วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกโชยนำเข้ามาก่อนที่บานประตูห้องจะถูกผลักเปิดออก กลิ่นขมปร่าที่เข้มข้นจนแสบจมูกลอยเข้ามากลบกลิ่นคาวโลกีย์และกลิ่นเลือดภายในห้องนอนที่อับทึบแอ๊ด...เสี่ยวจูก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่สั่นเทา ในมือประคองถาดไม้สีเข้ม บนถาดนั้นมีถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวใบเล็กวางอยู่ ภายในบรรจุของเหลวสีดำสนิทที่ยังคงส่งควันร้อนกรุ่นลอยคว้างขึ้นไปในอากาศราวกับวิญญาณร้ายสาวใช้เดินก้มหน้า ไม่กล้าสบตาผู้เป็นนายทั้งสอง นางรีบนำถาดไปวางลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างระมัดระวัง เสียงถ้วยกระทบถาดดัง 'กริ๊ก' แผ่วเบา แต่กลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของหลี่เฉิงราวกับเสียงระฆังประหารแม่ทัพหนุ่มยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยเล็บขูดขีด เลือดลมในกายที่เคยเดือดพล่านบัดนี้เย็นเฉียบ สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ถ้วยยาใบนั้นไม่วางตามันคือ 'ยาห้ามครรภ์'ยาสีดำมืดที่เปรียบเสมือนคมมีดที่จะตัดขาดสายใยสัมพันธ์เส้นสุดท้ายระหว่างเขากับนาง"พระชายา... ยามาแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวจูเอ่ยเสียงเครือ ถอยฉากออกไปยืนชิดผนังหลินหว่านขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ผ้าห่มผืนบางเลื่อนลงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยจ้ำ

ไอน้ำร้อนกรุ่นลอยตลบอบอวลไปทั่วห้องอาบน้ำบดบังสายตาจนมองเห็นเพียงเงาตะคุ่มเลือนรางของถังไม้สนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง กลิ่นหอมของกลีบกุหลาบและสมุนไพรดับกลิ่นคาวที่เสี่ยวจูใส่ลงไปอย่างหนักมือ ไม่สามารถกลบกลิ่นแห่งความอัปยศที่ติดตรึงอยู่ในความรู้สึกของหลินหว่าน ได้ร่างระหงเปลือยเปล่าก้าวลงไปในน้ำร้อนจัด อุณหภูมิที่สูงจนเกือบลวกผิวทำให้บาดแผลฉีกขาดที่ช่องทางรักแสบร้อนจนหญิงสาวต้องสูดปาก แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานที่กัดกินหัวใจหลินหว่านนั่งแช่อยู่ในถังน้ำ ระดับน้ำปริ่มถึงอก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำสีม่วงคล้ำและรอยกัดสีกุหลาบที่กระจายไปทั่วเนินอกและลำคอมือเรียวคว้าใยบวบหยาบกระด้างที่วางอยู่ขอบถังขึ้นมาแควก... แควก...เสียงใยบวบขัดถูลงบนผิวเนื้อดังก้องในความเงียบนางเริ่มขัดถูที่ซอกคอ... จุดที่ริมฝีปากของหลี่เฉิง เคยบดขยี้ลงมาอย่างหยาบคาย แรงขัดถูหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ จากผิวที่เริ่มแดงระเรื่อ กลายเป็นแดงเถือก และเริ่มมีเลือดซึมออกมาตามรูขุมขนแต่พระชายาคนงามไม่หยุดนางขัดถูหน้าอก หน้าท้อง และต้นขา ขัดซ้ำๆ ที่เดิมราวกับจะถลกหนังทิ้งไป

เกล็ดหิมะแรกของฤดูหนาวเริ่มโปรยปรายลงมาปกคลุมหลังคากระเบื้องสีเทาของจวนอ๋อง เปลี่ยนบรรยากาศที่เคยเคร่งขรึมให้ดูขาวโพลนและเยือกเย็น ลมหนาวพัดกรูเกรียวผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก หอบเอาไอเย็นเข้ามาปะทะกับไออุ่นจากเตาถ่านที่จุดไว้รอบห้องโถงใหญ่หลี่เฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานไม้พะยูง นิ้วมือหนาเคาะลงบนพนักแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความกระวนกระวายใจที่พยายามซ่อนเร้น สายตาคมกริบจับจ้องไปที่หีบไม้จันทน์หอมใบใหญ่ที่วางอยู่กลางห้อง พ่อค้าผ้าไหมอันดับหนึ่งของเมืองหลวงยืนก้มหน้าประสานมือรออย่างนอบน้อมอยู่ด้านข้าง"ของที่ข้าสั่ง... ได้ตามกำหนดหรือไม่?" เจ้าของจวนเอ่ยถามเสียงเรียบ"ทูลท่านอ๋อง..." พ่อค้าเฒ่ารีบเปิดฝาหีบออกอย่างระมัดระวัง "นี่คือหนังจิ้งจอกหิมะเก้าหางจากแดนเหนือที่หายากที่สุดในรอบสิบปีขอรับ ขนสีขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ นุ่มนวลและอบอุ่นยิ่งกว่าขนสัตว์ชนิดใดในหล้า... กระหม่อมให้ช่างฝีมือดีที่สุดตัดเย็บทั้งวันทั้งคืนตามคำสั่ง เพื่อให้ทันมอบแด่พระชายาในวันนี้"แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นเดินไปดูของในหีบ มือแกร่งลูบไล้ลงบนขนสัตว์สีขาวฟูฟ่อง สัมผัสนุ่มลื่นมือและความอุ่นที่แผ่ออกมาทำให้มุมปากของเ

