All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 291 - Chapter 300

แสงตะวันยามอู่สาดส่องลงมากลางลานประหารหน้าประตูเมืองอู่เหมิน ร้อนแรงดุจเพลิงกาฬที่เตรียมเผาผลาญความชั่วร้าย ทว่าอากาศโดยรอบกลับหนาวเหน็บยะเยือก ฝูงชนนับหมื่นที่เบียดเสียดกันอยู่รอบรั้วกั้นต่างเงียบกริบจนได้ยินเสียงธงทิวสะบัด บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ราวกับฟ้าดินกำลังร่วมเป็นสักขีพยานในวาระสุดท้ายของผู้ทรยศกลิ่นเหม็นเน่าของผักเน่าเสียและไข่เน่าลอยคละคลุ้ง ผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อไคลและความแค้นของผู้คนตรงกลางลานยกพื้นไม้สนเก่าคร่ำนักโทษประหารในชุดผ้าดิบสีขาวที่เปรอะเปื้อนคราบโคลนและเลือดแห้งกรัง ถูกจับนั่งคุกเข่ามัดมือไพล่หลัง ผมเผ้าที่เคยถูกเกล้าไว้อย่างประณีตสวมกวานทองคำ บัดนี้ยุ่งเหยิงปรกหน้าปรกตาเหมือนขอทานข้างถนนผัวะ!ไข่เน่าใบหนึ่งลอยละลิ่วข้ามรั้วกั้น กระแทกเข้าที่ข้างแก้มของ 'รุ่ยอ๋อง' เต็มแรง เปลือกไข่แตกกระจาย ของเหลวสีเหลืองขุ่นส่งกลิ่นเหม็นหืนไหลย้อยลงมาตามลำคอ ผสมกับน้ำตาแห่งความหวาดกลัว"ไอ้กบฏ! ...คืนลูกข้ามา! ลูกชายข้าเป็นทหารรักษาพระองค์ เขาตายเพราะความมักใหญ่ใฝ่สูงของเจ้า!" ชายชราผู้หนึ่งตะโกนทั้งน้ำตา ชี้หน้าด่าทอด้วยความคับแค้นใจ"สามีข้าต้องตายในคืนนองเลือดก็เพ

แสงแรกของวันยังไม่ทันจับขอบฟ้า ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงเป็นสีเทาหม่นอมม่วงคล้ายรอยฟกช้ำ หมอกหนาในยามรุ่งสางลอยต่ำปกคลุมถนนหินแกรนิตที่เปียกชื้น อากาศเย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวหน้าประตูไม้แดงตอกหมุดทองเหลืองบานมหึมาของจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย ซึ่งประดับประดาด้วยโคมไฟผ้าไหมราคาแพง กองทัพม้าเกราะเหล็กนับร้อยนายยืนเรียงแถวหน้ากระดานเงียบกริบ ไร้เสียงพูดคุย มีเพียงเสียงลมหายใจของม้าศึกและเสียงโลหะกระทบกันเบาๆกวนซานในชุดเกราะเต็มยศยืนตระหง่านอยู่หน้าขบวน ใบหน้าคมเข้มเปื้อนฝุ่นแต่ดวงตาดุดันดุจพญายมราช เขาล้วงม้วนกระดาษรายชื่อออกจากอกเสื้อ กวาดสายตามองรายนามยาวเหยียดที่เขียนด้วยหมึกสีแดงฉานแปะ...เขาทิ้งม้วนรายชื่อลงบนพื้นโคลนหน้าประตูจวนอย่างไม่ไยดี ก่อนจะยกมือขวาขึ้นสูง แล้วสะบัดลงเพียงครั้งเดียวสัญญาณแห่งหายนะเริ่มทำงานตึง!!!ขอนไม้หัวเหล็กขนาดใหญ่ถูกทหารสิบนายกระแทกเข้าใส่บานประตูจวนอย่างแรง ไม้เนื้อแข็งที่ลงกลอนแน่นหนาสั่นสะเทือนจนฝุ่นร่วงตึง! ...โครม!ในจังหวะที่สอง บานพับเหล็กฉีกขาด ประตูบานใหญ่พังครืนลงมาเปิดอ้าออก เผยให้เห็นความตื่นตระหนกภายใน"บุก! ...ค้นทุกซอกทุกมุม! อย่าให้หนูตั

