All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 81 - Chapter 90

เสียงลูกคิดไม้เนื้อแข็งดีดกระทบกันดังเปาะแปะก้องไปทั่วโถงร้านยาฮุยชุน ที่เงียบเชียบ แสงแดดยามบ่ายที่ร้อนอบอ้าวของเมืองหยางโจวสาดส่องเข้ามาทางประตูหน้าร้าน เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ แต่สิ่งที่น่าหนักใจยิ่งกว่าอากาศร้อนคือตัวเลขสีแดงในสมุดบัญชีหลินซูถอนหายใจยาว วางพู่กันลงบนแท่นฝนหมึก นิ้วเรียวนวดคลึงขมับที่เต้นตุบๆ"รายรับเดือนนี้แทบจะไม่พอค่าฟืนไฟ..."นางพึมพำกับตนเอง สายตากวาดมองไปยังมุมห้องที่ หลินจูกำลังนั่งพับผ้าอ้อมกองโตด้วยสีหน้ากังวลไม่แพ้กันช่วงที่นางพักฟื้นหลังคลอด ร้านยาต้องปิดทำการไปเกือบเดือน ลูกค้าขาประจำเริ่มหายหน้าหายตา ประกอบกับฤดูร้อนปีนี้มาเร็วกว่าปกติ อากาศร้อนชื้นทำให้ผู้คนไม่ค่อยเจ็บป่วยด้วยโรคหวัดลมปราณ แต่กลับทำให้กิจการซบเซาลงถนัดตา เงินเก็บที่ติดตัวมาเริ่มร่อยหรอลงทุกที"แอ้... แงงงง!"เสียงร้องไห้โยเยของอาเนี่ยนดังขึ้นจากเปลไม้ไผ่ ทารกน้อยดิ้นพราดๆ ถีบผ้าห่มออกด้วยความหงุดหงิด ผิวหนังตามซอกคอ โคนขา และก้นน้อยๆ แดงเถือกเป็นผื่นปื้นใหญ่จากความอับชื้นและอากาศร้อน"โอ๋ๆ... อาเนี่ยน คันใช่ไหมลูก"

วันเวลาผันผ่านดั่งสายน้ำไหล... นับตั้งแต่ค่ำคืนที่หลินซูตัดสินใจทิ้งปิ่นหยกและกระโดดลงแม่น้ำเพื่อหนีจากเงื้อมมือของหลี่เฉิง จวบจนวันนี้ก็ล่วงเลยมาร่วมสามปีกว่าแล้วจากทารกน้อยในห่อผ้าที่ร้องไห้จ้าในคืนพายุฝน บัดนี้เมืองหยางโจวได้ต้อนรับการเติบโตของเด็กน้อยผู้หนึ่งที่กลายเป็นที่รักและที่เกรงขามของเหล่าพ่อค้าแม่ขายในตลาดท่ามกลางความคึกคักของตลาดสดยามเช้า ร่างเล็กจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยสามขวบในชุดผ้าฝ้ายสีครามเดินนำหน้าหญิงสาวผู้เป็นน้าด้วยท่าทางองอาจอาเนี่ยน หรือ หลี่เนี่ยน มีใบหน้าที่งดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ แววตาคมกริบฉายแววฉลาดเฉลียวเกินวัย ผิวขาวผ่องตัดกับพวงแก้มสีชมพูระเรื่อทำให้ใครเห็นก็อยากจะเข้าไปหยิกแก้มเล่น"อาเนี่ยน! รอข้าด้วย! อย่าเดินเร็วนัก!"หลินจูวิ่งกระหืดกระหอบตามมา ในมือหิ้วตะกร้าจ่ายตลาดที่เต็มไปด้วยผักสด "วันนี้คนเยอะ เดี๋ยวก็หลงทางหรอก!"อาเนี่ยนหยุดเดิน หันกลับมามองน้าสาวแล้วถอนหายใจเบาๆ ราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย"น้าจู... ข้าจำแผนผังตลาดได้หมดแล้ว ร้านผักป้าหวังอยู่แผงที่สาม ร้านปลาลุงเฉินอยู่แผงที่ห้า... ข้าไ

