Lahat ng Kabanata ng ปริศนาชะตาชายารัก: Kabanata 91 - Kabanata 100

ท่ามกลางลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดเอื่อยทว่ายังคงความหนาวเหน็บ หลิวรุ่ยหลินในร่างของเหยาหลิงเจินยืนนิ่งอยู่หน้าโถงตำหนักอันโอ่อ่า ดวงตากลมโตทอดมองลอดประตูที่เปิดกว้างเข้าไปสู่ด้านใน ที่นั่นมืดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นกำยานหอมกรุ่น นางเห็นเพียงเงาร่างของสตรีสูงศักดิ์ประทับอยู่หลังม่านฉลุที่วิจิตรบรรจง แสงเทียนภายในโถงวูบไหวสะท้อนกับเครื่องประดับทองคำจนดูพร่าเลือน ราวกับนางกำลังจ้องมองเข้าไปในป่าลึกที่ซ่อนสัตว์ร้ายไว้เบื้องหลังในขณะที่คนยืนรออย่างนางถูกลมหนาวกรีดผิว คนข้างในกลับได้เสวยสุขท่ามกลางความอบอุ่นของมังกรดิน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนที่น้ำเสียงทรงอำนาจจะดังแว่วออกมาจากความมืดนั้น“นั่นใช่บุตรสาวคนเล็กของเหยาจิ้นทงหรือไม่ เจ้าชื่ออะไรนะ”‘ให้คนไปเชิญข้าถึงจวนได้ แต่กลับมาถามว่าข้าชื่ออะไรอย่างนั้นรึ หึ! สตรีชนชั้นสูงพวกนี้ ท่าทางสติจะไม่ค่อยดีสินะ’ หลิวรุ่ยหลินเย้ยหยันอยู่ในใจ แต่ภายนอกยังคงรักษากิริยาพลางเอ่ยตอบเสียงสดใส“หม่อมฉันเหยาหลิงเจิน ถวายพระพรไทเฮา ทรงพระเจริญพันปี พันปี พันพันปีเพคะ”คำถวายพระพรที่ชัดเจนและกิริยาที่ดูเรียบร้อยพอเหมาะของนาง ทำให้คนข้างในโถงที่ต้องการเห็

เสียงของมู่หย่งฉีเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองอย่างปิดไม่มิด ทำให้ฮองเฮาที่ประทับอยู่ข้างไทเฮาถึงกับชะงักงัน พระหัตถ์ที่ทรงพระพัดอยู่พลันสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตระหนก แม้ก่อนหน้านี้พระนางจะ คอยลอบสังเกตสีหน้าของหลิวรุ่ยหลินอยู่ตลอด ทว่าการที่อีกฝ่ายกลับหมดสติไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ ทำให้ฮองเฮาเริ่มทรงใจคอไม่ดีหรือว่านางจะอ่อนแอกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้จริงๆ พระขนงของฮองเฮาขมวดมุ่น หากบุตรสาวผู้นี้ของเหยาจิ้นทงเป็นอันใดไปในตำหนักไทเฮา เกรงว่าจวนเจิ้นหนิงโหวคงไม่อยู่เฉยเป็นแน่“หย่งฉี ใจเย็นๆ ก่อน ข้าว่าเจ้ารีบพาคุณหนูเหยาไปพักที่ห้องปีกข้างของตำหนักก่อนเถิด ลมข้างนอกนี่หนาวนัก” ฮองเฮารีบมีกระแสรับสั่งขัดสถานการณ์ตึงเครียดระหว่างสองแม่ลูกอย่างรวดเร็ว “ซือกูกูให้คนไปตามหมอหลวงมาที่นี่เดี๋ยวนี้”“เพคะ” ซือกูกูหันไปสั่งนางกำนัลรุ่นเล็กให้ออกไปตามหมอหลวงมู่หย่งฉีขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาไม่แม้แต่จะมองพระพักตร์ไทเฮา แต่กลับรีบอุ้มร่างที่ไม่ได้สติของหลิวรุ่ยหลินมุ่งหน้าไปยังห้องปีกข้างตามที่ฮองเฮาแนะนำ เมื่อวางร่างบางลงบนเตียงนุ่มและห่มผ้าให้อย่างหนาแน่นแล้ว มู่หย่งฉีก็นำสำรวจใบหน้าซีดเซียวของนางอีกคร

