เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ทุกคนก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองต่อไปเรื่อย ๆ ลูกค้าก็มาซื้อเรื่อย ๆ กุ้งย่างไม่ได้แค่เป็นที่เอ่ยถึงในวงคนมีฐานะที่ได้ไปที่งานแต่งของลูกสาวนายอำเภอเท่านั้น ด้วยชะลอมที่แปลกตาสำหรับคนทั่วไป ไหนจะกุ้งย่างที่ราดด้วยน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ด ที่ใครกินก็ต้องซี๊ดปากไปตาม ๆ กัน ทำให้เป็นที่รู้จักมากขึ้นทำให้มีจำนวนลูกค้าที่เพิ่มมากขึ้นจำนวนกุ้งย่างต่อวันเพียง 200 ตัว ถ้าหมดไม่มีเพิ่ม หากไม่ทันก็ต้องวัดดวงกันวันต่อไป หากใครที่ไม่อยากรอก็ไปทานกุ้งที่เหลาอาหาร ที่รับกุ้งจากหลินซูซิน แต่ถึงอย่างใดรสชาติน้ำจิ้มซีฟู้ดที่มีการลอกเลียนแบบกันขึ้นมา ก็ไม่เหมือนอยู่ดี“ต้าหานวันนี้เจ้าก็ไปกินข้าวเย็นที่บ้านข้าด้วยสิ”“พี่ไห่ฉวนใจข้าก็อยากไป แต่ที่บ้านข้ายังมีท่านพ่อรออยู่” เพราะหากเขามากินข้าวที่บ้านหยาง แล้วท่านพ่อที่รออยู่ที่บ้านล่ะ ถึงจะเคยมากินข้าวที่บ้านหยางหลังจากที่ทำงานเสร็จตามคำชวนของพี่ไห่ฉวน แต่ก็เพียงครั้งเดียว เพราะท่านพ่อรอกินข้าวอยู่ที่บ้าน ตอนนี้ที่บ้านเรามีกันอยู่เพียงสองคนพ่อลูก“ตามใจเจ้าต้าหาน” หยางไห่ฉวนไม่รั้งรอเพราะรู้ว่าต้าหานรักพ่อมาก อีกอย่างตอนนี้มีกันเพียงสองคนพ่อลูก ถึงช่วงนี้เจ้า

วันนี้ครบกำหนด 1 อาทิตย์ ที่หลินเย่ถงจะต้องถูกประหาร การประหารจะไม่มีการประหารให้ชาวบ้านเห็น แต่ก่อนไม่ว่าจะมีโทษร้ายแรงเช่นใด หากศาลตัดสินให้รับโทษ เช่น การถูกประหารชีวิต การถูกแขวนคอ หรือการโบยเพื่อสั่งสอนและเตือนสติ ชาวบ้านทั่วไปสามารถมาดูมาเห็นได้แต่เพราะการเปลี่ยนแปลงผู้นำคนใหม่เหตุการณ์เช่นนี้จึงต้องเป็นคนในครอบครัวหรือคนสนิทใกล้ตัวเท่านั้น เพราะบางการตัดสินมันสะเทือนใจและเลวร้าย จึงไม่อยากให้เด็กเล็กหรือคนทั่วไปรับรู้และเห็นแต่หากเป็นการรับโทษเพื่อสั่งสอนดัดนิสัยก็จะสามารถให้คนภายนอกเห็นได้ เพราะจะมีสถานที่ในเมืองที่จะเป็นจุดรับโทษ โดยตรงเพราะกฏหมายแข็งแรงขึ้น คนทำผิดก็น้อยลงแต่ไม่ใช่ไม่มีคนทำความผิดเลย“ซูซินเจ้าอยู่บ้านก็อย่าออกไปไหน เข้าใจหรือไม่พี่อาจจะกลับบ่าย ๆ หรือไม่ก็เย็น” หยางไห่ฉวนเอ่ยลาหลินซูซิน เพราะวันนี้เขาต้องขับเกวียนพาท่านพ่อหลินกับหลินอ้ายถงไปในเมือง เพราะวันนี้ครบกำหนดที่หลินเย่ถงจะถูกประหาร“เจ้าค่ะข้าฝากพี่ดูแลท่านพ่อกับอ้ายถงด้วย ถึงนางจะดูเข้มแข็ง แต่เหตุการณ์ที่กำลังจะถึงคงทำเอานางเสียศูนย์อยู่ไม่มากก็น้อยเจ้าค่ะ” หลินซูซินที่นางไม่คิดไปเพราะว่าไม่อยา

