All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 101 - Chapter 110

ตะเกียงน้ำมันแขวนผนังส่งแสงวูบไหว กลิ่นหอมกรุ่นของเป็ดพะโล้และผัดผักตามฤดูกาลลอยอบอวลไปทั่วโถงร้านยาฮุยชุน บรรยากาศมื้อค่ำที่ควรจะอบอุ่นและผ่อนคลายกลับหนาทึบไปด้วยมวลอากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากมุมมืดของห้องโต๊ะอาหารไม้สักตัวกลมกลางห้องถูกจับจองด้วยเจ้าบ้านและแขกผู้มีเกียรติ จ้าวหยวนในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตานั่งเคียงข้างหลินซูใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยน ขณะที่อาเนี่ยนนั่งอยู่ตรงข้าม เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ อย่างมีความสุขส่วนที่มุมห้อง... ในเงามืดที่แสงตะเกียงส่องไปไม่ถึงหลี่เฉิง หรือ 'คนงานอาเฉิง' ยืนกอดอกพิงเสาเรือน สวมชุดผ้าดิบตัวเดิมที่แห้งกรังและเริ่มมีกลิ่นเหงื่อจางๆ หน้าที่ของเขาในยามนี้ไม่ใช่ร่วมโต๊ะเสวย แต่เป็นการคอยรินน้ำชาและเติมข้าวราวกับบ่าวไพร่ชั้นต่ำดวงตาพญาอินทรีภายใต้เงามืดจ้องเขม็งไปที่ตะเกียบไม้ไผ่ในมือของจ้าวหยวน ทุกครั้งที่ตะเกียบคู่นั้นขยับเข้าใกล้ชามข้าวของหลินซู เส้นเลือดที่ขมับของหลี่เฉิงจะปูดโปนขึ้นมาจนน่ากลัว"ศิษย์น้อง... ลองชิมเป็ดพะโล้นี่สิ"จ้าวหยวนเอ่ยเสียงนุ่ม ใช้ตะเกียบคีบเนื้อเป็ดชิ้นสวยที่เลาะกระดูกแล้ววางลงในชามของหญิงสาวอย่างบรรจง"ข้าจำได้ว

เปรี้ยง!เสียงอัสนีบาตฟาดผ่าลงมากลางเวหา สว่างวาบจนท้องนภายามรัตติกาลกลายเป็นสีขาวโพลนไปชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงกัมปนาทดั่งฟ้าถล่มดินทลายพายุฝนฤดูร้อนโหมกระหน่ำใส่เมืองหยางโจวอย่างบ้าคลั่ง เม็ดฝนหนักหน่วงสาดซัดกระทบหลังคากระเบื้องร้านยาฮุยชุนดังระงมไม่ขาดสาย ลมกรรโชกแรงจนหน้าต่างไม้สั่นสะเทือนราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพยายามจะงัดแงะเข้ามาภายในห้องนอนชั้นสองที่มืดมิดและเย็นเยียบร่างบอบบางของหลินซูนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง เหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดซึมเต็มกรอบหน้าทั้งที่อากาศเย็นชื้น นางขดตัวแน่นภายใต้ผ้าห่มผืนหนา มือจิกเกร็งจนเล็บแทงทะลุเนื้อผ้าในห้วงนิทรา... นางไม่ได้นอนอยู่บนเตียงนุ่มในร้านยาฮุยชุนแต่นางกำลังนอนอยู่บนฟูกเก่าๆ ที่ส่งกลิ่นอับชื้นในเรือนร้างท้ายจวนอ๋อง สถานที่ที่นางสิ้นใจในชาติก่อน!ความหนาวเหน็บกัดกินไปถึงขั้วกระดูก ลมพายุหิมะพัดกรูเกรียวเข้ามาทางหน้าต่างที่กระดาษขาดวิ่น นางไอออกมาเป็นเลือดแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก"ท่านอ๋อง..." นางพยายามส่งเสียงเรียกด้วยความหวังสุดท้ายที่หน้าประตูเรือนพังๆ นั้น... เงาร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉิงยืนตระหง่านอยู่ ชายหนุ่มสวมชุดเกราะเต็มย

