วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านลานกว้างหน้าเรือนหลัก หอบเอาเกล็ดหิมะที่ค้างอยู่บนยอดไม้ร่วงกราวลงสู่พื้นหิน บรรยากาศยามเฉินในจวนอ๋องวันนี้ตึงเครียดเสียจนบ่าวไพร่กว่าห้าสิบชีวิตที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงใจกลางลานกว้างนั้น เก้าอี้ไม้ไท่ซือตัวใหญ่ถูกนำมาตั้งตระหง่าน โดยมีโต๊ะน้ำชาตัวเล็กวางเคียงข้างหลินหว่านนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างามดุจนางพญา อาภรณ์สีฟ้าซีดตัวเดิมยังคงอยู่บนร่าง ตัดกับผ้าคลุมไหล่ขนกระต่ายสีเทาหม่นที่ดูธรรมดาสามัญ ทว่าแววตาที่ทอดมองลงมายังเหล่าข้ารับใช้นั้น กลับคมกริบและเย็นเยียบยิ่งกว่ามีดดาบที่เพิ่งลับคมมือเรียวยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วกรีดกรายฝาถ้วยเขี่ยใบชาเบาๆ เกิดเสียง 'กริ๊ก' แผ่วเบาที่ดังก้องในความเงียบสงัดข้างกายมีเสี่ยวจูยืนหลังตรงแน่ว ในมือถือสมุดบันทึกเล่มหนา ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยยิ้มแย้มบัดนี้เคร่งขรึมจริงจัง สาวใช้สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าแล้วประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้เข้มขึ้น"ถ่ายทอดคำสั่งพระชายา! นับแต่นี้ไป กฎระเบียบของจวนอ๋องจะถูกรื้อทำใหม่ทั้งหมด!"เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่บ่าวไพร่ สายตาหลายคู่ลอบชำเล

ปลายเข็มเงินอันแหลมคมแทงทะลุผืนผ้าไหมสีขาวขุ่นที่ขึงตึงอยู่บนสะดึงไม้ไผ่อย่างเงียบเชียบ เส้นไหมสีแดงสดถูกดึงผ่านเนื้อผ้า เกิดเสียงเสียดสีเพียงแผ่วเบา ก่อเกิดเป็นลวดลายดอกเหมยที่กำลังผลิบานท่ามกลางหิมะ ทุกฝีเข็มเปี่ยมไปด้วยความแม่นยำและเยือกเย็น ราวกับผู้ปักมิได้ใส่ใจต่อสิ่งรอบข้าง นอกจากปลายเข็มตรงหน้าภายในห้องนอนใหญ่เงียบสงัด มีเพียงเสียงประทุเบาๆ ของถ่านไม้ไร้ควันในเตาอุ่น และเสียงเข็มเจาะผ่านผ้าปัง!ความสงบสุขถูกทำลายลงในพริบตาเมื่อบานประตูไม้สักถูกกระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง ลมหนาวจากโถงทางเดินกรูเข้ามาปะทะไออุ่นในห้อง ทำให้เปลวเทียนบนโต๊ะวูบไหวเจียนดับเงาร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉิง ยืนตระหง่านขวางทางเข้า แผ่นอกกว้างกระเพื่อมไหวรุนแรง ลมหายใจร้อนระอุพ่นออกมาเป็นไอขาวฤทธิ์ของน้ำแกงโสมที่เพิ่งดื่มเข้าไปผสมกับโทสะที่ถูกยุยง ทำให้เลือดในกายแม่ทัพหนุ่มสูบฉีดพล่าน ใบหน้าคมคายแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิดออกมาเขาก้าวสามขุมตรงดิ่งมายังตั่งไม้ที่ภรรยานั่งอยู่รองเท้าหนัง บดขยี้พรมขนสัตว์จนเป็นรอยลึก"หลินหว่าน!"เสียงตวาดกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงเครื่องเรือน"จิตใจเจ

