วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

แรงบีบที่ต้นแขนรุนแรงราวกับคีมเหล็กร้อนนาบลงบนผิวเนื้อ หลินหว่านนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด กระดูกไหล่ส่งเสียงลั่นเบาๆ ภายใต้ฝ่ามือหยาบกร้านของสามี กลิ่นสุราฉุนกึกผสมกับกลิ่นเหงื่อกาฬจากกายของหลี่เฉิงลอยคลุ้งกลบกลิ่นหอมของดอกราตรีจนหมดสิ้นแม่ทัพหนุ่มโอบรัดเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวจนร่างของนางแนบชิดกับเกราะอ่อนที่เขาสวมอยู่ใต้เสื้อคลุม ความแข็งกระด้างของโลหะกระแทกโดนหน้าท้องน้อยจนจุกเสียด แต่เขาไม่สนใจ นัยน์ตาพญาอินทรีแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและไฟโทสะที่ลุกโชนโชติช่วงเขาจ้องเขม็งไปยังบุรุษชุดขาวเบื้องหน้า ราวกับเสือร้ายที่หวงแหนเหยื่ออันโอชะ"เจ้าเป็นใคร?" ชินอ๋องคำรามในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่บ้าคลั่ง"กล้าดีอย่างไรมายืนจ้องหน้าชายาข้าในยามวิกาล? หรือเห็นว่าข้าชินอ๋องหลี่เฉิงผู้นี้ใจดีเกินไปรึ ถึงได้ริอาจมาเด็ดดมดอกไม้ในสวนของข้า!"บรรยากาศรอบศาลาริมน้ำลดต่ำลงจนเย็นยะเยือก ใบไม้แห้งที่พื้นปลิวว่อนจากแรงลมกรรโชกที่ดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ของคนจ้าวหยวนยังคงยืนสงบนิ่ง มือไพล่หลังท่วงท่าผ่อนคลายประดุจขุนเขาที่ไม่สะเทือนต่อลมพายุ ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แสงจันทร์ยังคง

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานพระราชพิธีหลังจากความวุ่นวายเมื่อครู่ผ่านพ้นไป ร่างของหญิงสาวในชุดสีฟ้าครามปักดิ้นเงินเดินก้าวขึ้นสู่ตั่งไม้พะยูงกลางลานกว้าง ท่วงท่าการเดินของหลินหว่านมั่นคงและสง่างาม ชายกระโปรงยาวลากระพื้นหินส่งเสียงสวบสาบแผ่วเบา ราวกับเมฆหมอกที่เคลื่อนตัวเข้าปกคลุมยอดเขานางหยุดยืนหน้าพิณกู่เจิงตัวเดิมที่หวังรั่วเพิ่งทำเสียงเพี้ยนไว้ สายตาคมกริบกวาดมองเครื่องดนตรีตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาบรรจงเช็ดคราบเหงื่อและรอยนิ้วมือที่คนก่อนหน้าทิ้งไว้บนสายพิณทีละเส้นอย่างใจเย็นการกระทำนั้นเชื่องช้า... แต่ดูถูกเจ้าของเดิมอย่างร้ายกาจ"ช้าก่อน..."เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นขัดจังหวะไท่เฟยขยับตัวลุกขึ้นยืนเล็กน้อย หญิงชราปรับสีหน้าจากที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ให้กลายเป็นรอยยิ้มเมตตาจอมปลอม นางยกจอกสุราขึ้นสูง หันหน้าไปทางหลินหว่านและฮ่องเต้"ฝ่าบาท... หลานสาวของหม่อมฉันด้อยวาสนา ทำให้งานกร่อย แต่หม่อมฉันเชื่อมั่นในตัวลูกสะใภ้คนนี้"ไท่เฟยหันไปสบตาหลินหว่าน แววตาที่ส่งมาเต็มไปด้วยคำขู่แกมบังคับ"พระชายาหลิน... เจ้าเป็นถึงภรรยาเอกของหลี่เฉิง เป็นหน้าเป็นตาข

ลมหนาวพัดกรรโชกแรงหน้าประตูวังหลวง พัดพาเอาเกล็ดหิมะบางเบาให้ปลิวว่อนไปทั่วลานจอดรถม้าที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แสงคบเพลิงวูบไหวตามแรงลม ส่องกระทบเงาร่างของเหล่าขุนนางที่ทยอยเดินออกมาจากงานเลี้ยงหลี่เฉิงเดินจ้ำอ้าวด้วยฝีเท้าหนักหน่วง มือข้างหนึ่งกำรอบข้อมือของหลินหว่านแน่นจนขึ้นข้อขาว ลากถูนางให้เดินตามมายังจุดที่รถม้าของจวนอ๋องจอดรออยู่ในมืออีกข้างของแม่ทัพหนุ่ม... กำซากกล้วยไม้นิลกาฬที่แหลกเหลวไม่มีชิ้นดี น้ำยางเหนียวหนืดและเศษกลีบดอกไม้สีดำไหลเยิ้มออกมาตามร่องนิ้ว หยดลงบนพื้นหินทางเดินเป็นทางยาว"ปล่อยข้าเพคะ... ข้าเดินเองได้" หลินหว่านเอ่ยเสียงเรียบ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมหลี่เฉิงหยุดเดินกะทันหัน หันขวับมามองภรรยาด้วยดวงตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยจากฤทธิ์สุราและความหึงหวง"เดินเอง? จะเดินกลับไปหาไอ้หน้าขาวนั่นหรือไง!" เขาตะคอกใส่หน้านางโดยไม่สนสายตาบ่าวไพร่ที่ยืนรออยู่"ท่านอ๋องเมามากแล้ว" ร่างระหงตอบโต้ด้วยความนิ่งสงบ สายตามองผ่านไหล่เขาไปที่ความว่างเปล่า "กรุณารักษากิริยาด้วยเพคะ ที่นี่คือหน้าประตูวัง""ช่างหัวมารยาท!"ชายหนุ่มสะบัดมือข้างที่กำดอกไม้ทิ้งลงพื้นอย่

