All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 71 - Chapter 80

เสียงคำรามกัมปนาทของหลี่เฉิง สะท้อนก้องไปทั่วคุ้งน้ำ ปลายลูกศรเหล็กกล้าที่ง้างจนสุดแรงเล็งเป้าอยู่ที่กลางอกของจ้าวหยวนอย่างแม่นยำดุจจับวาง นิ้วแกร่งสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านบรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึง หลินหว่านชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวลงเรือ หญิงสาวรู้ดีว่าคนอย่างอดีตสามีพูดจริงทำจริง และอีกฝ่ายก็อำมหิตพอที่จะสังเวยชีวิตใครก็ได้เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการข้าจะให้ใครมาตายเพราะข้าไม่ได้...ร่างระหงสูดหายใจลึก นัยน์ตาที่เคยสั่นไหวแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว มือเรียวคว้าปิ่นปักผมด้ามหนึ่งออกมาจากมวยผม... 'ปิ่นหยกขาวลายดอกเหมย' ของขวัญชิ้นแรกที่แม่ทัพหนุ่มมอบให้ในคืนวันอภิเษกสมรส"ฉึก!"โดยไม่มีความลังเล ปลายแหลมของปิ่นถูกจรดเข้าที่ลำคอระหง กดลึกจนผิวเนื้อปริแตก เลือดสีแดงสดซึมออกมาตัดกับผิวขาวซีด หยดลงย้อมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ให้กลายเป็นสีแดงฉานดุจดอกเหมยร่วงโรยบนหิมะ"หยุดเดี๋ยวนี้!" สตรีบนเรือตะโกนก้อง นัยน์ตาจ้องเขม็งไปยังชายคนรัก "หากลูกธนูของท่านหลุดออกจากแล่ง... ปิ่นด้ามนี้จะแทงทะลุลำคอข้าทันที! ท่านอยากได้ศพข้ากลับ

แสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องลงมากระทบซากปรักหักพังของคลังเสบียงที่ยังคงมีควันไฟลอยกรุ่น กลิ่นเหม็นไหม้ของไม้และน้ำมันดินผสมปนเปกับกลิ่นชื้นแฉะของหิมะละลาย บรรยากาศภายในจวนสกุลหลินเงียบสงัดจนน่าขนลุก ราวกับสุสานที่เพิ่งผ่านพ้นพายุโหมกระหน่ำตึก... ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ย่ำลงบนพื้นหินเปียกชื้นดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน ทุกจังหวะการก้าวเดินทิ้งรอยน้ำและโคลนตมเป็นทางยาว ร่างสูงใหญ่ของ หลี่เฉิงเดินกลับเข้ามาในโถงรับรองหลัก สภาพของแม่ทัพผู้เกรียงไกรบัดนี้ดูไม่ต่างจากปีศาจร้ายที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรกเสื้อผ้าเปียกโชกแนบไปกับลำตัวแกร่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงปรกใบหน้าคมเข้มที่มีเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาพญาอินทรีแดงก่ำราวกับถูกย้อมด้วยเลือด แผ่รังสีสังหารรุนแรงจนทหารยามที่ยืนเฝ้าประตูต้องก้มหน้าตัวสั่นงันงก ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาภายในโถงรับรอง ใต้เท้าหลินและฮูหยินหลิว รวมถึงหลินเฟิงน้องชายต่างมารดา นั่งรวมกลุ่มกันด้วยความหวาดวิตก คนเหล่านี้ไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นริมแม่น้ำ รู้เพียงว่าไฟไหม้และท่านอ๋องออกไปดับไฟ"ท่านอ๋อง!"ฮูหยินหลิวรีบปรี่เข้าไ

สายลมเจือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุ้ยฮวาพัดโชยมาตามลำน้ำสายย่อยที่แตกแขนงมาจากคลองขุดใหญ่ แตกต่างจากลมหนาวบาดผิวของเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง ที่นี่... หยางโจว เมืองแห่งสายน้ำและบุปผา อากาศอุ่นชื้นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาของแดนใต้เรือสินค้าลำใหญ่ค่อยๆ เทียบท่าที่ท่าเรือทิศใต้ เสียงกุลีแบกหามตะโกนโหวกเหวกเป็นสำเนียงท้องถิ่นที่ฟังดูเหน่อแต่จริงใจ เสียงดนตรีจากหอคณิกาลอยแว่วมาตามลมผสมกับเสียงนกนางนวลที่บินว่อนเหนือผิวน้ำหลินซูผู้ซึ่งละทิ้งนามเดิมว่าหลินหว่าน ก้าวเท้าลงจากไม้กระดานพาดตลิ่ง พื้นดินที่เหยียบย่ำมั่นคง ไม่โคลงเคลงเหมือนพื้นเรือที่จำทนมาตลอดเจ็ดวัน หญิงสาวสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก กลิ่นไอดินและกลิ่นน้ำทำให้ความพะอืดพะอมที่ค้างคาอยู่ในอกทุเลาลง"ถึงแล้วหรือเจ้าคะ..." หลินจูหรืออดีตสาวใช้เสี่ยวจู มองไปรอบๆ ด้วยดวงตาเบิกกว้าง ตึกรามบ้านช่องที่นี่มุงด้วยกระเบื้องสีเทาเข้ม ตัดกับผนังสีขาวสะอาดตา สะพานหินโค้งพาดผ่านลำคลองที่มีเรือแจวลำเล็กพายขวักไขว่ ดูสงบและงดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีน"ใช่... ที่นี่แหละ" นายหญิงกระชับเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเนื้อดีที่จ้าวหยวนจัดหาให้

แสงตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะทำงานวูบไหวเบาๆ ตามแรงลมที่พัดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลาย เงาของหลินซูทาบทับไปบนผนังห้องนอนชั้นสอง ร่างระหงในชุดนอนตัวโคร่งนั่งขะมักเขม้นอยู่หน้าสมุดบัญชีเล่มหนา นิ้วมือเรียวยาวดีดลูกคิดไม้เนื้อแข็งเสียงดังเปาะแปะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ"หวงฉีสามชั่ง... ตังกุยห้าชั่ง... กำไรวันนี้หักลบต้นทุนแล้วเหลือสองตำลึงเงิน..."หญิงสาวพึมพำกับตนเอง ปลายพู่กันตวัดลงบันทึกตัวเลขตัวสุดท้ายลงในสมุดผ่านไปสี่เดือนแล้วนับตั้งแต่ร้านยา 'ฮุยชุน' เปิดทำการ กิจการรุ่งเรืองเกินความคาดหมาย ด้วยฝีมือการรักษาที่แม่นยำและความใส่ใจในรายละเอียด ทำให้ชื่อเสียงของ 'หมอหญิงหลิน' เป็นที่เลื่องลือในหมู่สตรีชาวหยางโจวหลินซูวางพู่กันลง ยกมือขึ้นนวดคลึงขมับที่ตึงเครียด ความง่วงงุนเริ่มเข้าครอบงำ นางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดเพื่อคลายความเมื่อยล้าตุบ...จู่ๆ สัมผัสแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นที่หน้าท้องส่วนล่างมันเบาหวิวและแผ่วพลิ้ว ราวกับมีปลาตัวน้อยกำลังว่ายวนเวียน หรือฟองน้ำที่ผุดพรายอยู่ภายในครรภ์หลินซูชะงักกึก ลืมตาโพลง

ท้องฟ้ายามรัตติกาลเหนือเมืองหยางโจววิปริตแปรปรวน เมฆดำทะมึนก้อนมหึมาเคลื่อนตัวปกคลุมบดบังแสงจันทร์จนมิด สายฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟ้าจะถล่ม เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ผสานกับเสียงลมกรรโชกแรงที่พัดกระแทกหน้าต่างไม้ของร้านยาฮุยชุนจนสั่นสะเทือนเปรี้ยง!สายฟ้าฟาดลงมาผ่าความมืด สาดแสงสีขาวโพลนวาบผ่านรอยแตกของหน้าต่าง เข้าไปกระทบร่างของหลินซูที่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงด้วยความทรมานครรภ์เก้าเดือนของนางนูนเป่งจนผิวหน้าท้องตึงเปรี๊ยะ หญิงสาวเพิ่งเข้านอนได้ไม่ถึงชั่วยาม แต่อาการปวดหน่วงรุนแรงที่แล่นพล่านจากบั้นเอวลามมาถึงหน้าท้องทำให้สะดุ้งตื่น"โอ๊ย..."หลินซูกัดริมฝีปากแน่น มือเรียวขาวซีดจิกเกร็งลงบนผ้าปูที่นอนจนยับย่น ความเจ็บปวดระลอกนี้รุนแรงและถี่กระชั้นผิดปกติ ไม่ใช่แค่อาการเจ็บเตือนเหมือนทุกครั้งตุบ!ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกโพละภายในกายเกิดขึ้น ตามมาด้วยของเหลวอุ่นร้อนที่ไหลทะลักออกมาจากหว่างขา เปียกชุ่มกางเกงตัวในและฟูกนอนหลินจูที่นอนเฝ้าอยู่บนตั่งข้างเตียงสะดุ้งตื่นเ