กลิ่นอับชื้นของราตะไคร่น้ำผสมปนเปกับกลิ่นควันไฟราคาถูกลอยอวลอยู่ในตรอกแคบๆ ที่คดเคี้ยวราวกับงูเลื้อย ย่านนี้คือ 'ตลาดผี' แหล่งรวมอบายมุขและของโจรที่ตั้งอยู่มุมอับที่สุดของเมืองหลวง แสงตะวันยามสายส่องลงมาไม่ถึงพื้นหินที่เปียกแฉะ ทำให้บรรยากาศดูมืดมัวไม่ต่างจากยามพลบค่ำร่างผอมเกร็งในชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มเดินกึ่งวิ่งลัดเลาะไปตามเงามืด แม่นมจางกระชับสาบเสื้อที่หน้าอกแน่น เหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดพรายตามไรผมสีดอกเลา ทั้งที่อากาศหนาวเหน็บจนควันออกปาก ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง ทุกเสียงฝีเท้าที่ดังไล่หลังทำให้หัวใจหญิงชราเต้นรัวเร็วราวกับกลองรบนางหยุดยืนหน้าประตูไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีป้ายผ้าสีซีดเขียนว่า 'โรงรับจำนำตระกูลเฉิน'มือเหี่ยวย่นผลักบานประตูไม้หนาหนักเข้าไป เสียงกระดิ่งลมเหนือวงกบดัง 'กรุ๊งกริ๊ง' แผ่วเบา ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียววางอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้สูงตระหง่านที่กั้นระหว่างลูกค้าและเถ้าแก่"มีของมาปล่อยรึ?"เสียงแหบพร่าดังมาจากหลังลูกกรงไม้ เถ้าแก่โรงรับจำนำผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าโผล่ศีรษะออกมา ดวงตาเรียวเล็กหรี่มองลูกค้าด้วยความประเมินค่าแม่นมจางก

สายลมยามบ่ายพัดกรรโชกวูบใหญ่ หอบเอาเศษใบไม้แห้งปลิวว่อนผ่านลานหิน ทว่าความหนาวเหน็บของอากาศมิอาจเทียบได้กับความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของสตรีสูงศักดิ์หลินหว่านลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายกระโปรงสีฟ้าสะบัดพลิ้วตามแรงลม นางมองดูสามีที่กำลังโอบอุ้มหญิงชราชั่วช้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับมองดูคนแปลกหน้าที่ไร้สติปัญญาไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีความหวาดกลัว และไม่มีน้ำตามือเรียวเอื้อมไปหยิบสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินเข้ม ที่วางซ้อนอยู่ใต้ถ้วยชาขึ้นมา น้ำหนักของมันอัดแน่นไปด้วยความจริงที่เน่าเฟะ"ท่านถามว่าจิตใจข้าทำด้วยอะไร..."น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่กังวานก้องไปทั่วลานจวนที่เงียบสงัด"เช่นนั้นข้าขอถามท่านอ๋องกลับบ้าง... ว่าดวงตาของท่านทำด้วยสิ่งใด ถึงได้มืดบอดจนมองไม่เห็นความชั่วช้าที่กัดกินจวนของท่านเอง!""เจ้ากล้า..." หลี่เฉิงกัดฟันกรอด เตรียมจะสวนกลับปึก!สมุดบัญชีเล่มหนาถูกขว้างสวนออกไปเต็มแรง สันปกแข็งกระแทกเข้ากลางแผ่นอกกว้างของแม่ทัพหนุ่มอย่างจัง เสียงกระทบเนื้อดังทึบหนักแน่นจนเขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว มือที่ประคองแม่นมจางเผลอคลายออกด้วยความตกตะลึงสมุดเล่มนั้นร่วงหล่นลงพื้น กางออกเผยให้เห็นหน้

เสียงเคาะบอกเวลาของคนตีเกราะยามราตรีดังก้องกังวานผ่านกำแพงหนาเข้ามา เป็นสัญญาณบอกเวลาล่วงเข้าสู่ยามจื่อ ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณจวนอ๋องภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนหลัก บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงไส้เทียนแตกดัง 'เปรี้ยะ'หลินหว่านนั่งพิงหัวเตียงไม้แกะสลัก ในมือถือตำราแพทย์เล่มเก่าที่เปิดค้างหน้าเดิมมานาน นางไม่ได้อ่านมันจริงๆ เพียงแค่ใช้มันเป็นฉากบังหน้า เพื่อหลบเลี่ยงความว้าวุ่นใจแอ๊ด...เสียงบานพับประตูเสียดสีกันทำลายความเงียบ ลมหนาวจากภายนอกพัดกรูเข้ามาวูบหนึ่ง ร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉิงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ถอดเสื้อคลุมตัวนอกที่เปียกชื้นจากน้ำค้างส่งให้บ่าวรับใช้หน้าห้อง ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาภรรยาที่นั่งอยู่บนเตียงท่าทีของแม่ทัพหนุ่มดูขัดเขินผิดวิสัย ในมือขวาถือกล่องไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรปิดผนึกด้วยกระดาษสีแดงสดความรู้สึกผิดเรื่องที่เพิ่งรู้ว่านางต้องขายสินเดิมเพื่อจวน ยังคงตกตะกอนอยู่ในใจ คำบอกเล่าของโม่หยิงเรื่องกำไลหยกที่นางยอมขายเพื่อทหารของเขา เปรียบเสมือนหนามยอกอกที่ทำให้เขานั่งไม่ติด เขาอยากจะทำอะไรสักอย่าง... อะไรก็ได้ที่จะทำให้บรรย