วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 331 - チャプター 340

ภายในห้องผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ของเรือนพยัคฆ์ บรรยากาศเงียบสงบแตกต่างจากลานฝึกยุทธ์ที่คุ้นเคย แสงแดดอันอบอุ่นยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระดาษสาเข้ามากระทบกับชุดเกราะเกล็ดปลาสีดำทมิฬที่วางตระหง่านอยู่บนขาตั้งไม้ชุดเกราะตัวนี้... เคยเปรียบประดุจผิวหนังอีกชั้นของร่างกาย เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจและความตายที่ศัตรูทั่วหล้าต่างขยาดกลัว รอยดาบและรอยธนูที่จารึกอยู่บนแผ่นเหล็กเย็นเฉียบ ล้วนเป็นประจักษ์พยานแห่งสมรภูมิเลือดที่เขาฝ่าฟันมาครึ่งค่อนชีวิตบัดนี้... มันกลายเป็นเพียงวัตถุไร้ชีวิตที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังหลี่เฉิงยืนเปลือยท่อนบนอยู่เบื้องหน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ แผ่นหลังกว้างและแผงอกกำยำเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นนับร้อย ทั้งรอยเก่าที่จางลงและรอยใหม่ที่เพิ่งสมานตัว ร่องรอยเหล่านี้คือเกียรติยศของแม่ทัพ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือตราบาปแห่งการฆ่าฟันที่เขาแบกรับไว้มือหยาบกร้านที่เคยจับดาบ ค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวหยกมันแพะประดับยศอ๋องออกวางลงบนถาด ตามด้วยเสื้อคลุมแพรต่วนปักลายพยัคฆ์สี่เล็บอันหนักอึ้ง ซึ่งเป็นเครื่องแบบเต็มยศสำหรับการเข้าเฝ้าทุกชิ้นที่ถูกปลดเปลื้องออกจากกาย ส่งเสียงกระทบพื้นเบาๆ ราวกั

ม่านหมอกสีเทาจางยังคงปกคลุมทั่วผืนฟ้าเหนือราชธานีฉางอัน อากาศยามเหม่าหนาวเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวลอยอ้อยอิ่ง ท้องถนนที่เคยวุ่นวายจอแจด้วยผู้คน บัดนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานไปตามตรอกซอย ราวกับเสียงดนตรีบรรเลงส่งท้ายบทเพลงแห่งอำนาจอันยาวนานและโศกเศร้าขบวนรถม้าขนาดใหญ่สามคันของจวนชินอ๋องเคลื่อนตัวออกจากประตูจวนอย่างเชื่องช้า แม้จะไม่มีกองทหารนับพันห้อมล้อมเหมือนยามออกศึก ไม่มีเสียงกลองชัยดังกึกก้อง แต่ธงทิวรูปพยัคฆ์สีดำขลิบทองที่ปักอยู่หน้ารถม้ายังคงโบกสะบัดอย่างสง่างามท้าทายสายลม บ่งบอกสถานะ 'ชินอ๋อง' ผู้เป็นเจ้าของขบวน มิใช่สามัญชนที่หนีหน้าผู้คน แต่เป็นวีรบุรุษที่เลือกวางดาบด้วยความสมัครใจ เพื่อแลกกับความสงบสุขของคนที่เขารักภายในรถม้าคันกลางที่บุด้วยขนสัตว์หนานุ่มและอบอุ่น เพื่อป้องกันความหนาวเหน็บจากภายนอกหลี่เฉิงนั่งกอดอกพิงผนังรถ ดวงตาพยัคฆ์ทอดมองผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่เปิดกว้าง ภาพทิวทัศน์ที่คุ้นตาค่อยๆ ไหลผ่านสายตาไปอย่างเชื่องช้า...กำแพงวังสูงตระหง่านสีแดงชาดที่เขาเคยวิ่งเล่นไล่จับกับเสด็จพี่ในวัยเยาว์... หอระฆังกลางเมืองที่เขาเคยยืนตากล

สายลมจากแม่น้ำฉางเจียงพัดพาเอากลิ่นไอดินและกลิ่นหอมหวานของดอกบัวหลวงมาปะทะใบหน้า แตกต่างจากลมกรรโชกแรงที่แห้งแล้งและบาดผิวในเมืองหลวงทางเหนืออย่างสิ้นเชิงเสียงล้อรถม้าที่เคยบดเบียดกับถนนลูกรังขรุขระ บัดนี้เปลี่ยนเป็นเสียงกระทบเบาๆ บนพื้นหินเขียวขัดมันที่ปูลาดไว้อย่างเป็นระเบียบ เบื้องหน้าคือ เจียงหนานดินแดนแห่งสายน้ำและขุนเขาที่เลื่องลือว่างดงามดุจภาพวาดสวรรค์คลองขุดสายเล็กสายน้อยไหลเลี้ยวลดผ่านกลางเมือง เชื่อมต่อกันด้วยสะพานหินทรงโค้งดุจพระจันทร์เสี้ยว เรือพายลำน้อยใหญ่สัญจรขวักไขว่ พ่อค้าแม่ขายส่งเสียงร้องขายของด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่ฟังดูอ่อนหวานรื่นหูราวกับกำลังขับร้องเพลงพื้นบ้าน"ถึงแล้วหรือขอรับ?"อาเนี่ยนชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างรถม้า ดวงตาเบิกกว้างมองดูโคมไฟหลากสีที่ห้อยระย้าตามชายคาเรือนไม้ริมน้ำ"ที่นี่สวยกว่าในภาพวาดที่ท่านลุงจ้าวส่งไปให้ดูเสียอีก!"หลี่เฉิงที่ทำหน้าที่บังคับรถม้าด้วยตนเอง กระตุกบังเหียนเบาๆ ให้ม้าชะลอฝีเท้าลง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ซึมซับบรรยากาศที่ไร้ซึ่งกลิ่นคาวเลือดและไร้ซึ่งความตึงเครียด"ใช่แล้วลูกรัก... ที่นี่คือบ้านใหม่ของพวกเรา"ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่า

