Lahat ng Kabanata ng ปริศนาชะตาชายารัก: Kabanata 101 - Kabanata 110

เยี่ยนจิ้นหลิงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะพึงใจนั้นทำเอาบรรยากาศรอบกายหนาวเยือกขึ้นมาทันตา เขาหุบพัดหยกในมือดัง ฉับ ก่อนจะปรายตาที่พราวระยับไปด้วยเล่ห์กลมองไปยังเว่ยอ๋องที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยความโกรธขึ้ง“ใครบอกว่าข้าต้องการครอบครองศาสตราวุธวิเศษกันเล่าเว่ยอ๋อง ข้าไม่ได้โง่เขลาถึงขั้นอยากจะสู้รบตบมือกับเจตจำนงของสิ่งที่เลือกเจ้าของเองได้หรอกนะ” กุนซือผมเงินเว้นจังหวะ พลางขยับรอยยิ้มมุมปากที่ดูสูงส่งทว่าร้ายกาจ “ข้าไม่ได้ต้องการตัวธนู แต่ข้าต้องการ ‘ผลลัพธ์’ ที่มีเพียงธนูชิ้นนั้นจะทำได้ต่างหาก”มู่หย่งฉีขมวดคิ้วมุ่น แววตาสั่นไหวด้วยความสังหรณ์ใจ “ท่านหมายความว่าอย่างไร”“อินทรีสวรรค์หมื่นลี้” เยี่ยนจิ้นหลิงเอ่ยชื่อสัตว์เทพในตำนานออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ “ในบรรดาอาวุธทั่วแผ่นดิน มีเพียงแรงกดดันจากว่านซิงกงในมือท่านเท่านั้นที่จะสยบมันได้ ข้าต้องการมันมาเป็นสัตว์เลี้ยงในศาลาของข้าสักตัว... ทว่ามีข้อแม้สำคัญอย่างหนึ่งคือ ท่านต้องพามันกลับมาหาข้าแบบที่ยังมีลมหายใจ ห้ามบุบสลาย และห้ามตายเด็ดขาด”มู่หย่งฉีแทบหยุดหายใจ การสังหารสัตว์เทพที่ว่องไวดุจสายฟ้าก็นับว

ผ่านพ้นไปเจ็ดวันแล้วหลังจากที่เว่ยอ๋องออกเดินทางมุ่งหน้าสู่หุบเขาห่างไกล บรรยากาศในจวนเจิ้นหนิงโหวแม้จะดูสงบเรียบง่าย แต่ในใจของหลิวรุ่ยหลินกลับมิได้สงบนิ่งตามไปด้วย นางยังคงเฝ้าครุ่นคิดถึงเบาะแสของสำนักอสนีเมฆาที่เริ่มมีความเคลื่อนไหวแปลกๆ ข้อมูลเหล่านั้นยังคงคลุมเครือทว่าชวนให้กังวลใจยิ่งนักทางด้านจวนชิงผิงโหวเองก็มีข่าวคราวให้ต้องจัดการ เมื่อนายท่านกัวและฮูหยินเริ่มอยู่มิสุข พยายามเสาะหาบุตรเขยคนใหม่เพื่อลบคำครหาเรื่องที่กัวรั่วชิงต้องหย่าขาดจากสามีเก่า แม้หลิวรุ่ยหลินจะแอบเป็นห่วงสหายรักอยู่บ้าง เพราะรู้ดีว่ากัวรั่วชิงมีใจให้หวงเชียนเล่อที่กำลังติดตามท่านอ๋องไป แต่เมื่อได้พบกันที่จวน กัวรั่วชิงกลับส่งยิ้มบางๆ มาให้พลางยืนยันหนักแน่น“เจินเจิน เจ้าไม่ต้องกังวลแทนข้าหรอก เรื่องหาคู่ดูตัวพวกนี้ข้ารับมือได้สบายมาก ว่าแต่เจ้าเถอะ... พักนี้ดูซูบผอมลงไปนะ ขากลับก็แวะซื้อขนมอร่อยๆ ทานเสียหน่อยเถิด”เมื่อได้ใบเบิกทางจากสหายรัก หลิวรุ่ยหลินจึงอาศัยช่วงเวลาขากลับ แสร้งบ่นงอแงกับเหยาปิงว่าอยากแวะเที่ยวชมตลาดกลางเมืองเพื่อหาซื้อเครื่องประดับและขนมกินเล่นตามนิสัยคุณหนูสี่ผู้เอาแต่ใจ เหยาปิงที่

