วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 341 - チャプター 350

ป้ายไม้หนานมู่สีแดงชาดขนาดมหึมา สลักเสลาด้วยอักษรสีทองคำว่า 'หอโอสถจี้ซื่อ' ถูกเชือกป่านเส้นหนาดึงรั้งขึ้นไปแขวนไว้เหนือคานประตูไม้ ท่ามกลางเสียงประทัดมงคลที่จุดดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสายฟ้าฟาดต่อเนื่องควันสีขาวจากการจุดประทัดลอยฟุ้งกระจายไปทั่วถนนสายหลักของเมืองเจียงหนาน ผสมผสานกับกลิ่นหอมสดชื่นของสมุนไพรตากแห้งที่ลอยออกมาจากภายในตัวอาคาร อาคารไม้สองชั้นที่เคยเป็นร้านค้าเก่าซอมซ่อ บัดนี้ได้รับการบูรณะจนงดงามวิจิตร โอ่อ่า และกว้างขวาง แสงแดดยามสายส่องกระทบอักษรทองบนป้ายจนเกิดประกายระยิบระยับ ดึงดูดสายตาของชาวบ้านร้านตลาดที่เดินผ่านไปมา"หอโอสถเปิดใหม่หรือ? ...ชื่อจี้ซื่อ ช่างมีความหมายลึกซึ้งนัก" หญิงชราหาบผักเอ่ยถามคนข้างๆ"ใช่... ข้าได้ยินมาว่าที่นี่รักษาฟรีสำหรับคนยากไร้ ค่ายาก็ไม่คิดแม้แต่อีแปะเดียว สมกับชื่อที่แปลว่าช่วยเหลือผู้คนจริงๆ" ชายหนุ่มแบกข้าวสารตอบพลางชี้ชวนให้ดูด้วยความศรัทธา "เจ้าของคือฮูหยินตระกูลหลี่ คหบดีผู้ใจบุญที่เพิ่งย้ายมา... นางงดงามดั่งเทพธิดาเดินดิน แถมยังมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศที่ร่ำเรียนมาจากหมอเทวดา"ภายในโถงชั้นล่างที่จัดเป็นห้องตรวจโรคอย่างเป็นระเบียบหลินหว

กลิ่นสมุนไพรต้มที่เคยหอมกรุ่นเป็นเอกลักษณ์ของหอโอสถจี้ซื่อ บัดนี้ถูกกลบจนสิ้นด้วยกลิ่นแป้งร่ำและเครื่องหอมราคาแพงที่ฉุนกึกจนน่าเวียนหัว แสงแดดยามสายส่องลอดม่านไม้ไผ่เข้ามา เผยให้เห็นแถวของคนป่วยที่ยาวเหยียดผิดปกติทว่าคนป่วยในวันนี้กลับไม่มีผู้ใดสวมเสื้อผ้าเก่าขาด หรือมีท่าทีอิดโรยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ทุกคนล้วนเป็นคุณชายจากตระกูลคหบดีในชุดผ้าไหมปักลายวิจิตร ใบหน้าขาวผ่องประทินโฉมมาอย่างดี มือถือพัดจีบโบกสะบัดด้วยท่วงท่าเจ้าสำราญหลินหว่านนั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจโรคด้วยสีหน้าเรียบเฉย พยายามข่มความเหนื่อยหน่ายที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก นิ้วเรียวงามวางทาบลงบนข้อมือของคนไข้รายที่สิบของเช้านี้... ซึ่งชีพจรเต้นแรงและมั่นคงดุจวัวคะนองศึก"ท่านเพียงแค่นอนน้อย ดื่มน้ำขิงร้อนๆ สักถ้วยก็พอแล้วเจ้าค่ะ" นางเอ่ยเสียงเรียบ ดึงมือกลับอย่างสุภาพ "เชิญท่านต่อไป""โอ้ย... หมอหญิงหลิน... ข้า... ข้าเจ็บหน้าอกเหลือเกิน"คุณชายสกุลหวัง บุตรชายเจ้าของโรงทอผ้าที่ใหญ่ที่สุดในเมือง แทรกตัวเข้ามานั่งแทนที่ทันที เขากุมหน้าอกข้างซ้าย ทำสีหน้าบิดเบี้ยวปานจะขาดใจตาย แต่สายตากลับจับจ้องใบหน้างดงามของหมอหญิงอย่างไม่วางตา ราว