หลังจากเว้นจังหวะดูปฏิกิริยาของพระมารดาครู่หนึ่ง มู่หย่งฉีพลันก้าวเข้ามาอีกครึ่งก้าว มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มยั่วที่ไปไม่ถึงดวงตา“ในเมื่อพวกพระองค์หาคนที่ดีกว่านี้ไม่ได้ กระหม่อมจึงเลือกสตรีที่ถูกตาต้องใจตนเอง ซึ่งคนคนนั้นก็คือเหยาหลิงเจิน”ไทเฮาได้ยินคำยืนยันว่าเขาคิดจะแต่งกับคนเขลาผู้หนึ่งจริงๆ ก็โกรธกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง “มู่หย่งฉี! ตนเองเป็นถึงเว่ยอ๋อง การเลือกสตรีสติไม่สมประกอบมาเป็นพระชายาให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะแบบนี้ ไม่เรียกว่าอกตัญญูแล้วจะให้ข้าเรียกว่าอะไร”มู่หย่งฉียิ้มเย็น “สำหรับอ๋องเสเพลไร้แก่นสารที่ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในแคว้นบรรณาการเช่นกระหม่อม การได้พระชายาที่งดงามและเข้าตำราลูกดกมาสืบทอดวงศ์ตระกูลให้นั้น... นี่ก็นับว่ากตัญญูต่อบรรพชนมากพอแล้วมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”“ยังไงข้าไม่มีวันยอมรับนาง” ไทเฮายืนกรานเสียงสั่น“แต่กระหม่อมไม่คิดเช่นนั้น เหยาหลิงเจินต้องได้เป็นชายาของกระหม่อมแน่นอน” มู่หย่งฉีทิ้งจังหวะหายใจเพียงครู่ ก่อนจะเน้นคำพูดถัดมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ “ส่วนเรื่องเจิ้นหนิงโหว กระหม่อมมิได้ขู่ หากเขาทราบว่าเสด็จแม่ทรงสั่งสอนเหยาหลิงเจินจนหมดสติไปเช่นนี้ ชาย

บรรยากาศภายในจวนฉินอ๋องวันนี้ยังคงเงียบสงบ และเต็มไปด้วยระเบียบวินัยเช่นเคย ทว่าความเงียบสงบนั้นพลันถูกทำลายลงเมื่ออาคันตุกะหน้าเดิมที่บ่าวไพร่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีก้าวเข้ามามู่หย่งฉีเดินนำหน้าเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คนในจวนต่างรู้ดีว่า ‘งานเข้า’ แน่ๆ ด้านหลังเขามีหวงเชียนเล่อที่เดินตามมาด้วยสีหน้ากึ่งระอา และจิงจื่อที่กอดกล่องไม้ฉลุลายอย่างประคับประคองราวกับแบกสมบัติล้ำค่าเอาไว้“ไปแจ้งพระชายา เว่ยอ๋องมาคารวะเยี่ยมเยียน และสนทนาเรื่องสัพเพเหระ”คำสั่งที่ชัดเจนของมู่หย่งฉีทำให้พ่อบ้านชราลอบถอนหายใจ แม้จะรู้ว่าเว่ยอ๋องตรงมาหาพระชายาก่อนแบบนี้ต้องมีเรื่องที่ตนเองจัดการไม่ได้ จนต้องลากท่านอ๋องของพวกเขาไปร่วมวงลำบากด้วยแน่ๆ แต่ใครเล่าจะกล้าขัดใจอ๋องเสเพลผู้นี้ได้ที่ศาลากลางสวนดอกเหมย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยลอยมาตามลม เยี่ยนเยว่ฉีหรือฉินหวางเฟยผู้มีใบหน้าอ่อนหวานและงามสง่าดุจเทพธิดาจันทรา กำลังนั่งรอการมาเยือนของน้องชายสามีด้วยท่าทีสงบ เมื่อเห็นร่างสูงของมู่หย่งฉีเดินเข้ามาพร้อมบริวาร นางก็ยกยิ้มบางๆ อย่างรู้ทันในเจตนา“หย่งฉีวันนี้มาหาข้าไ

มู่เลี่ยงหรงนิ่งงันไปครู่ใหญ่ สายตาที่เคยเฉียบคมยามนี้กลับสั่นไหวด้วยความหนักใจอย่างเห็นได้ชัด เขาปรายตามองน้องชายด้วยแววตาเคร่งเครียด“หย่งฉี เจ้ามิได้กำลังพูดเรื่องเล่นสนุกในหอคณิกาอยู่นะ การแต่งชายาเอกคือหน้าตาของจวนอ๋องและราชวงศ์” มู่เลี่ยงหรงเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คุณหนูสี่แห่งจวนเจิ้นหนิงโหวผู้นั้น... อย่างไรเสียคนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็ตราหน้าว่านางเป็นคนเขลา หากเจ้าดึงดันจะรับนางเข้าจวนให้ได้ ข้าเห็นว่าการรับนางมาเป็นเพียงชายารองก็น่าจะเพียงพอแล้ว อย่างไรเสียฐานะบุตรสาวของตระกูลโหวก็มิได้ด้อยจนเกินไปนัก อีกทั้งยังช่วยลดแรงกดดันจากเสด็จแม่และฝ่าบาทลงได้มาก”เยี่ยนจิ้นหลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังฉินอ๋องยังคงรักษากิริยาสงบนิ่ง ทว่าดวงตาเรียวคมกลับพราวระยับด้วยความบันเทิงใจ กุนซือผมเงินไม่ได้มีความคิดจะเอ่ยปากช่วยผู้ใด เขาเพียงแค่นึกสนุกที่ได้เห็นผู้สูงศักดิ์มานั่งถกเถียงเรื่องสตรีจนหน้าดำหน้าแดง สำหรับเขาแล้ว ความวุ่นวายในจวนอ๋องเช่นนี้ช่างน่ารื่นรมย์ยิ่งกว่างานเลี้ยงฉลองชัยชนะเสียอีก“ไม่ได้นะเสด็จพี่” มู่หย่งฉีโพล่งขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นไม่มีร่องรอยของความเสเพลเหลืออยู่เลยแ