แสงตะวันยามเย็นเริ่มโรยรา ท้องฟ้าภายนอกเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ทว่าภายในห้องยาด้านหลังร้านฮุยชุนกลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนสองคนและกลิ่นฉุนของสุราฤทธิ์แรงที่ลอยตลบอบอวลหลี่เฉิงนั่งอยู่บนตั่งไม้เตี้ยๆ ถลกแขนเสื้อขึ้นสูง เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำที่มีบาดแผลฉกรรจ์รอยยาว เลือดสีแดงสดที่เริ่มจับตัวเป็นลิ่มยังคงซึมออกมาจากปากแผล ตัดกับผิวสีแทนเข้มที่หยาบกร้านหลินซูนั่งอยู่ตรงข้าม ใบหน้างดงามก้มต่ำลงจนแทบชิดแขนเขา นางเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวบางที่จับผ้าสะอาดชุบสุราสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะสูดหายใจลึกเพื่อเรียกสมาธิ แล้วบรรจงเช็ดคราบเลือดรอบปากแผลอย่างเบามือที่สุด"ซี๊ด..." เสียงสูดปากเบาๆ ดังลอดไรฟันของคนเจ็บเมื่อสุราสัมผัสโดนเนื้อสด"เจ็บหรือ?" หลินซูชะงักมือ เงยหน้าขึ้นถามเสียงดุ แต่แววตาฉายแววกังวลวูบหนึ่ง "สมน้ำหน้า... อยากหาเรื่องใส่ตัวดีนัก""มดกัด..." หลี่เฉิงตอบหน้าตาย มุมปากยกยิ้มกวนประสาท "มือหมอเบาขนาดนี้ ข้าแทบไม่รู้สึกอะไรเลย""ปากดี!"หลินซูค้อนขวับ นางแกล้งกดผ้าลงบนแผลแรงขึ้นอีกนิดจนชายหนุ่มสะดุ้งโหยง"โอ๊ย! ...ข้าล้อเล่น"บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงเ

สายลมยามค่ำคืนพัดกรรโชกแรง หอบเอากลิ่นความชื้นจากแม่น้ำแยงซีลอยคลุ้งเข้ามาในศาลาริมน้ำท้ายตลาดซ่า... ซ่า...เสียงคลื่นกระทบเสาตอม่อดัง เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานกับเสียงใบไผ่เสียดสีกันฟังดูวังเวงและตึงเครียดจ้าวหยวนยืนหันหลังให้ทางเดิน มือไพล่หลังทอดสายตามองผืนน้ำที่มืดมิด ชุดบัณฑิตสีขาวของเขาปลิวไสวไปตามแรงลมเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นที่ด้านหลัง จ้าวหยวนไม่ได้หันกลับไปมอง เขารู้ดีว่าเป็นใคร"เสด็จมาแล้วหรือ..."หลี่เฉิงในชุดคนงานที่เปลี่ยนใหม่ให้สะอาดสะอ้านแล้ว เดินเข้ามาหยุดยืนที่กลางศาลา ร่างสูงใหญ่ยืนตัวตรง แม้จะอยู่ในชุดสามัญชน แต่รัศมีอำนาจของเชื้อพระวงศ์ผู้ครองแคว้นก็ยังแผ่ออกมาอย่างปิดไม่มิด"ท่านนัดข้ามาที่นี่... มีธุระอันใด?" หลี่เฉิงเอ่ยถามเสียงเรียบจ้าวหยวนค่อยๆ หันกลับมา ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มละมุนที่เคยมี เหลือเพียงแววตาจริงจัง"กระหม่อมเห็นสายตาที่ท่านมองนาง..." จ้าวหยวนเอ่ยขึ้นโดยปรับสรรพนามให้เหมาะสมกับฐานะ "และเห็นสายตาที่นางมองท่าน"เขาเดินเข้ามาประชิดตัวหลี่เฉิง แม้ศักดิ์จะต่ำกว่า แต่ด้วยความรักที่มีต่อน้องสาวร่วมสำนัก ทำให้เขากล้าสบตาพญาอินทรีตรงๆ"สี่ปีที่ผ่าน

ตลาดสดเมืองหยางโจวยามสายคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าตะโกนขายปลาสด เสียงแม่บ้านต่อราคากุ้ง และเสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังระงมไปทั่ว บรรยากาศแห่งความสุขสงบแผ่ซ่านปกคลุมเมืองท่าอันมั่งคั่งหลี่เฉิงในชุดคนงานผ้าดิบที่ซักจนสะอาด เดินถือตะกร้าสานจ่ายตลาดด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ภายในมีปลาแม่น้ำตัวใหญ่และผักกวางตุ้งยอดอ่อน... วัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นที่ตั้งใจจะโชว์ฝีมือทำซุปปลาให้ลูกเมียกินมุมปากภายใต้หนวดเครายกยิ้มบางๆ มือหนาเผลอแตะที่อกเสื้อเบาๆ... ตำแหน่งที่ซ่อนขวดยาของหลินซูเอาไว้ ความอบอุ่นวาบหวามยังคงตกค้างอยู่ในใจทว่า... ความสุขมักผ่านไปเร็วดั่งสายลมเสมอตุ้บ!ขอทานเฒ่าเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่งเดินเซถลาเข้ามาชนไหล่ร่างสูงอย่างจัง กลิ่นเหม็นเน่าของแผลพุพองและเสื้อผ้าสกปรกโชยเข้าจมูก"ขออภัยนายท่าน... ขออภัย..."ขอทานผู้นั้นก้มหัวปะหลกๆ แต่ในจังหวะที่เงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบภายใต้ผมเผ้ารุงรังกลับส่งสัญญาณลับบางอย่างที่หลี่เฉิงจำได้แม่นยำอาณัติสัญญาณแห่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ!รอยยิ้มบนหน้าคนงานหนุ่มเลือนหายไปทันที ร่างสูงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินตามขอทานผู้นั้นเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่ไร้ผู้คนทันทีที่ลับตา