ราตรีกาลแห่งเทศกาลหยวนเซียวเวียนมาบรรจบ เมืองเจียงหนานถูกย้อมไปด้วยแสงสีตระการตาจากโคมไฟนับแสนดวงที่ประดับประดาไปทั่วทุกหลังคาเรือนและกิ่งไม้ ทว่าภายในคฤหาสน์ตระกูลหลี่ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความลับและเล่ห์กลหลี่เฉิงยืนกอดอกอยู่หน้าเรือนรับรองของเด็กๆ มือหนาข้างหนึ่งยื่นถุงเงินที่หนักอึ้งส่งให้ โม่หยิงและเสี่ยวจู ส่วนอีกมือยื่นตั๋วแลกเงินปึกใหญ่ให้แม่นมอาวุโส"แม่นม... กล่อมอาซินให้หลับสนิท อย่าให้นางตื่นมาร้องไห้" หลี่เฉิงสั่งกำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดขาด ก่อนจะหันไปหากลุ่มองครักษ์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าตอนวางแผนลอบโจมตีค่ายศัตรู"ส่วนพวกเจ้า... ฟังให้ดี หน้าที่ของพวกเจ้าในคืนนี้คือสกัดกั้นข้าศึก ห้ามให้เจ้าลิงทโมนสามตัวนั่นหลุดลอดออกมาจากเรือนได้เป็นอันขาด หากพวกเขาร้องจะหาพ่อแม่ จงใช้ทุกวิถีทางเบี่ยงเบนความสนใจ... ซื้อขนม เล่านิทาน หรือจะตีลังกาให้ดูก็สุดแล้วแต่พวกเจ้า"เขากำชับหนักแน่น "แลกกับอิสรภาพของข้าในคืนนี้... เงินถุงนี้คือรางวัล"โม่หยิงรับถุงเงินมาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ขณะที่เสี่ยวจูยิ้มร่าเริง "วางใจเถิดเจ้าค่ะนายท่าน! ตราบใดที่ท้องอิ่ม คุณหนูคุณชายไ

โคมไฟระย้าที่ทำจากแก้วเจียระไนส่องประกายวูบวาบแข่งกับแสงเทียนนับร้อยเล่มภายในห้องจัดเลี้ยงของสมาคมคหบดีเมืองเจียงหนาน กลิ่นสุราชั้นดีลอยคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นเครื่องหอมราคาแพงและกลิ่นเหงื่อไคลของความโลภ เสียงพูดคุยจอแจ หัวเราะต่อกระซิก และเสียงกระทบกันของถ้วยชามดังเซ็งแซ่หลินหว่านในชุดไหมสีม่วงอ่อนปักลายดอกบัวดูสง่างามและโดดเด่นท่ามกลางเหล่าพ่อค้าวานิช นางยืนถือจอกสุราด้วยรอยยิ้มการค้า พยายามรักษามารยาทต่อคู่สนทนาที่กำลังรุกไล่พื้นที่ส่วนตัวอย่างหนัก"ฮูหยินหลิน... กิจการหอโอสถของท่านช่างน่าสนใจนัก"'คุณชายเฉิน' พ่อค้าไหมหน้าใหม่จากเมืองหลวงผู้มีใบหน้าขาวผ่องราวกับสตรี ขยับตัวเข้ามาประชิดจนไหล่แทบจะชนกัน แววตาของเขากวาดมองเรือนร่างของหญิงสาวอย่างจาบจ้วง ไม่เกรงใจสายตาผู้คน"แต่เจียงหนานมันเล็กเกินไปสำหรับหงส์งามเช่นท่าน... ข้ามีเส้นสายในเมืองหลวง หากท่านยอมร่วมทุนกับข้า... ข้าสัญญาว่าจะพาท่านไปเปิดหูเปิดตาชมความรุ่งโรจน์ที่ท่านไม่เคยเห็น"หลี่เฉิงยืนกอดอกอยู่ด้านหลังภรรยาเพียงก้าวเดียว ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยดุจรูปสลักหิน เขาสวมชุดผ้าไหมสีดำเรียบง่ายไร้ลวดลาย ทำให้ดูเหมือนผู้ติดตามมากกว่า

ความเงียบสงบยามบ่ายของคฤหาสน์ตระกูลหลี่ถูกทำลายลงในพริบตาเพล้ง!เสียงกระเบื้องเคลือบราคาแพงตกกระทบพื้นหินขัดมันดังสนั่นหวั่นไหว เศษชิ้นส่วนกระเด็นกระจายไปทั่วโถงกลางเรือน ก้องสะท้อนไปตามระเบียงทางเดิน แสงแดดที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายขึ้นมาในอากาศท่ามกลางกองซากปรักหักพังนั้น... มีร่างเล็กๆ สองร่างยืนตัวแข็งทื่อหลี่หยางและหลี่เยว่ฝาแฝดชายหญิงวัยสี่ขวบ ยืนไหล่ชิดกัน เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยโคลนสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยเท้าเล็กๆ เปื้อนโคลนประทับรอยเป็นทางยาวตั้งแต่นอกชานเข้ามาจนถึงจุดเกิดเหตุตรงหน้าพวกเขา คือซากของแจกันลายครามสมัยราชวงศ์ก่อน... ของสะสมชิ้นโปรดที่หลินหว่านรักนักรักหนา"ใคร... ทำ?"เสียงทุ้มต่ำที่กดลึกในลำคอดังขึ้นจากด้านหลัง หลี่เฉิงเดินออกมาจากห้องหนังสือ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง คิ้วขมวดมุ่นจนแทบชนกัน เขากวาดสายตามองซากแจกัน แล้วเลื่อนขึ้นไปมองลูกแฝดที่ยืนตัวสั่นเทิ้มดุจลูกนกตกน้ำ"ข้าถามว่า... ใครเป็นคนชน?"บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงทันที สาวใช้ที่ยืนอยู่แถวนั้นต่างพากันก้มหน้า ไม่กล้าสบตานายท่านยามโกรธหลี่เยว่แฝดผู้น้องเม้มปากแน่น น้ำตาเอ่อคลอเบ้า