กาลเวลาภายในเรือนพักที่ถูกปิดตายดูเหมือนจะเดินช้ากว่าโลกภายนอก หิมะที่โปรยปรายลงมาทับถมกันหนาขึ้นเรื่อยๆ จนกิ่งสนในสวนโน้มต่ำลงเพราะแบกรับน้ำหนักไม่ไหว ผ่านไปกว่าครึ่งเดือนแล้วที่ประตูเรือนหลังนี้ไม่เคยเปิดออกต้อนรับผู้ใด นอกจากสาวใช้ที่นำสำรับอาหารเข้ามาและออกไปภายใต้การตรวจค้นอย่างเข้มงวดภายในห้องโถงที่อุ่นจัดด้วยเตาถ่าน หลินหว่านนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร คีบข้าวสวยเม็ดเรียวเข้าปากด้วยท่วงท่าแช่มช้อยและใจเย็น ไม่มีร่องรอยของการอาละวาด ขว้างปาข้าวของ หรือกรีดร้องด่าทอเหมือนวันแรกที่ถูกขังหลี่เฉิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหนากำจอกสุราไว้หลวมๆ สายตาพญาอินทรีลอบสังเกตอากัปกิริยาของภรรยาอย่างไม่วางตา"กับข้าววันนี้... ถูกปากเจ้าหรือไม่?"แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววระแวดระวังหลินหว่านวางตะเกียบลงบนแท่นวางกระเบื้องเคลือบ ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปากเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยไฟโทสะ บัดนี้ดูสงบนิ่งและว่างเปล่าราวน้ำบ่อลึก"รสชาติดีเพคะ ท่านอ๋อง" นางตอบเสียงเรียบ "หมูตุ๋นน้ำแดงเปื่อยนุ่มก

ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านหน้าต่างที่ถูกตอกตะปูปิดตาย เกิดเสียงหวีดหวิวราวกับภูตผีคร่ำครวญ ภายในห้องนอนใหญ่หลินหว่านนั่งพิงหมอนปักลายหงส์บนตั่งไม้จันทน์หอม ทอดสายตามองควันกำยานด้วยแววตาเรียบเฉยนี่คือชีวิตในกรงทอง... สุขสบายแต่ไร้อิสรภาพ กิจวัตรเดิมๆ วนเวียนซ้ำซากมาเกือบเดือนปัง! ปัง!เสียงทุบประตูหน้าเรือนดังสนั่นทำลายความเงียบ เสี่ยวจูสะดุ้งจนคีมคีบถ่านร่วงหลุดมือ"พระชายา! มีจดหมายด่วนจากจวนสกุลหลินขอรับ!" เสียงหัวหน้าองครักษ์ตะโกนลอดช่องประตูหลินหว่านลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที สัญชาตญาณบอกว่าก้อนหินที่รอคอยได้ถูกโยนลงน้ำแล้ว นางพยักหน้าให้เสี่ยวจูไปรับสาร ซองจดหมายประทับตรา 'ต้นสน' สกุลหลินถูกส่งมาถึงมือนางฉีกซองออกอ่าน สายตากวาดไล่ตัวอักษรลายมือหวัดของแม่เลี้ยง'บิดาป่วยหนัก อาการทรุดลงฉับพลัน... ปรารถนาเพียงได้เห็นหน้าบุตรสาวคนโตเป็นครั้งสุดท้าย... รีบกลับมาด่วน'มุมปากของหลินหว่านกระตุกยิ้มหยันภาพความทรงจำในชาติก่อนซ้อนทับ... จดหมายฉบับเดียวกัน อุบายเดิมๆ เพื่อหลอกนางกลับไปรีดไถเงิน แต่ในชาตินี้... กับดักอันเดิม