“กับข้าสักนิดท่านก็ไม่มีข้าอยู่เลยหรือที่ผ่านมาทำดีกับข้าทำไม” หลินเย่ถงถึงนางจะมีชู้ แต่ในใจนางก็ยังคงหวังว่าหลินห้านจินจะรักนางบ้าง อยู่ด้วยกันมานางก็ไม่ได้ต่างไปจากฟางหรู เพียงแต่หลินห้านจินไม่ได้เฉยชาใส่เท่านั้น“ข้าเคยคิดที่จะเปิดใจรับเจ้านะเย่ถง แต่ข้าก็ทำไม่ได้แต่ข้าก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเจ้า ข้าก็ดูแลเจ้าเท่าที่ข้าจะสามารถทำได้” ทุกวันนี้เขาก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเท่าไหร่นัก ถึงภายนอกจะเป็นเช่นนั้น แต่ในใจยังคงคิดถึงเวลาที่ผ่านมา ที่ไม่สามารถกลับไปทำหน้าที่พ่อที่ดีได้ เพราะความคิดและการกระทำโง่ๆ จนหลินซูซินโตมาโดยที่ท่านย่าเป็นคนเลี้ยง เขาไม่มีความกล้ามากพอกลัวว่าลูกจะเกลียด เพราะมีพ่อที่แย่เช่นนี้ หลินซูซินเป็นเด็กเงียบ ๆ มาตั้งแต่เด็กเป็นอะไรเจ็บตรงไหนไม่เคยบอกใคร เข้มแข็งมาตั้งแต่เด็กบวกกับตนเองเป็นหัวหน้าครอบครัวทำงานคนเดียว ไม่ได้มีเวลามาดูแลเรื่องภายในเท่าไหร่นัก“แล้วนังลี่เหมยมันสั่งเสียอะไรท่านก่อนตายล่ะ ให้ดูแลข้าหรือช่างเป็นพี่ที่ประเสริฐเสียจริง แต่น่าเสียดายที่ชีวิตมันบัดซบเช่นนี้”“เจ้ามันสมควรแล้วจริง ๆ ที่ได้รับโทษเช่นนี้” หลินห้านจินไม่คิดที่จะอยู่ต่อให้เ

หลังจากที่ไข่พะโล้สุกหลินซูซินก็เรียกทุกคนคนมากินข้าว เพราะท่านพ่อหลินบอกว่าวันนี้ยังไม่มีใครได้กินอะไรมา มื้อแรกก็คงจะเช้าตรู่นู้น ตอนนี้ก็เย็นแล้วคงจะหิวกันมากแล้ว“ไข่พะโล้หมูสามชั้นเจ้าค่ะ” หลินซูซินยกหม้อไข่พะโล้มาไว้ตรงกลาง นางจัดการตักใส่ถ้วยแจกจ่ายทุกคนบนโต๊ะ จะได้ซดน้ำของไข่พะโล้กัน“วันนี้ข้าของดการใช้ตะเกียบนะเจ้าคะ เพราะกินไข่พะโล้ต้องใช้ช้อนเท่านั้น” หลินซูซินแจกจ่ายช้อนให้ทุกคน ตอนที่นางอยู่โลกเก่าเวลากินไข่พะโล้ ก็ตักราดลงไปในข้าวให้น้ำท่วมข้าวถึงจะอร่อย“ใช่ช้อนก็ดีไปอีกแบบ ตักข้าวได้เยอะด้วย” หลินห้านจินเอ่ยถึงช้อนที่หลินซูซินให้มา เขาทำตามหลินซูซิน โดยการราดไข่พะโล้ใส่ไปในข้าว แต่ไม่ได้ใส่หมด“อร่อยอีกแล้ว ข้ามาบ้านหยางทีไรมีแต่ของอร่อยให้กินตลอด ไข่พะโล้กินกับข้าวสวยร้อน ๆ อร่อยมากเลยหลินซูซินเจ้ามีพรสวรรค์มาก” ตงหยางเองก็ทำตามหลินซูซินที่ราดไข่พะโล้ลงไปในถ้วยข้าว พอลองตักขึ้นมากินเข้ากันได้ดีรสชาติหวานหอมติดปลายลิ้นหยางไห่ฉวนเห็นหลินซูซินกิน แต่ไข่พะโล้ไม่กินกุ้งย่างเสียที เขาจึงห

ฟางหรงที่หยุดอยู่บ้านมาหลายวัน นางเองก็เบื่อที่จะอยู่บ้าน ท่านพ่อเองก็ไม่ให้ออกไปไหน เพราะหลินซูซินนางให้หยุด 2 วัน เพราะให้ท่านลุงห้านจินกับหลินอ้ายถงจัดการเรื่องศพของท่านป้าเย่ถง“ท่านพ่อให้ข้าไปหาซูซินเถอะ อยู่แต่บ้านข้าเบื่อจะตายอยู่แล้ว”“ไปหาหลินซูซินหรือจะไปหาใครกันแน่” จางหลิวหยางเองก็พอจะรู้ว่าลูกสาว กำลังแอบศึกษาดูใจกับเจ้าเด็กต้าหานลูกชายของตงหยาง ส่วนตัวเขากับตงหยางเองไม่ได้มีอะไรที่ผิดใจกัน แต่กับต้าหานเขานั้นไม่ชอบขี้หน้าเท่าไหร่“ท่านพี่ให้ลูกออกไปข้างนอกบ้างเถอะเจ้าค่ะ ลูกอยู่บ้านมาสองวันแล้ว” จางไฉ่หงช่วยพูดอีกแรง สามีนางยิ่งแก่ยิ่งทำนิสัยเหมือนเด็กไปได้“ให้ออกไปก็ได้ แต่ให้พี่รองของเจ้าไปด้วยฟางหรง ไม่งั้นพ่อไม่ให้ออกไป เจ้าใหญ่ก็ไม่รู้ไปไหนช่วงนี้บ้านก็อยู่ไม่ค่อยจะติดกันเลยลูกบ้านนี้” จางหลิวหยางสังเกตช่วงนี้จางหลีหมิ่นลูกชายคนโต ไม่ค่อยจะอยู่ติดบ้านเท่าไหร่ เดี๋ยวอยู่ เดี๋ยวหาย หาตัวกันยากเสียจริงจางหวังหมิ่นที่ได้ยินท่านพ่อของตนเอ่ยถามหาพี่ใหญ่ คงจะมีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าพี่ใ