All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 81 - Chapter 90

บรรยากาศภายในรถม้าที่เคลื่อนตัวออกจากจวนเจิ้นหนิงโหวอบอวลไปด้วยความเงียบที่ชวนให้ใจสั่น มู่หย่งฉีนั่งพิงผนังรถม้าอย่างสง่างาม สายตาจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งห่างออกไปเล็กน้อย แสงโคมจากภายนอกที่สาดเข้ามาเป็นระยะกระทบใบหน้าที่แต่งแต้มจนงดงามหมดจดของนาง หัวใจของเขาที่เคยด้านชาจากการชิงดีชิงเด่นในวังหลวงกลับรู้สึกพองฟูขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เขามองท่าทางที่นางดูจะประหม่าเล็กน้อย จึงยกมือขึ้นตบเบาะข้างกายเบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม “เจินเอ๋อร์ มานี่มา... มานั่งข้างข้า”หลิวรุ่ยหลินในร่างเหยาหลิงเจินทำทีเป็นเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะขยับกายเข้าไปนั่งเคียงข้างเขาตามคำสั่ง มู่หย่งฉีถือโอกาสนั้นรั้งมือเล็กของนางมากุมไว้ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ pนไปด้วยความภาคภูมิใจลึกๆ “เจินเอ๋อร์... เมื่อครู่ที่เจ้าถึงขั้นยอมร้องไห้โยเยใส่ท่านโหว เป็นเพราะเจ้าอยากออกมาเที่ยวงานโคมไฟกับข้าขนาดนั้นเลยหรือ”นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมมีประกายหยาดน้ำน้อยๆ จากการตีบทแตกเมื่อครู่ดูใสซื่อจนคนมองใจละลาย นางคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มสดใส พลางเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก “ก็อยู่กับท่านอ๋องสนุกที่สุดเลยนี่นา ถึงท่า

เรือสำราญลำใหญ่ลอยลำอย่างมั่นคงอยู่กลางแม่น้ำกว้างใหญ่ เสียงคลื่นกระทบแคมเรือเบาๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด มู่หย่งฉีประคองหลิวรุ่ยหลินขึ้นมายังชั้นสองของเรือ ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นพื้นที่เปิดโล่ง มีโต๊ะไม้ตัวเตี้ยตั้งอยู่กลางพรมผืนหนา บนโต๊ะเต็มไปด้วยขนมหวานหน้าตาน่ากินและกาน้ำชาที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นหลิวรุ่ยหลินแสร้งทำตาโตพลางรีบวิ่งไปที่ริมระเบียงเรือ นางวางโคมกระต่ายลงข้างกายแล้วเกาะขอบระเบียงมองลงไปในน้ำ “ท่านอ๋อง ดูสิ! ในน้ำก็มีกระต่ายด้วย กระต่ายในน้ำกำลังเต้นระบำอยู่เลย”มู่หย่งฉีหัวเราะเบาๆ เดินตามมาหยุดยืนซ้อนหลังร่างบาง สายตาของเขามองตามนิ้วเล็กๆ ที่ชี้ไปยังเงาสะท้อนของแสงโคมบนผิวน้ำ “นั่นมันแสงจากเรือเราต่างหากเล่า เด็กโง่ คลื่นกระทบเงาโคมที่สะท้อนในน้ำ เงากระต่ายก็เลยสั่นตามไปด้วยอย่างไรเล่า”“กระต่ายขี้หนาวเหรอ ถึงได้สั่นแบบนั้น” นางหันกลับมาเอ่ยถามด้วยสีหน้าซื่อๆ อีกครา ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบของมู่หย่งฉีห่างเพียงคืบ แสงจากโคมไฟสีนวลขับเน้นให้ใบหน้าของนางดูงดงามละมุนตาจนเขาแทบจะ

หลังจากไปเรียนมารยาทกับกัวรั่วชิงหลายครั้ง หลิวรุ่ยหลินจึงมีเหตุให้ทำตัวรู้ความมากขึ้น นางสามารถใช้คำพูดแบบคนปกติได้บ่อยโดยไม่ถูกสงสัย ทำให้ไม่ต้องฝืนวางท่าเหมือนเด็กไม่รู้มารยาทตลอดเวลาเหมือนแต่ก่อน ครานี้นางย่อกายลงอย่างอ่อนช้อย ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ มองบุรุษทั้งสามอย่างใสซื่อ“เอ๋... ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง... พวกท่านไม่ไปทำงานกันหรือเจ้าคะ?”ประโยคเรียบง่ายนั้นเปรียบเสมือนหมัดที่ต่อยเข้ากลางใจคนที่ใจคอร้อนรนจนต้องลางานทั้งสาม เหยาจิ้นอวี๋ถึงกับรีบวางจอกชาลง ส่วนเหยาหมิงหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู“วันนี้พ่อรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว งานที่ศาลต้าหลี่ก็ให้คนไปจัดการแทนแล้ว” เหยาจิ้นทงกระแอมไอแก้เก้อ พยายามทำเสียงให้ดูน่าเกรงขามที่สุด“ข้าเองก็... รู้สึกว่าวันนี้อากาศไม่ค่อยดีนัก กระดาษที่สำนักราชบัณฑิตน่าจะชื้นจนเขียนงานไม่ได้ ข้าจึงลาหยุดมาคอยดูแลท่านพ่อเสียหน่อย” พี่ใหญ่เหยาจิ้นอวี๋เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ากลับไม่กล้าสบตาหลิวรุ่ยหลินแม้แต่นิดเดียว“ข้าก็เหมือนกัน! วันนี้ที่ลานฝึกทหารมีแต่ฝุ่น ข้าไม่อยากหายใจเอาฝุ่นเข้าไป เลยกลับมา... เอ่อ มาช่วยพี่ใหญ่ดูอาการท่านพ่อ” พี่รองเหยาหมิงโพล่งขึ้นม

