รุ่งอรุณแห่งวันใหม่สาดแสงอ่อนจาง ทว่าความเงียบสงบภายในเรือนพยัคฆ์กลับถูกทำลายลงด้วยสุรเสียงตวาดก้องและการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วปานสายฟ้าฟาดทันทีที่หลินหว่านขยับกายลุกขึ้นจากแท่นบรรทม ปลายเท้าขาวผ่องดุจหยกงามยังมิทันได้สัมผัสความเย็นเยียบของพื้นไม้ เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้ามาประชิดตัวประหนึ่งภูตพราย"เจ้าจะไปที่ใด!"สิ้นเสียงคำราม วงแขนแกร่งก็ช้อนร่างบางลอยหวือขึ้นจากพื้นในชั่วพริบตาหลินหว่านสะดุ้งสุดตัว สองมือรีบคว้าคอเสื้อสามีไว้ตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นระรัวดุจกลองรบ นางเงยหน้าขึ้นสบตาหลี่เฉิงที่ยืนทำหน้าถมึงทึง คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบชนกัน นัยน์ตาพยัคฆ์ฉายแววดุดันราวกับเพิ่งจับกุมไส้ศึกได้คาหนังคาเขา"ข้า... ข้าเพียงจะไปปลดทุกข์เจ้าค่ะ" หลินหว่านตอบเสียงอ้อมแอ้ม "ฉากกั้นอยู่เพียงแค่นี้ ท่านจะตวาดทำไมเล่าเจ้าคะ""แค่นี้ก็เดินมิได้!"หลี่เฉิงสวนกลับทันควัน กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนนางแทบจมหายไปในอกกว้าง"พื้นมันเย็น! ไอเย็นจะแทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณ ทำร้ายรากฐานร่างกาย เท้าเจ้าห้ามแตะพื้นเด็ดขาด... หากจะไป ข้าจะพาไปเอง"ว่าจบ แม่ทัพใหญ่ก็อุ้มภรรยาเดินดุ่มๆ ไปยังหลังฉากกั้นไม้ฉลุลา
最終更新日 : 2026-01-18
ログイン
