วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

สายลมหนาวปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดกรูเกรียวผ่านลานกว้างหน้าเรือนหลัก หอบเอาใบไม้แห้งสีน้ำตาลกรอบปลิวว่อนไปตามพื้นหินขัดมัน ทว่าเสียงหวีดหวิวของสายลมมิอาจกลบเสียงร้องไห้ระงมที่ดังระคนกับเสียงโซ่ตรวนกระทบกันรถม้ากรงไม้เก่าคร่ำคร่าสามคันจอดเทียบท่าอยู่ที่ประตูหลังจวนอ๋อง ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำหน้าตาเหี้ยมเกรียมในชุดผ้าดิบสีเข้มยืนคุมเชิงอยู่พร้อมแส้หนังในมือ คนกลุ่มนี้คือตัวแทนจาก 'โรงค้าทาส' ที่มารับสินค้าตามการนัดหมายหลินหว่านยืนสงบนิ่งอยู่บนระเบียงสูง ทอดสายตามองดูขบวนแถวของบ่าวไพร่เกือบสามสิบชีวิตที่ถูกมัดมือไพล่หลัง เดินก้มหน้าเรียงแถวขึ้นรถม้าดุจนักโทษประหารคนเหล่านี้ล้วนเป็นแขนขาของแม่นมจาง... สาวใช้ที่เคยลักลอบขโมยเครื่องประดับ พ่อครัวที่ยักยอกค่ากับข้าว คนสวนที่แอบอู้งานไปเล่นพนัน และองครักษ์หน้าประตูที่รับสินบนเพื่อเปิดทางให้คนนอกเข้าออก"ไปซะ! อย่าให้ข้าเห็นหน้าพวกเจ้าอีก!"เสี่ยวจูตะโกนสั่งเสียงเข้ม มือถือสมุดบัญชีรายชื่อคอยเช็กจำนวนคนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ผิดกับสาวใช้ตัวเล็กขี้กลัวในอดีตหญิงรับใช้คนหนึ่งที่เคยหัวเราะเยาะตอนหลินหว่านตกอับ พยายามจะวิ่งหนีออกจากแถว ถลาเข้ามาคุกเข่าโข

ปัง!บานประตูไม้สักเนื้อหนาถูกถีบจนบานพับสะเทือนเลื่อนลั่น กระแทกผนังห้องเกิดเสียงดังกัมปนาททำลายความเงียบสงัดยามวิกาล ลมหนาวหวีดหวิวกรูเกรียวเข้ามาภายในห้องนอนพร้อมกลิ่นฉุนกึกของสุราหมักและกลิ่นเหงื่อไคลคละคลุ้งเงาร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉิงยืนโงนเงนค้ำธรณีประตู ผมเผ้าที่เคยรวบตึงภายใต้ กวานทอง บัดนี้หลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาพญาอินทรีที่เคยคมกริบฉายแววขุ่นมัวและฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์น้ำเมาผสมโทสะทว่าเจ้าของห้องกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองหลินหว่านยังคงนั่งพิงหัวเตียง พลิกหน้าตำราแพทย์ในมืออย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวงามค่อยๆ กรีดหน้ากระดาษสีเหลืองนวล เสียงกระดาษเสียดสีกันเบาๆ คือปฏิกิริยาเดียวที่นางมอบให้ผู้บุกรุกความเมินเฉยนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดกองเพลิงที่โหมกระพือในอกแกร่ง"เจ้า... เจ้ายังจะทำเมินข้าอยู่อีกรึ!"ชายหนุ่มเดินโซซัดโซเซเข้ามา รองเท้าหนังบดขยี้พรมขนสัตว์จนเกิดเสียงตึงตัง มือหนาปัดตำราในมือภรรยาจนร่วงหล่นตุ้บ!"มองข้า! ข้าเป็นสามีเจ้านะ!"หลินหว่านถอนหายใจแผ่วเบา ร่างระหงค่อยๆ ขยับตัวจัดผ้าห่มให้เข้าที่ ก่อนจะเงยหน้าสบตาผู้มาเยือนด้วยแววตาว่างเปล่า ไร้ความโกรธ ไร้ความกลั

