดึงของใหญ่คับปากของหยางไห่ฉวน“ซี๊ดดด อ่าส์” หลินซูซินดวงตามืดบอดนางเกร็งทุกส่วนของร่างกายสั่งการโดยอัตโนมัติ“ซูซินเจ้าหอมหวานเหลือเกิน หากพี่เกิดทำรุนแรงต่อเจ้าโปรดให้อภัยพี่ด้วย ตอนนี้ร่างกายพี่มันรวนเรไปหมดแล้ว” กล่าวจบริมฝีปากของหยางไห่ฉวนจรดลงที่ริมฝีปากของหลินซูซินดูดกินราวของหวานรสเลิศที่ไม่อยากกินให้หมดไป“อื้ม” หลินซูซินเผยปปากออกให้ลิ้นสากได้เข้ามาเกี่ยวพันลิ้นของนางดูดกลืนความหวานในโพรงปากหยางไห่ฉวนขณะที่กำลังจูบกินริมฝีปากของหลินซูซิน เขาไม่อาจจะรั้งรอได้อีกแล้วจัดการปลดเปลื้องช่วงล่างที่ยังอยู่ครบออกไปทันพริบตาเดียวหยางไห่ฉวนจับร่างเปื่อยเปล่าของหลินซูซินหันมาประจันหน้าของเขาเรียวลิ้นสากไร้ดูดดึงเต้าตูมอย่างเสือล่าเนื้อ“อ๊ะ~” หลินซูซินเสียวซ่านยามเรียวลิ้นสากลากไร้รอบเต้าตูมของนาง ยามลิ้นสากดูดกินตรงปทุมถันที่แข็งเป็นไตตั้งชูชัน ฝ่าม