ลมหนาวจากทิศอุดรพัดกรรโชกหวีดหวิว หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วเมืองหลวงจนกลายเป็นสีเงินยวง บรรยากาศภายนอกหนาวเหน็บจนกระดูกสั่นสะท้าน แต่ภายในโรงน้ำชาจู๋เสียนซึ่งตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้า กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คนและความอบอุ่นจากเตาถ่านที่ลุกโชนกลิ่นสุรารสแรงผสมกับกลิ่นเนื้อย่างรมควันลอยตลบอบอวล เสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะดังระงม ที่นี่คือแหล่งรวมข่าวสารที่รวดเร็วที่สุดในแผ่นดิน เป็นจุดพักม้าของเหล่าพ่อค้าวานิชที่เดินทางมาจากทั่วสารทิศเพื่อแลกเปลี่ยนสินค้าและเรื่องเล่าที่โต๊ะไม้ตัวยาวมุมในสุดติดกับหน้าต่าง พ่อค้าเร่กลุ่มหนึ่งที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากแดนใต้กำลังตั้งวงดื่มสุรากันอย่างออกรส ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา"เฮ้อ... อากาศเมืองหลวงช่างหนาวจับจิตจริงๆ" พ่อค้าเคราดกวางจอกสุราลงแรงๆ จนน้ำกระฉอก "ผิดกับที่ 'หยางโจว' ลิบลับ ที่นั่นตอนนี้ดอกไม้บานสะพรั่ง อากาศอบอุ่น สตรีก็งดงามอ่อนช้อย... แดนสุขาวดีชัดๆ!""พูดถึงสตรีเมืองหยางโจว..." พ่อค้าอีกคนที่มีแผลเป็นที่หางคิ้วขยับตัวเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงเล็กน้อยเหมือนกำลังจะเล่าความลับ "พวกเจ

เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินแข็งกระด้างดังสนั่นหวั่นไหว ก้องกังวานไปทั่วหุบเขาเวิ้งว้างราวกับเสียงกลองศึกที่รัวกระหน่ำไม่หยุดหย่อน ฝุ่นตลบฟุ้งเป็นทางยาวตลบหลังอาชาสีดำทมิฬที่กำลังห่อตะบึงด้วยความเร็วสูงสุดบนหลังม้าไม่ใช่แม่ทัพผู้สวมเกราะทองคำ หรือเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ในอาภรณ์ไหมปักดิ้นเงินแต่เป็นเพียงบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีเทาหม่นสภาพมอมแมมเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นทราย ใบหน้าคมเข้มที่เคยเกลี้ยงเกลาบัดนี้รกครึ้มด้วยหนวดเคราที่ขึ้นเขียวครึ้ม หมวกสานใบเก่าปีกกว้างกดต่ำลงมาบดบังดวงตาพญาอินทรีที่แดงก่ำด้วยความอดนอนหลี่เฉิงทิ้งยศถาบรรดาศักดิ์ 'ชินอ๋อง' ไว้เบื้องหลัง ทิ้งความสะดวกสบายของรถม้าหรูหรา และเลือกที่จะเดินทางในคราบของ 'พ่อค้าพเนจร' เพื่อความรวดเร็วและอำพรางตัวตน"ย่าห์!"มือหยาบกร้านสะบัดแส้ลงบนสะโพกม้า อาชาศึกร้องลั่น เร่งฝีเท้าขึ้นอีกจนลมหวีดหวิวบาดผิวหน้านี่คือม้าตัวที่สามแล้ว...สองตัวแรกหมดแรงล้มพับไปกลางทาง แต่ชายหนุ่มไม่ลังเลที่จะทิ้งพวกมันแล้วเปลี่ยนม้าตัวใหม่ที่จุดพักม้าหลวงโดยใช้ป้ายคำสั่งลับ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยของเมืองหยางโจวสาดส่องลงมากระทบกำแพงเมืองสีเทาเข้ม ฝุ่นละอองจากรถม้าและฝูงชนที่ขวักไขว่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ สร้างม่านหมอกจางๆ ที่ทำให้บรรยากาศดูวุ่นวายและมีชีวิตชีวา เสียงพ่อค้าตะโกนขายของ เสียงล้อเกวียนบดถนน และเสียงหัวเราะของผู้คน ดังระงมไปทั่วบริเวณท่ามกลางกระแสธารของผู้คนที่หลั่งไหลเข้าออกประตูเมืองร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเท้าเดินสวนกระแสเข้ามาอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคงหลี่เฉิงอยู่ในสภาพที่ดูไม่ต่างจากผู้พเนจรไร้บ้าน เสื้อผ้าฝ้ายสีเทาหม่นเก่าคร่ำครึเต็มไปด้วยรอยปะชุนและคราบฝุ่นโคลนจากการเดินทางไกล รองเท้าหนังหุ้มข้อที่เคยมันปลาบสึกกร่อนจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ เส้นผมที่เคยถูกรวบตึงอย่างประณีตบัดนี้ยุ่งเหยิงและมีเศษหญ้าติดอยู่ หนวดเคราครึ้มเขียวปกปิดใบหน้าส่วนล่างเกือบมิดมีเพียงดวงตาคู่คมกริบภายใต้ปีกหมวกสานเก่าๆ เท่านั้นที่ยังคงฉายแววทรงอำนาจและน่าเกรงขามจนคนที่เดินเฉียดใกล้ต้องรีบถอยห่างโดยสัญชาตญาณ"สมุนไพรสดใหม่! เพิ่งขุดมาจากเขาเมื่อเช้า!""โสมคน! โสมคนราคาถูก!"เสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังมาจาก 'ตลาดสมุนไพร' ซึ่งเป็นย่านการค้าที่ใหญ่ที่สุดทางทิศใต้ของเมือง กล