เปลวเทียนไขเล่มหนาที่ปักอยู่บนเชิงเทียนทองเหลืองวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศ ส่งผลให้เงาสีดำทาบทับไปทั่วผนังห้องเก็บของลับใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของเชื้อราและฝุ่นผงที่หมักหมมมานานปีลอยคละคลุ้ง ผสมปนเปกับกลิ่นเย็นชืดของโลหะมีค่าหลินหว่านนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ เบื้องหน้าคือหีบไม้จันทน์หอมขนาดใหญ่สามใบที่ถูกเปิดอ้าออก เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของอัญมณีและเครื่องทองที่อัดแน่นอยู่ภายใน แสงเทียนส่องกระทบวัตถุเหล่านั้นจนเกิดประกายวาววับที่ชวนให้ตาพร่ามือเรียวยาวคัดแยกสิ่งของด้วยความรวดเร็วและแม่นยำดุจพ่อค้าหน้าเลือด ปิ่นหยกขาว สร้อยคอไข่มุกราตรี และต่างหูทับทิม... ของมีค่าเหล่านี้ถูกโยนลงไปในกล่องไม้ใบใหญ่ทางซ้ายมืออย่างไม่ไยดีพลันสายตาของนางก็ไปสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่ก้นหีบมันเป็นกำไลเงินเกลี้ยงเกลาวงเล็กๆ ขนาดสำหรับเด็กสวมใส่ เนื้อเงินหมองคล้ำตามกาลเวลา ดูไร้ราคาเมื่อเทียบกับเพชรนิลจินดาชิ้นอื่นมือบางหยิบมันขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วลูบไล้รอยบุบเล็กๆ บนตัวเรือน ความเย็นเยียบของโลหะแล่นพล่านเข้าสู่ปลายนิ้ว"กำไลวงนี้..."ริมฝีปากบางพึมพำกับความเงีย

เปลวเทียนในตะเกียงน้ำมันใกล้จะมอดดับ ส่งแสงริบหรี่วูบไหวสะท้อนเงาตะคุ่มของโต๊ะตู้ภายในห้องนอนใหญ่ให้ดูบิดเบี้ยวผิดรูป กลิ่นสมุนไพรต้มรสขมปร่าลอยคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อกาฬที่ชุ่มโชกอยู่บนฟูกนอนหนานุ่มบนเตียงกว้าง ร่างสูงใหญ่ของหลี่เฉิงนอนกระสับกระส่าย ผ้าห่มแพรไหมราคาแพงถูกถีบลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า ผิวกายที่เคยแกร่งดุจเหล็กไหลบัดนี้แดงก่ำและร้อนระอุราวกับถ่านไฟ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากและแผ่นอกเปลือยเปล่าพิษไข้จากการตากฝนผสมกับฤทธิ์สุราที่ดื่มเข้าไปอย่างหนักหน่วงเมื่อคืนก่อน กำลังเล่นงานแม่ทัพหนุ่มจนแทบจะครองสติไม่อยู่"หนาว..."ริมฝีปากที่แห้งผากและแตกระแหงขยับพึมพำ ฟันกรามขบกันแน่นจนเกิดเสียงกึกก้อง ทั้งที่ผิวกายร้อนดั่งไฟ แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกแช่อยู่ในถังน้ำแข็ง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเตียงไม้สักส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทุกข้อกระดูก ศีรษะหนักอึ้งราวกับมีหินโม่แป้งทับอยู่ ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวหมุนวนในห้วงสติที่เลือนราง ภาพในอดีตเมื่อครั้งเยาว์วัยซ้อนทับขึ้นมา...ภาพของหลินหว่านในวัยปักปิ่น... เด็กสาวตัวน้อยที่แอบหนีท่านพ่อมาเยี่ยมเขาถึงจวนอ๋อง ยาม

แสงแดดอ่อนยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาตกกระทบโต๊ะเครื่องแป้งไม้พะยูง กลิ่นแป้งผัดหน้าและน้ำมันใส่ผมหอมกรุ่นลอยอวลอยู่ในอากาศ ภายในห้องแต่งตัวที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงหวีไม้สางผ่านเส้นผมยาวสลวยดัง 'ซวบ... ซวบ...' เป็นจังหวะสม่ำเสมอหน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ สะท้อนภาพสตรีใบหน้างดงามหมดจดที่กำลังนั่งนิ่งราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบหลินหว่านมองเงาตัวเองในกระจก แววตาว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่น เสี่ยวจู บรรจงเกล้าผมให้นายหญิงอย่างประณีต ปักปิ่นเงินเรียบง่ายลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้ายแอ๊ด...เสียงเปิดประตูเบาๆ เรียกสายตาของคนในห้องให้หันไปมองหลี่เฉิงก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ดูสดใสขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา อาการป่วยไข้หายไปเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงร่องรอยความซูบผอมเล็กน้อยที่ทำให้ใบหน้าคมคายดูตอบลง ในมือขวาของเขาประคองกล่องไม้บุผ้าไหมต่วนสีน้ำเงินเข้มไว้อย่างทะนุถนอมเสี่ยวจูรู้หน้าที่รีบวางหวีลงแล้วย่อกายถอยฉากออกไปจากห้อง ทิ้งให้สามีภรรยาอยู่กันตามลำพังแม่ทัพหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าเดินเข้ามาหยุดยืนซ้อนหลังภรรยา สายตาคมมองเงาสะท้อนในกระจกด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสำนึกผิด ท