กุกกัก... กุกกัก...รัตติกาลอันมืดมิดถูกปกคลุมด้วยม่านฝนหนาทึบที่เทกระหน่ำลงมาดั่งฟ้ารั่ว เสียงเม็ดฝนกระทบกระเบื้องหลังคาดังระรัวเร็วราวกับเสียงกลองศึกที่ไม่มีวันหยุดพัก ลมกรรโชกแรงพัดหน้าต่างไม้เนื้อแข็งให้สั่นสะเทือน คล้ายมีมือที่มองไม่เห็นพยายามงัดแงะเข้ามาเพื่อคร่าชีวิตภายในห้องนอนใหญ่ที่ดับไฟมืดสนิท อากาศเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วเปรี้ยง!!!สายฟ้าฟาดผ่าลงมาใกล้จวน แสงสีขาวสว่างวาบฉีกกระชากความมืดออกเป็นเสี่ยงๆ ตามมาด้วยเสียงกัมปนาทที่สะเทือนเลื่อนลั่นจนพื้นเรือนไหววูบบนเตียงกว้าง ร่างสูงใหญ่ที่นอนนิ่งสนิทกระตุกเฮือก ดวงตาเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืด รูม่านตาขยายกว้างด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ถูกคุกคาม"เฮือก!"หลี่เฉิงผุดลุกขึ้นนั่ง ลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง มือขวาตวัดคว้าด้ามดาบวงพระจันทร์ที่วางพิงหัวเตียงโดยอัตโนมัติ หมับ! นิ้วมือเกร็งแน่นจนข้อขาวโพลนร่างกายเกร็งเขม็งเตรียมพร้อมจะสังหารศัตรูที่มองไม่เห็นวูบ...แสงจากฟ้าแลบสาดส่องเข้ามาอีกครั้งในชั่วพริบตานั้น สายตาของแม่ทัพหนุ่มจับจ้องไปที่ร่างที่นอนอยู่ข้างกาย... แต่ภาพที่ปรากฏในม

ล้อรถม้าสีไม้จันทน์เรียบง่ายไร้ลวดลายทองคำประดับ หยุดหมุนลงที่หน้าประตูจวนชินอ๋องอย่างนิ่มนวล ไร้เสียงแตรสังข์นำขบวน ไร้ธงทิวโบกสะบัด มีเพียงองครักษ์เกราะทองสิบนายยืนคุ้มกันอย่างเงียบเชียบ บ่งบอกว่าการมาเยือนครั้งนี้เป็นเรื่องส่วนตัวภายในครอบครัว ไม่ใช่ราชกิจม่านไหมสีเหลืองถูกเลิกขึ้น รองเท้าผ้าปักลายมังกรเหยียบลงบนแท่นวางเท้าฮ่องเต้ก้าวลงจากรถม้า พระวรกายยังคงซูบผอมจากพิษร้ายที่เพิ่งถูกขับออก ชุดลำลองสีขาวมุกดูหลวมโครกเมื่อสวมใส่บนร่างที่เนื้อหนังหายไปหลายส่วน แต่ทว่า... ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นหมองและสิ้นหวัง บัดนี้กลับทอประกายสดใสและเปี่ยมด้วยพลังชีวิต ราวกับถ่านไฟเก่าที่ถูกลมพัดให้ลุกโชนอีกครั้งหลี่เฉิงและหลินหว่านที่ยืนรอรับเสด็จ ก้มศีรษะทำความเคารพ แต่ยังไม่ทันที่หัวเข่าจะแตะพื้น ฮ่องเต้ก็รีบยกมือห้าม"ไม่ต้องมากพิธี... วันนี้ข้ามาในฐานะลุง ไม่ใช่โอรสสวรรค์"พระองค์โบกมือไล่องครักษ์ให้ออกไปเฝ้าด้านนอก แล้วเดินลิ่วตรงเข้าไปในเรือนรับรองทันที ฝีเท้าเร่งรีบจนชายเสื้อปลิวไสว ทิ้งให้เจ้าของบ้านต้องรีบเดินตามหลัง"หลานข้าอยู่ไหน? ...เจ้าก้อนแป้งทั้งสองอยู่ไหน?"ภายในห้องโถงที่อบอุ่น เปล

ราตรีนี้ จวนชินอ๋องมิได้เงียบเหงาดั่งเช่นป่าช้าเมื่อสัปดาห์ก่อนอีกต่อไปโคมไฟกระดาษสาเขียนลวดลายมงคลนับพันดวงถูกแขวนประดับตามกิ่งไม้และระเบียงทางเดิน สาดแสงสีส้มทองขับไล่ความมืดมิดให้จางหาย เสียงดนตรีจากเครื่องสายและขลุ่ยไม้ไผ่บรรเลงทำนองเสนาะหู แว่วหวานพลิ้วไหวไปตามสายลมยามค่ำคืน กลิ่นหอมของสุราชั้นเลิศและอาหารรสโอชาลอยตลบอบอวล ผสมผสานกับกลิ่นแป้งหอมของเหล่าสตรีชั้นสูงที่มาร่วมงานลานสวนหินกว้างขวางถูกเนรมิตเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงรับขวัญทายาทแฝดของแม่ทัพผู้กุมอำนาจสูงสุดในแผ่นดินแขกเหรื่อในชุดผ้าไหมหรูหราเดินขวักไขว่ ทั้งขุนนางฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋น ฮูหยินตราตั้ง และคฤหบดีผู้มั่งคั่ง ต่างพากันถือของขวัญล้ำค่าเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าภายใต้รอยยิ้มเหล่านั้น แววตาของหลายคนกลับลกเลิ่กและหวาดหวั่นโดยเฉพาะขุนนางกลุ่มหนึ่งที่ยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอยู่มุมสุด... พวก 'นกสองหัว' ที่เคยแปรพักตร์ไปเข้าข้างรุ่ยอ๋องในยามวิกฤต บัดนี้กลับตาลปัตร ต้องรีบซมซานกลับมาสวามิภักดิ์ต่อพยัคฆ์ร้ายที่ชนะศึก"ท่านอ๋อง..."เจ้ากรมพิธีการ รูปร่างท้วมลงพุง เดินถือกล่องไม้จันทน์หอมเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อมเกินควา