All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 91 - Chapter 100

สายลมยามบ่ายพัดกรรโชกผ่านตรอกอู๋ถงหอบเอาใบอู๋ถง แห้งสีน้ำตาลร่วงหล่นลงมาหมุนคว้างบนพื้นหินขัด บรรยากาศรอบกายเงียบสงบ แตกต่างจากหัวใจของบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูร้านยาฮุยชุนหลี่เฉิงยืนนิ่งสนิทดุจรูปปั้นหิน เงาของเขาทาบทับลงบนธรณีประตู มือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยด้านจากการจับดาบ ค่อยๆ ยกขึ้นหมายจะแตะไปที่ป้ายร้านสีแดงสดลายพู่กันที่คุ้นตา... กลิ่นสมุนไพรที่คุ้นจมูก..."หว่านเอ๋อร์..."เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าพึมพำกับสายลม ความคิดถึงที่อัดอั้นมาตลอดเกือบสี่ปี เอ่อล้นออกมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เขาจินตนาการถึงใบหน้าของนางตอนที่กำลังบดยา... จินตนาการถึงเสียงหัวเราะของนางที่เขาโหยหาเขาอยากจะผลักประตูเข้าไปดึงนางมากอดให้หายคิดถึง แต่ความกลัวบางอย่างกลับตรึงขาเขาไว้กลัวว่านี่จะเป็นเพียงภาพฝัน... กลัวว่าถ้าเปิดเข้าไปแล้วจะพบเพียงความว่างเปล่า หรือกลัวว่านางจะมองเขาด้วยสายตาที่เกลียดชังยิ่งกว่าเดิม"เมี๊ยว!"ทันใดนั้น เสียงร้องแหลมสูงของสัตว์หน้าขนก็ดังขึ้นทำลายภวังค์ฟุ่บ!แมวลายสลิดตัวอ้วนกลมกระโจนพรวดออกมาจากช่องประตูร้านที่เปิดแง้มไว้ มันวิ่งลอดผ่านหว่างขาของหลี่เฉิง

สายลมยามบ่ายพัดใบไม้แห้งปลิวว่อนผ่านหน้าเรือน บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยนระหว่างพ่อและลูกที่เพิ่งก่อตัวขึ้นถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากด้านในร้านยาฮุยชุน"อาเนี่ยน! เจ้าคุยกับใครอยู่หน้าบ้าน? น้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าซุกซน..."หลินจูเดินกึ่งวิ่งออกมาจากหลังม่านกั้นห้องยา ในมือถือถาดใส่ถ้วยชาใบใหม่หวังจะนำมาให้นายหญิงที่นอนพักอยู่ แต่นางแวะมาดูหลานชายที่หน้าบ้านก่อนตามความเคยชินทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู สาวใช้คนสนิทชะงักฝีเท้ากึกภาพเบื้องหน้าคือหลานชายตัวน้อยกำลังยืนส่งยิ้มให้บุรุษแปลกหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายสีเทาเก่าคร่ำครึคุกเข่าอยู่กับพื้น สภาพมอมแมมราวกับขอทานข้างถนน ผมเผ้ายุ่งเหยิงและหนวดเคราครึ้มเขียวบดบังใบหน้าเกือบมิด"ขอทานหรือ?" หลินจูหรี่ตามองด้วยความสงสัยจังหวะนั้นเอง ชายแปลกหน้าผู้นั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียกวินาทีที่สายตาสองคู่ประสานกัน... โลกทั้งใบของหลินจูพลันถล่มทลายถาดน้ำชาร่วงหลุดจากมือกระแทกพื้นเสียงดัง 'เพล้ง!' น้ำชาร้อนๆ หกกระจายเลอะรองเท้า แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อยเพราะความหนาวเหน็บที่แล่นจากขั้วหัวใจมันรุนแรงกว่าร้อยเ

สายฝนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้ายามราตรีที่มืดมิด ละอองน้ำเย็นเฉียบกัดเซาะผิวหนังราวกับเข็มเล่มเล็กนับพันเล่ม ถนนสายหลักของเมืองหยางโจวที่เคยคึกคักไปด้วยผู้คน บัดนี้เงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงเสียงลมกรรโชกและเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคากระเบื้องดัง 'เปาะแปะ' เป็นจังหวะที่น่าหดหู่ที่หน้าประตูไม้สักบานใหญ่ของร้านยาฮุยชุน... เงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งยังคงปักหลักนิ่งสนิทหลี่เฉิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหินเปียกชื้น แผ่นหลังกว้างพิงแนบไปกับบานประตูที่ปิดตาย น้ำฝนไหลรินจากปลายผมที่เปียกโชก ผ่านสันจมูกโด่ง หยดลงสู่หนวดเคราและเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาที่แนบเนื้อจนชุ่มโชกความหนาวเหน็บจากพื้นหินแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่กระดูกดำ แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจหินผากลับไม่ไหวติง เขาหลับตาลง ปล่อยให้สายฝนชำระล้างความสกปรกมอมแมมภายนอก หวังเพียงให้มันช่วยชะล้างความผิดบาปในใจได้บ้างสักเพียงน้อย"แค่ก..."เสียงไอแห้งๆ หลุดลอดออกมาจากลำคอแกร่ง หลี่เฉิงรีบเม้มปากแน่น ข่มกลั้นอาการระคายเคืองที่เริ่มก่อตัวขึ้นในทรวงอกภายในร้านยาที่มืดสลัวแสงตะเกียงน้ำมันดวงเล็กถูกหรี่จนเกือบดับ หลินซูนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้กลางห้องโถง ใบหน้า

