วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ล้อรถม้าประทับตราพยัคฆ์คำรามบดเบียดไปกับพื้นหิมะที่เริ่มละลายเป็นโคลนตม หน้าจวนสกุลหลินที่ดูทรุดโทรมกว่าความทรงจำในอดีต บานประตูไม้สักสีแดงลอกร่อนถูกเปิดออกกว้างรอรับการมาเยือนของผู้สูงศักดิ์ทันทีที่หลินหว่านก้าวลงจากรถม้าในชุดคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีขาวบริสุทธิ์ บรรดาบ่าวไพร่สกุลหลินต่างรีบก้มศีรษะลงต่ำจนหน้าผากชิดพื้น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดเกรง ไม่ใช่เกรงบารมีของคุณหนูใหญ่ที่แต่งออกไป แต่เกรงรัศมีอำมหิตขององครักษ์วังอ๋องสิบนายที่ยืนกระชับดาบทะมึนอยู่ด้านหลังนางราวกับยมทูต"เชิญพระชายา..."พ่อบ้านสกุลหลินเอ่ยเสียงสั่น นำทางเข้าไปยังโถงรับรองหลักกลิ่นกำยานราคาถูกฉุนกึกโชยมาแตะจมูกทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู หลินหว่านยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดจมูกเล็กน้อย สายตากวาดมองไปทั่วห้องโถงที่คุ้นเคยภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้นางเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความสมเพชบนเก้าอี้ประธานไม้ฮวาหลี... ใต้เท้าหลิน ผู้เป็นบิดาที่ในจดหมายระบุว่า 'ลมหายใจรวยริน' กำลังนั่งไขว่ห้าง เอนกายพิงพนักอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือถ้วยชาเคลือบสีเขียวหยก ผิวพรรณบนใบหน้าอิ่มเอิบแดงปลั่ง ไม่มีเค

เสียงกุกกักจากการขนย้ายหีบสมบัติไม้การบูรหน้าจวนสกุลหลินดังอึกทึก กลายเป็นฉากบังหน้าชั้นยอดที่หลินหว่านวางหมากไว้อย่างแยบยล ความโกลาหลของบ่าวไพร่และเสียงตะโกนสั่งงานของหัวหน้าองครักษ์ ดึงดูดความสนใจของทหารยามเกือบทั้งหมดไปที่ลานหน้าในเงามืดของตรอกหลังห้องครัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเศษอาหารเน่าเสีย ร่างสองร่างในชุดผ้าดิบสีเทาหยาบๆ ของสาวใช้ก้นครัวกำลังลัดเลาะผ่านกองฟืนอย่างเงียบเชียบ เนื้อผ้าหยาบกระด้างเสียดสีผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนแสบคัน แต่หลินหว่านกัดฟันข่มความรำคาญใจนางใช้เขม่าก้นหม้อป้ายตามใบหน้าขาวผ่องจนมอมแมม บดบังความงามล่มเมืองให้เหลือเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ดูสกปรกมอมแมม นางกระชับผ้าคลุมศีรษะเก่าๆ เดินก้มหน้าเดินตามหลังเสี่ยวจูที่ทำทีเป็นแบกตะกร้าจ่ายตลาดลอดผ่านประตูหลังที่ไร้คนเฝ้า"ทางนี้เจ้าค่ะ..." เสี่ยวจูกระซิบเสียงเบาหวิว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก "ทหารยามเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อครู่"เมื่อพ้นเขตจวนสกุลหลินและสายตาขององครักษ์ ทั้งสองรีบแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนที่พลุกพล่านของตลาดตะวันตกกลิ่นคาวปลาสด กลิ่นเหงื่อไคล และกลิ่นควันไฟจากการย่างเนื้อลอยคละคลุ้

ความเงียบสงัดของราตรีกาลในจวนสกุลหลินถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองทหารเกราะดำ บรรยากาศภายในจวนที่เคยทรุดโทรมและเงียบเหงา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นค่ายทหารขนาดย่อมหลี่เฉิงไม่เพียงแค่มาเยี่ยมเยียน แต่เขายึดพื้นที่ทุกตารางนิ้วของจวนสกุลหลินไว้ใต้อำนาจเบ็ดเสร็จ บ่าวไพร่สกุลหลินถูกไล่ต้อนให้ไปรวมกันที่เรือนคนใช้ ทหารยามรักษาการณ์ประจำจุดเข้าออกทุกทิศทาง แม้แต่มดตัวเดียวก็อย่าหวังว่าจะเล็ดลอดออกไปได้ภายในห้องนอนแขกของเรือนตะวันออกที่คับแคบและอับชื้น แสงเทียนไขเล่มใหญ่ส่องสว่างวูบวาบไล่ความมืดหลี่เฉิงถอดเสื้อคลุมกันลมที่เปียกชื้นออก โยนส่งให้องครักษ์หน้าห้อง ก่อนจะปิดประตูลงกลอนด้วยตนเอง เสียงท่อนไม้ขัดบานประตูดัง กึก สะท้อนก้องในหัวใจของหลินหว่านที่นั่งตัวลีบอยู่บนตั่งไม้"ห้องหับคับแคบไปหน่อย... แต่ก็อบอุ่นดี"แม่ทัพหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ไร้เครื่องเรือนหรูหรา สายตามาหยุดอยู่ที่เตียงไม้หลังเล็กที่มีฟูกเก่าๆ ปูรอง"คืนนี้เราคงต้องนอนเบียดกันสักหน่อย"เขาพูดพลางเดินตรงเข้ามาหานาง เริ่มปลดเข็มขัดหนังคาดเอวออก