หลิวรุ่ยหลินแสร้งเอียงคอถามคั่นจังหวะด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “เอาอกเอาใจอย่างไรหรือพี่เจียง เหมือนท่านพ่อข้าหรือเปล่าที่ท่านแม่พูดอะไรก็ทำตามหมดเลย”เจียงห่าวพ่นลมหายใจออกจมูกพลางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “ใช่แล้ว ตอนนี้เลยกลายเป็นศิษย์พี่ที่คอยควบคุมดูแลสำนักอย่างกับเป็นเจ้าสำนักเสียเอง ข้าล่ะงงใจสตรีจริงๆ จู่ๆ จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนั้นเชียว บางทีข้ายังนึกสงสัยว่านางใช่ท่านเจ้าสำนักคนเดิมจริงหรือเปล่า”นางหยิบขนมเปี๊ยะส่งให้เจียงห่าวอีกชิ้นพลางหัวเราะคิกคัก “แล้วญาติพี่น้องของท่านเจ้าสำนักไม่ว่าหรือ ที่อยู่ๆ จะยกสำนักให้ผู้อื่น”“ท่านเจ้าสำนักคนปัจจุบันมีน้องสาวอยู่ผู้หนึ่ง และนางคงไม่ขัดข้องอะไร เพราะสำนักของเราไม่ได้สืบทอดตำแหน่งกันทางสายเลือด แต่คัดเลือกมาจากศิษย์เอกที่เจ้าสำนักเคี่ยวกรำมาแต่เยาว์วัย รองเจ้าสำนักมีคุณสมบัติเป็นรองท่านเจ้าสำนักหลิวผู้เดียว หากนางเลือกเขาสืบทอด ก็ไม่ถือว่าผิดธรรมเนียมอะไรมากมาย”“ที่แท้ท่านเจ้าสำนักมีน้องสาว แล้วนางสวยหรือไม่”“แน่นอนว่าเจ้าสำนักกับคุณหนูรองหลิวซวงซวงนั้นงดงามเป็นที่เลื่องลือในยุทธภพ ทั้งคู่เป็นฝาแฝดกันด้วยนะ” เจียงห่าวก

หลิวรุ่ยหลินแสร้งทำตาโต ปรบมือชอบใจราวกับเด็กที่ได้ยินเรื่อง rรื่นเริง “โหว งานชุมนุมหรือพี่ชายเจียง มันคืออะไรหรือ มีคนมาเยอะแยะเหมือนงานเทศกาลหรือไม่”เจียงห่าวหัวเราะร่วนพลางอธิบายด้วยท่าทางภาคภูมิใจ “ย่อมยิ่งใหญ่กว่างานเทศกาลธรรมดา เพราะยอดฝีมือจากหกสำนักใหญ่ทั่วแผ่นดินจะมารวมตัวกันเพื่อประลองวรยุทธ์และแลกเปลี่ยนวิชาความรู้ เป็นงานที่เป็นหน้าเป็นตาที่สุดในยุทธภพ ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเจ้าสำนักหลิวของพวกข้าจะเดินทางจากฉางหยางมาปรากฏตัวและประลองยุทธ์ในครานี้ด้วย แม้ว่านางอาจจะตามมาทีหลังในวันเปิดพิธี แต่ชื่อเสียงของนางก็เพียงพอจะทำให้ผู้คนหลั่งไหลกันมาจนล้นเมืองหลวงแล้ว”แววตาที่จ้องมองเจียงห่าวดูใสแจ๋ว ทว่าในใจของหลิวรุ่ยหลินกลับเย็นเยียบ‘นางตัวปลอมจะมาเมืองหลวงงั้นหรือ ดีนัก... ข้าจะได้เห็นกับตาว่าเจ้าเป็นผู้ใด’“พี่ชายเจียง...” นางเริ่มใช้ลูกไม้ของคุณหนูใสซื่อ เอื้อมมือไปดึงชายแขนเสื้อเขาส่ายไปมาเบาๆ แววตาอ้อนวอนดุจลูกกวางตัวน้อย “ข้าอยากไปดูการประลอง อยากเห็นจอมยุทธ์ตัวจริงสู้กันเหมือนที่ท่านเล่า ข้าอยากเห็นพี่ชายเจียงเอาชนะคนอื่นบนเวทีด้วย พี่ชายเจียงพานน้องสาวคนนี้ไปเปิดหูเปิดตา

ผ่านไปหลายวันอาการของคุณหนูสี่ก็ทรงๆ ทรุดๆ มีเพียงเสียงไอโขลกและเสียงเพ้อพร่ำที่ลอดออกมาทำให้ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าใกล้เรือนพัก แม้แต่เหยาฉิน เหยาจู หรือเหยาฮวา ต่างก็ถูกเหยาปิงกันตัวไว้อยู่นอกเรือนทั้งสิ้นเมื่อเตรียมการทุกอย่างพร้อมสรรพ หลิวรุ่ยหลินเลือกสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีเรียบไม่ฉูดฉาดที่ช่วยให้ดูกลมกลืนไปกับฝูงชนทั่วไปได้ง่ายที่สุด นางหันไปมองเหยาปิงที่กำลังจัดเตรียมหมอนข้างวางซ้อนกันใต้ผ้าห่มเพื่อทำหุ่นหลอกตาอยู่ในห้อง“หากใครมาถาม ให้บอกว่าข้าเพิ่งกินยาและหลับไป”“รู้แล้วๆ คุณหนูระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ” เหยาปิงตอบด้วยน้ำเสียงกังวล พลางรีบเดินตามคุณหนูออกไปที่กำแพงลับหลังเรือนพักซึ่งไร้ผู้คนหลิวรุ่ยหลินแสร้งทำท่าทางเก้กังขณะพยายามจะปีนขึ้นไปบนกองไม้ที่วางสุมไว้ นางต้องทำเป็นอาศัยแรงผลักจากเหยาปิงช่วยพยุงจนแทบจะทุลักทุเล เพื่อไม่ให้สาวใช้คนสนิทระแคะระคายว่านางมีวรยุทธ์ล้ำเลิศเพียงใด“คุณหนูไหวไหมเจ้าคะ” เหยาปิงกระซิบถามพลางใช้ไหล่ดันเท้าคุณหนูขึ้นไป“ไหว... เจ้ากลับไปเฝ้าห้องเถิด” หลิวรุ่ยหลินตอบพลางออกแรงถีบตัวข้ามขอบกำแพงไปอย่างบังเอิญ ดูเหมือนคนที่ปีนป่ายทั่วไป ทว่าทันทีที