เสียงซุบซิบของชาวบ้านร้านตลาดเริ่มดังเซ็งแซ่ราวกับฝูงผึ้งแตกรัง บรรยากาศหน้าร้านยาฮุยชุนที่เคยสงบเงียบ บัดนี้เนืองแน่นไปด้วยฝูงชน ที่มายืนมุงดูเรื่องราววุ่นวายด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลี่เฉิงยืนพิงเสาไม้หน้าประตูด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก เสื้อผ้าฝ้ายสีเทาที่เปียกชื้นจากฝนเมื่อคืนเริ่มแห้งกรังจนเป็นคราบด่างดวง ผมเผ้ายุ่งเหยิงและหนวดเคราครึ้มเขียวทำให้เขาดูไม่ต่างจากขอทานตกยา ไร้ซึ่งสง่าราศีของอดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรโดยสิ้นเชิงชายหนุ่มแสร้งถอนหายใจยาวเหยียด มือหนาลูบต้นขาที่เพิ่งถูกเข็มเงินเล่มยักษ์ทิ่มแทง พลางบิดสีหน้าให้ดูเจ็บปวดเกินจริงเพื่อเรียกคะแนนสงสาร"โธ่... ชีวิตข้าช่างอาภัพนัก"เขาเปรยขึ้นลอยๆ แต่จงใจให้ได้ยินไปถึงหูชาวบ้าน"โดนโจรปล้นจนหมดตัวระหว่างทาง เงินสักอีแปะก็ไม่มีติดตัว ซ้ำยังป่วยไข้เจียนตาย... อุตส่าห์ได้รับความเมตตาจากแม่นางหลินช่วยชีวิตไว้ แต่พอฟื้นไข้ไม่ทันไร ก็ถูกไล่ส่งเสียแล้ว... ข้าจะไปซุกหัวนอนที่ไหนได้"คำตัดพ้อที่เจือด้วยมารยาชายได้ผลชะงัด เหล่าป้าๆ น้าๆ แถวนั้นเริ่มมองไปที่หลินซูด้วยสายตาตำหนิติเตียน"แม่นางหลินปกติใจดีจะตาย ทำไมคราวนี้ใจดำจัง?""นั่นสิ ดู

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังลานหลังร้านยาฮุยชุน ขับเน้นฝุ่นละอองจากสมุนไพรแห้งให้ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ กลิ่นฉุนของโกฐเชียงและชะเอมเทศลอยอบอวลผสมปนเปไปกับกลิ่นเหงื่อไคลของการทำงานหนักหลี่เฉิงเดินออกมาจากห้องเก็บฟืนด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ มือหนาพยายามดึงชายเสื้อผ้าดิบสีตุ่นให้ลงมาปิดเอว แต่ยิ่งดึง ไหล่เสื้อก็ยิ่งรั้งตึงจนแทบปริชุดคนงานที่หลินจูโยนให้มานั้นเป็นขนาดสำหรับชายรูปร่างสันทัดทั่วไป แต่เมื่อมาอยู่บนร่างกายที่สูงใหญ่กำยำราวกับพยัคฆ์หนุ่มของอดีตแม่ทัพ มันจึงดูผิดส่วนไปหมด แขนเสื้อเต่อขึ้นมาถึงกลางท่อนแขน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปน กางเกงขาลอยขึ้นมาเหนือข้อเท้า และช่วงอกที่คับติ้วจนกระดุมผ้าแทบจะดีดหลุดออกมาทุกครั้งที่เขาหายใจแรงภาพของ 'ท่านอ๋อง' ในชุดคนงานที่ดูตลกขบขัน ทำให้หลินจูที่ยืนกอดอกคุมงานอยู่ต้องเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นหัวเราะ"อย่ามัวแต่ยืนบิดไปบิดมา!" สาวใช้จอมแสบตะโกนสั่ง เสียงแหลมปรี๊ด "กระสอบสมุนไพรพวกนั้นต้องขนเข้าไปเก็บในโกดังให้หมดก่อนตะวันตกดิน! ห้ามลากนะ เดี๋ยวถุงขาด ต้องแบกเท่านั้น!"หลี่เฉิงมองกองกระสอบ 'หวงฉี' นับสิบใบที่วางกองพะเนินอยู่ตรงหน้า น้ำห