กลิ่นน้ำตาลเคี่ยวไหม้หอมหวานลอยอบอวลไปทั่วตรอกขนมหวานที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงตะโกนเรียกลูกค้าของพ่อค้าแม่ขายดังสอดประสานกับเสียงหัวเราะของเด็กๆ แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบไม้เสียบผลซานจาเคลือบน้ำตาลสีแดงสดที่เรียงรายอยู่หน้าร้าน สะท้อนประกายวาววับล่อตาล่อใจอาเนี่ยนในชุดผ้าฝ้ายสีครามสะอาดตายืนนิ่งอยู่หน้าร้าน มือขวาจูงมือป้อมๆ ของหลี่เยว่น้องสาวฝาแฝดวัยเตาะแตะที่กำลังจ้องมองถังหูลู่ด้วยดวงตาเป็นประกายน้ำลายสอ ส่วนด้านหลังมีเสี่ยวจูยืนอุ้ม หลี่ซินทารกน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในห่อผ้า คอยระวังภัยอยู่ไม่ห่าง"อยากกินหรือ?" อาเนี่ยนก้มลงถามน้องสาว น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย"อื้อ! ...แดงๆ... กิน!" หลี่เยว่พยักหน้าหงึกหงัก ชี้นิ้วสั้นๆ ไปที่ไม้ขนม"เถ้าแก่... เอาสองไม้ขอรับ"อาเนี่ยนล้วงถุงเงินใบเล็กออกมาหยิบเหรียญอีแปะส่งให้พ่อค้า ท่าทางคล่องแคล่วและรู้ความเกินวัยเจ็ดขวบ ทำให้เถ้าแก่ร้านยิ้มเอ็นดูขณะที่เด็กชายรับขนมมาถือไว้ และกำลังจะก้มลงส่งให้น้องสาวพลั่ก!แรงกระแทกอย่างรุนแรงจากด้านหลังชนเข้าที่ไหล่ของอาเนี่ยนจนเซถลา ไม้ถังหูลู่ในมือหลุดร่วงลงพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น น้ำตาลเคลือบสีแ

แสงตะวันยามเช้าที่สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำทะเลสาบซีหู ควรจะเป็นสัญญาณแห่งความสงบสุขของวันใหม่ ทว่าเช้านี้... บรรยากาศหน้าคฤหาสน์ตระกูลหลี่กลับตลบอบอวลไปด้วยฝุ่นควันและไอสังหารที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออกเสียงกีบม้านับร้อยคู่ย่ำลงบนพื้นหินหน้าคฤหาสน์ดังกึกก้องกัมปนาท พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับปฐพีสะเทือนเลื่อนลั่น นกกาที่เกาะอยู่ตามยอดไม้บินแตกฮือขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความตื่นตระหนกกองทหารรักษาการณ์ประจำเมืองเจียงหนานในชุดเกราะหนังสีน้ำตาลเข้ม สวมหมวกเหล็กทรงกลม ถือหอกยาวปลายแหลมคมกริบ ยืนเรียงหน้ากระดานล้อมกรอบคฤหาสน์ตระกูลหลี่ไว้อย่างแน่นหนาทุกทิศทาง ธงบัญชาการปักอักษร 'จาง' โบกสะบัดพัดพลิ้วตามแรงลมเบื้องหน้ากองทหาร บุรุษร่างท้วมในชุดขุนนางเต็มยศสีแดงเลือดหมู นั่งอยู่บนหลังม้าสีขาวปลอด ใบหน้ากลมแป้นที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความโทสะ แดงก่ำจนเกือบเป็นสีม่วงคล้ำ หนวดเคราสั้นๆ สั่นระริกตามแรงตะโกนข้างกายเขามีเกี้ยวหามเปิดประทุน บนนั้นคือนายน้อยจางในสภาพที่มีผ้าพันแผลพอกทั่วตัวราวกับดักแด้ แขนซ้ายถูกดามด้วยไม้ไผ่ ใบหน้าบวมช้ำยังคงฉายแววเคียดแค้นชิงชัง"ท่านพ่อ! ที่นี่แหละ! บ้านของไอ้คนแซ่หลี่!"