วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 311 - チャプター 320

กลิ่นหอมของสุรานารีแดงชั้นเลิศลอยอบอวลอยู่ภายในห้องนอนใหญ่ของจวนชินอ๋องแสงเทียนวูบไหวสลัวราง สาดส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของบุรุษร่างสูงใหญ่ที่เดินโซซัดโซเซเข้ามาหลี่เฉิงที่เพิ่งร่วมฉลองงานมงคลกับเหล่าทหารคนสนิทจนเมากรึ่ม เขาปลดผ้าคาดเอวโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วถอดเสื้อคลุมตัวนอกเหวี่ยงไปพาดบนพนักเก้าอี้อย่างลวกๆ เหลือเพียงชุดตัวในสีขาวบางเบาที่เผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ"หว่านเอ๋อร์..."เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกยานคาง เจือแววออดอ้อนราวกับเด็กน้อยที่ต้องการมารดาหลินหว่านที่กำลังหวีผมอยู่หน้ากระจกสะดุ้งเล็กน้อย นางหันกลับมามองสามีด้วยความขบขันระคนเอ็นดู"ท่านพี่... เมามากแล้วนะเจ้าคะ" นางลุกขึ้นเดินเข้าไปประคองร่างที่โอนเอนนั้น"ใครเมา? ข้าไม่เมา!"หลี่เฉิงปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ทว่าแขนแกร่งกลับรวบเอวบางของภรรยาเข้ามากอดแน่น ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของนาง สูดดมกลิ่นกายภรรยาฟอดใหญ่ราวกับแมวยักษ์ที่กำลังคลอเคลียเจ้าของ"เจ้าหอมจัง... หอมไปทั้งตัว...""ท่านพี่... ไปล้างหน้าก่อนเถิด กลิ่นเหล้าคละคลุ้งเชียว"หลินหว่านพยายามดันแผงอกเขาออกเบาๆ แต่เรี่ยวแรงสตรีหรือจะสู้แรงบุรุษนักรบ

ม่านหมอกสีขาวขุ่นในยามเหม่าลอยต่ำปกคลุมทั่วลานหน้าจวนชินอ๋อง บดบังทัศนียภาพรอบด้านให้ดูเลือนรางราวกับภาพวาดพู่กันจีนที่เจือจางด้วยน้ำหมึก อากาศยามเช้าตรู่เย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำค้างบนยอดหญ้าผสมผสานกับกลิ่นสาบม้าและกลิ่นเครื่องหนังขัดมันจากขบวนคาราวานที่จอดเรียงรายรอสัญญาณออกเดินทางบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดเดินทางสีครามรัดกุมยืนตรวจสอบสัมภาระข้างม้าศึกสีน้ำตาลไหม้ จ้าวหยวนแม้จะอยู่ในชุดเตรียมพร้อมเดินทาง แต่ท่วงท่าการขยับตัวยังคงไว้ซึ่งความสง่างามของคหบดีใหญ่ เขาตบแผงคอม้าเบาๆ เพื่อสร้างความคุ้นเคย สายตามองฝ่าหมอกไปยังประตูจวนที่เปิดอ้าออก"เร็วเข้าสิเจ้าพวกหัวทึบ! ...นั่นมันไหสุราดอกท้อหมักสามสิบปี! วางเบาๆ หน่อย! หากแตกไปข้าจะจับพวกเจ้าลงไหหมักแทนเหล้า!"เสียงตะโกนโวยวายแหบแห้งดังแทรกความเงียบขึ้นมา ทำลายบรรยากาศขรึมขลังจนหมดสิ้น ท่านอาจารย์มั่วเวิ่นในชุดนักพรตเก่าคร่ำครึที่ปะชุนด้วยผ้าหลากสี กำลังกระโดดโลดเต้นชี้ไม้ชี้มือสั่งงานบ่าวไพร่ที่กำลังขนหีบไม้ขึ้นรถม้า หีบใบนั้นมิได้บรรจุทองคำหรือผ้าไหม... แต่เต็มไปด้วยขวดโหลใส่อวัยวะสัตว์ตากแห้ง งูพิษดองเหล้า แล

ไอหมอกสีขาวขุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือผิวน้ำที่ส่งไอร้อนระอุ ท่ามกลางความเงียบสงัดของหุบเขาเมฆาในยามรัตติกาล แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำที่เป็นระลอกคลื่น ก่อให้เกิดประกายระยิบระยับดุจเกล็ดมังกรเงินที่กำลังแหวกว่ายบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติแห่งนี้ถูกโอบล้อมด้วยโขดหินสีดำขนาดใหญ่และกำแพงไม้ไผ่สูงตระหง่าน ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ที่ขับกล่อมบรรยากาศหลี่เฉิงนั่งพิงโขดหินเรียบอยู่ที่ขอบบ่อ ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่แน่นตึงและรอยแผลเป็นจางๆ ที่สะท้อนแสงจันทร์ เส้นผมสีดำสนิทเปียกชุ่มลู่ไปกับแผ่นหลังกว้าง หยดน้ำเกาะพราวตามผิวสีทองแดงนัยน์ตาพยัคฆ์ที่มักจะฉายแววดุร้ายในสนามรบ บัดนี้กลับทอประกายอ่อนเชื่อมเมื่อจ้องมองร่างอรชรที่กำลังแหวกว่ายฝ่าม่านหมอกเข้ามาหาหลินหว่านในชุดตู้โตวสีกลีบบัวที่เปียกแนบเนื้อจนเผยให้เห็นทรวดทรงเย้ายวนชัดเจน ค่อยๆ ก้าวเดินฝ่าน้ำอุ่นเข้ามา ผิวกายขาวผ่องดุจหิมะตัดกับสีเข้มของโขดหิน ไอน้ำร้อนทำให้พวงแก้มของนางขึ้นสีระเรื่อดั่งลูกท้อสุกปลั่งนางมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าสามี แต่แทนที่จะนั่งลงข้างกาย นางก

ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมทั่วห้องนอนใหญ่ของเรือนพยัคฆ์ กลิ่นสมุนไพรต้มรสขมปร่าผสมปนเปกับกลิ่นกำยานหอมระเหย ลอยอวลอยู่ในอากาศที่หนักอึ้งราวกับมีหินผาทับถมบนเตียงไม้สลักลวดลายวิจิตร หลินหว่านนอนพิงหมอนใบใหญ่ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดตัดกับเส้นผมสีดำสนิทที่แผ่สยายอยู่บนฟูก นางหายใจรวยริน เปลือกตาปิดพริ้มด้วยความอ่อนเพลียเกินกำลังข้างเตียง... หมอหลวงอาวุโสผู้มีผมขาวโพลนทั้งศีรษะ กำลังวางนิ้วเหี่ยวย่นลงบนข้อมือเล็กบางของคนไข้ คิ้วสีดอกเลาของหมอชราขมวดมุ่นเข้าหากันจนเป็นปมลึก ดวงตาหรี่ลงใช้สมาธิจดจ่อกับการจับสัมผัสความเคลื่อนไหวภายใต้ผิวหนังหนึ่งลมหายใจ... สองลมหายใจ... เวลาแต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้าดุจกาลเวลาหยุดนิ่งหลี่เฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ไกลนัก ร่างสูงใหญ่เกร็งเขม็งจนเส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขน มือหนากำพนักเก้าอี้แน่นจนไม้เนื้อแข็งส่งเสียงลั่น เอี๊ยดอ๊าด นัยน์ตาพยัคฆ์จ้องมองนิ้วของหมอหลวงตาไม่กระพริบ ราวกับจะใช้อำนาจกดดันให้หมอรีบเอ่ยปากในหัวของแม่ทัพหนุ่มเต็มไปด้วยภาพจินตนาการอันเลวร้าย... โรคระบาด? พิษร้ายจากศัตรู? หรือความเจ็บป่วยเรื้อรังที่รักษาไม่หาย?ในที่สุดหมอหลวง

กลิ่นโอสถรสขมปร่าลอยนำมาก่อนที่บานประตูไม้แกะสลักของห้องนอนใหญ่จะถูกผลักเปิดออกหลี่เฉิงก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง ท่าทางเงียบขรึมและเย็นชาดุจรูปสลักหิน ทว่านัยน์ตาพยัคฆ์กลับแดงก่ำและบวมช้ำจากการผ่านห้วงอารมณ์ที่หนักหน่วง ในมือข้างขวาของเขาถือถาดไม้ที่มีถ้วยกระเบื้องเคลือบสีดำสนิทวางอยู่ ควันสีขาวขุ่นลอยกรุ่นขึ้นจากถ้วย ส่งกลิ่นฉุนกึกของ 'ดอกคำฝอย' และ 'ชะมดเชียง' เข้มข้น...กลิ่นแห่งความตายที่ใช้สำหรับขับเลือดและทำลายทารกในครรภ์บรรยากาศภายในห้องนอนเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเทียนปะทุ เด็กน้อยทั้งสามคน... อาเนี่ยน หลี่หยาง และหลี่เยว่ ถูกพาตัวไปนอนที่เรือนรับรองฝั่งตะวันตกจนหมดสิ้นตามคำสั่งของนายหญิงเหลือเพียงหลินหว่านที่นั่งพิงหัวเตียง นัยน์ตาหงส์จับจ้องมาที่สามีและถ้วยยาในมือด้วยแววตาที่อ่านยาก นางตื่นเต็มตาแล้ว... และรับรู้เรื่องราวทั้งหมดจากปากของเสี่ยวจูที่ร้องไห้จนตาบวมอยู่หน้าห้องเมื่อครู่หลี่เฉิงเดินมาหยุดที่ข้างเตียง วางถาดลงบนโต๊ะหัวเตียงอย่างระมัดระวัง เขาไม่กล้าสบตานาง"ดื่มซะ... ตอนที่ยังร้อน"น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่า แต่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด "หมอหลวงปรุงมาแล้ว... หล