หลิวรุ่ยหลินหน้าแดงเล็กน้อย แล้วพูดออกไปราวกับสิ่งนี้คือสิ่งธรรมดาสามัญที่อ๋องผู้หนึ่งจะกระทำกับหญิงสาวผู้หนึ่ง“ท่านอ๋องเอาลมหายใจของเจินเจินไปเป็นมัดจำ ดังนั้นตอนนี้เจินเจินแต่งให้ผู้อื่นมิได้แล้วนะเจ้าคะ เพราะท่านอ๋องบอกว่าถ้าผิดสัญญาสวรรค์จะลงโทษเจินเจิน”“มัดจำ... ละ... ลมหายใจ บัดซบ!”เสียงอุทานประสานสายดังลั่นโถงบุปผา เหยาจิ้นทงโกรธจนหน้าเขียวหน้าแดง ส่วนเหยาจิ้นอวี๋และเหยาหมิงถึงกับกุมขมับทันที มู่หย่งฉีเจ้าคนสารเลว! นอกจากจะกล้าแตะต้องแก้วตาดวงใจของพวกเขาแล้ว ยังกล้าขู่สาวน้อยที่ไม่รู้ความด้วยเรื่องสวรรค์ลงโทษอีก ทั้งสามนึกก่นด่าเว่ยอ๋องจอมเสเพลไม่หยุดเหอเหมียวลี่ที่นั่งฟังเงียบๆ มานานวางถ้วยชาลงอย่างใจเย็น นางมองหน้าบุตรสาวครู่หนึ่งก่อนจะหันไปหาบุรุษทั้งสาม“ท่านโหว อาอวี๋ อาหมิง พวกท่านใจเย็นๆ กันก่อนเถิด ในเมื่อห้ามพวกเขาไม่ไหว เช่นนั้นก็รอดูท่าทีของเว่ยอ๋องตอนเจรจากัน ในเมื่อเขากล้าสัญญาว่าจะให้ตำแหน่งพระชายาเอกกับเจินเอ๋อร์ เขาก็ต้องทำให้วังหลวงยอมรับเจินเอ๋อร์เป็นสะใภ้หลวงให้ได้ และนอกจ

ซือกูกูเริ่มออกเดินนำทันที หวังจะใช้จังหวะการเดินในวังหลวงที่ซับซ้อนและเร่งเร้าประกอบกับลมหนาวที่บาดผิวทำให้คุณหนูจวนโหวผู้บอบบางเหนื่อยหอบ ทว่าก้าวเดินไปได้เพียงไม่กี่สิบอึดใจ เหยาหลิงเจินที่ก้าวตามจี้มาติดๆ ก็เริ่มเปิดฉากกดดันคืนทันที“ไวอีกนิดสิกูกู ทำไมเดินช้าจัง วังออกจะใหญ่โต เดินช้าแบบนี้มีหวังโดนประหารเพราะมัวงุ่มง่าม!”ซือกูกูชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นางเหลือบมองเด็กสาวข้างหลังด้วยสายตาถือดีในฐานะผู้ที่ทำงานในวังมานาน ก่อนจะแค่นยิ้มบางแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความมั่นใจ“ในเมื่อคุณหนูอยากให้เร่งฝีเท้า ก็เดินตามข้าให้ทันก็แล้วกันเจ้าค่ะ”สิ้นคำ ซือกูกูก็เริ่มสับเท้าก้าวเดินเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่อง หวังจะทิ้งห่างให้เด็กสาวข้างหลังหลุดกระบวน ทว่านางกลับคิดผิด เพราะไม่ว่านางจะเร่งเพียงใด เสียงฝีเท้าของเหยาหลิงเจินก็ยังคงดังสม่ำเสมอจี้อยู่ข้างหลังไม่ห่าง มิหนำซ้ำคำพูดกวนประสาทที่แฝงความใสซื่อยังคงดังไล่หลังมาไม่หยุด“เร็วอีกนิดสิ ทำไมถึงอืดอาดอย่างนี้นะ”“นั่นสิเจ้าคะ หรือว่