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงโชยคลุ้งขึ้นมาจากท่อระบายน้ำทิ้งท้ายตรอกมืด ฝาท่อหินที่หนักอึ้งถูกดันเปิดออกอย่างยากลำบาก ก่อนที่มือเล็กๆ ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนตมและตะไคร่น้ำจะตะเกียกตะกายยึดขอบปากท่อไว้ร่างมอมแมมของเสี่ยวจูคืบคลานขึ้นมาจากความมืดมิด เนื้อตัวเปียกโชกไปด้วยน้ำเสียสีดำคล้ำที่ส่งกลิ่นฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ผิวขาวผ่องตามแขนขาเต็มไปด้วยรอยถลอกและเลือดซึมจากการครูดกับผนังหินหยาบ"แฮ่ก... แฮ่ก..."สาวใช้ตัวน้อยนอนแผ่หราอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบ หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรงเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ขาสองข้างสั่นเทาจนแทบไม่มีแรงยืน แต่นางรู้ดีว่าเวลามีค่าดั่งทองคำ"ต้องไป... ต้องรีบไป..."เสี่ยวจูกัดฟันลุกขึ้นยืน โซซัดโซเซพาร่างกายที่เหม็นโฉ่ลัดเลาะไปตามเงามืดของตรอกซอย หลีกเลี่ยงแสงไฟและผู้คน นางวิ่งฝ่าลมหนาวด้วยเท้าเปล่าที่เริ่มด้านชา ความเจ็บปวดจากบาดแผลถูกความมุ่งมั่นที่จะช่วยนายหญิงกดทับไว้จนสิ้นณ ห้องนอนแขก จวนสกุลหลินในขณะที่เสี่ยวจูกำลังวิ่งฝ่าความมืด หลินหว่าน กำลังเผชิญหน้ากับความตึงเครียดที่แทบหยุดหายใจก๊อก!

ตุ้บ!ร่างของหลินหว่านร่วงลงกระแทกพื้นหิมะที่ถูกทับถมจนแข็งกระด้าง ความสูงจากหน้าต่างเรือนยกพื้นสูงส่งแรงสะเทือนแล่นพล่านขึ้นมาตามข้อเท้าและกระดูกสันหลัง ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นเข้าสู่หน้าท้องน้อยจนนางต้องงอตัวลง กัดฟันแน่นเพื่อข่มเสียงร้อง"คุณหนู! เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ!"เสี่ยวจูที่กระโดดลงมาก่อนหน้ารีบถลันเข้ามาประคอง ใบหน้ามอมแมมของสาวใช้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก"ข้า... ไม่เป็นไร" หลินหว่านสูดหายใจลึก พยายามยันกายลุกขึ้นด้วยขาที่สั่นเทา มือข้างหนึ่งกุมท้องไว้แน่นราวกับจะปกป้องชีวิตน้อยๆ ภายใน "รีบไป... ก่อนที่พวกมันจะแห่กันมา"เบื้องบนเหนือศีรษะ เสียงดาบปะทะกันและเสียงตะโกนด่าทอยังคงดังระงม ชายชุดดำผู้นั้นกำลังยื้อเวลาให้อย่างสุดชีวิต แต่คงต้านทานได้ไม่นาน"ทางนี้เจ้าค่ะ!"เสี่ยวจูคว้าข้อมือนายหญิง ออกแรงดึงให้วิ่งฝ่าความมืดเข้าไปในสวนหลังจวนบรรยากาศรอบด้านโกลาหลวุ่นวาย แสงเพลิงสีส้มฉานจากคลังเสบียงที่กำลังลุกไหม้สาดส่องไปทั่วท้องฟ้า ย้อมหิมะสีขาวให้กลายเป็นสีเลือด เงาตะคุ่มของบ่าวไพร่และทหารที่วิ่งวุ่นดับไฟกลายเป