ความมืดมิดของราตรีกาลปกคลุมถนนสายเปลี่ยวที่ทอดยาวสู่จวนอ๋องราวกับอุโมงค์ไร้ก้นบึ้ง ลมหนาวที่เคยพัดกรรโชกเริ่มสงบลง แต่ถูกแทนที่ด้วยเมฆฝนดำทะมึนที่เคลื่อนตัวเข้ามาบดบังแสงจันทร์จนมิดแปะ... แปะ...หยาดน้ำใสเย็นเฉียบเริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า กระทบผิวแก้มที่ชาหนึบของหลินหว่าน ความหนาวเย็นแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าไหมต่วนสีฟ้าครามที่บางเบา กัดกินลึกเข้าไปถึงกระดูก รองเท้าปักลายดอกไม้ที่เปรอะเปื้อนโคลนเริ่มชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝน ทำให้ทุกย่างก้าวที่ย่ำลงไปบนพื้นหินขรุขระเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหนักอึ้งหญิงสาวกอดอกแน่น พยายามห่อไหล่เพื่อเก็บกักความอบอุ่นอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ ฟันกระทบกันเบาๆ อย่างห้ามไม่อยู่หยาดน้ำตาอุ่นร้อนสายหนึ่งไหลรินออกมาจากหางตา ผสมปนเปไปกับน้ำฝนบนใบหน้า...นางบอกตัวเองว่านางเกลียดเขา... บอกตัวเองว่าตัดใจได้สิ้นแล้ว แต่ในวินาทีที่เห็นรถม้าของสามีแล่นจากไปโดยไม่แม้แต่จะชะลอความเร็ว ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกลับยังคงบีบตัวเจ็บแปลบอย่างน่าสมเพชไม่ใช่เพราะความอาลัยอาวรณ์... แต่เป็นความเจ็บปวดที่เกิดจากความจริงที่ตอกย้ำว่า 'พี่ชายใจดี' ในความทรงจำวัยเยาว์ผู้นั้น ได้ตายจากนางไปแล้วจ

สายฝนข้างนอกยังคงเทกระหน่ำไม่ขาดสาย แต่ภายในห้องนอนของเรือนพยัคฆ์คำรามกลับร้อนระอุด้วยอุณหภูมิร่างกายของคนที่นอนซมอยู่บนเตียงหลินหว่านนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์ ใบหน้าซีดเผือดแดงก่ำเป็นปื้นด้วยพิษไข้จากการตากฝนและกระทบความเย็นจัด ร่างกายสั่นเทาจนฟันกระทบกันกึกๆ ริมฝีปากแห้งผากพึมพำไม่ได้ศัพท์"หนาว... หนาว..."หลี่เฉิงนั่งอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาบิดผ้าชุบน้ำอุ่นหมาดๆ ยื่นมือออกไปหมายจะเช็ดใบหน้าและลำคอให้ภรรยาเพื่อลดไข้"หว่านเอ๋อร์... อยู่นิ่งๆ ข้าจะเช็ดตัวให้"ทว่าทันทีที่ฝ่ามือหนาสัมผัสโดนผิวแก้ม หญิงสาวกลับสะดุ้งเฮือกราวกับถูกของร้อนนาบ แม้ในยามที่สติสัมปชัญญะเลือนรางด้วยพิษไข้ ร่างกายของนางก็ยังคงต่อต้านเขาโดยสัญชาตญาณ"อย่า... อย่าแตะ..."นางปัดมือเขาออกอย่างแรง ร่างกายขยับถอยหนีไปชิดผนังเตียง แววตาที่ปรือปรอยฉายแววรังเกียจและหวาดกลัว"สกปรก... ออกไป..."คำพูดนั้นกรีดแทงลงกลางใจแม่ทัพหนุ่มจนชาหนึบ มือที่ถือผ้าชุบน้ำค้างอยู่กลางอากาศ หลี่เฉิงกำหมัดแน่น ขบกรามจนเป็นสันนูน มองดูภรรยาที่ยอมนอนหนาวสั่นดีกว่าจะยอมให้เขาแตะต้องตัวความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดแล่นพล่าน แ