Lahat ng Kabanata ng ปริศนาชะตาชายารัก: Kabanata 111 - Kabanata 120

หลิวรุ่ยหลินมิได้มีท่าทีลนลานกับคำประกาศต่อให้สามกระบวนท่าของเซี่ยมู่หยาง นางเพียงปรายตาที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงไปทางบุรุษผู้สง่างามเบื้องหน้า ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งจอมยุทธ์ผู้ทรงธรรมนั้นทำให้นางใจสั่นระรัว นางพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตีรวน ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังชั้นวางอาวุธที่ตั้งอยู่ขอบสนามเพื่อเลือกเครื่องมือที่เหมาะสมที่สุดในยามนี้มือเรียวบางไล่เรียงไปตามด้ามอาวุธต่างๆ อย่างไม่รีบร้อน จนกระทั่งหยุดลงที่อาวุธชิ้นหนึ่งซึ่งถูกวางไว้ตรงมุมสุด มันคือกระบี่อ่อนที่ใบกระบี่บางเฉียบและยืดหยุ่นสูงทันทีที่หลิวรุ่ยหลินชักมันออกจากฝัก เสียงเหล็กบางกรีดอากาศก็ดังกังวานไปทั่วลานประลอง ตัวกระบี่ไหวระริกประดุจสายน้ำยามต้องลมสะท้อนแสงแดดเป็นประกายวาววับ นางสะบัดข้อมือเพียงคราเดียว ปลายกระบี่ที่พยศกลับม้วนตัวอย่างเชื่อฟังรอบแขนเสื้อของนาง ท่วงท่าการควบคุมอาวุธที่ช่ำชองนี้ทำเอาจอมยุทธ์ผู้อาวุโสหลายคนถึงกับขยับกายมองด้วยความสนใจนางเดินกลับมาหยุดยืนเบื้องหน้าเซี่ยมู่หยาง แววตาหลังผ้าคลุมหน้านิ่งสงบประดุจน้ำในสระที่ไร้ระลอก“เชิญท่านรองเจ้าสำนักเซี่ยชี้แนะ”สิ

หลิวรุ่ยหลินอาศัยแรงเหวี่ยงจากการล้มม้วนตัวกลับขึ้นมายืนได้อย่างมั่นคง ในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่ของเซี่ยมู่หยางพุ่งเข้าถึงคอหอย หลิวรุ่ยหลินสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว พัดเหล็กในมือพลันคลี่ออกดังกริ๊งยาวนาน นางวาดพัดสลายแรงจู่โจมด้วยท่าพิรุณโปรยปรายจนกระบี่ของเซี่ยมู่หยางเบนออกไปอย่างรุนแรง ท่วงท่าการคลี่พัดที่พลิ้วไหวแต่แข็งแกร่งนั้นทำเอาคนทั้งลานประลองถึงกับนิ่งค้างไปตามๆ กันเซี่ยมู่หยางที่ถูกแรงปัดจนเสียหลักถอยไปสองก้าว จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยแววตาสั่นระริก ความรู้สึกคุ้นเคยที่เห็นนางใช้พัดเหล็กสลายเพลงกระบี่ของเขานั้น มันช่างเหมือนกับ... เหมือนกับสตรีนางนั้นที่ไม่ควรจะได้เห็นที่นี่ท่ามกลางความเงียบงัน เซี่ยมู่หยางเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก“...เจ้าเป็นใครกันแน่”สายตาของเซี่ยมู่หยางที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความสับสนและกดดัน คำถามที่ว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่” ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหลิวรุ่ยหลินราวกับเสียงอัสนีบาต แต่นางไม่มีเวลามานั่งรำลึกความหลังหรืออธิบายประวัติชีวิตให้ใครฟังทั้งนั้น ลมปราณที่ถูกกระแทกกลับในอกทำให้รสคาวเลือดคลุ้งอยู่ในปาก ร่างกายของเหยาหลิงเจินสั่นเทาจนแท

หลิวรุ่ยหลินตัวแข็งทื่อ การที่เขาทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นสิ่งที่นางเพิ่งเผชิญ แต่กลับจงใจพูดเรื่องความลำบากของมู่หย่งฉีขึ้นมาดื้อๆ เช่นนี้ทำให้นางเริ่มทำตัวไม่ถูก ความอึดอัดที่เขาไม่ถาม แต่เลือกจะคุยถึงสิ่งที่นางปรารถนา ก็คือการได้เป็นชายาของมู่หย่งฉี เพื่ออาศัยฐานะเพื่อกลับไปแคว้นเว่ย ทำให้นางอดขนลุกไม่ได้ คนผู้นี้เป็นใคร หรือเป็นตัวอะไรกันแน่“ให้ตายสิ ข้าไม่ชอบสายตาของคุณหนูสี่เอาเสียเลย มันไร้มารยาทมากนะรู้ไหม”หลิวรุ่ยหลินนิ่งอึ้ง นางรู้ดีว่าหากความลับเรื่องที่นางอยู่ที่นี่ในคืนนี้แพร่งพรายออกไปเพียงนิด ไม่ใช่แค่ตัวนาง แต่จวนเจิ้นหนิงโหวทั้งจวนคงได้พินาศด้วยข้อหาหลอกลวงเบื้องสูงเป็นแน่“ขออภัยที่เสียมารยาท เพียงแต่ผู้น้อยไม่แน่ใจว่าควรทำเช่นไร”เยี่ยนจิ้นหลิงขยับรอยยิ้มพรายที่ดูไม่ออกว่าคิดสิ่งใด “ไม่ต้องห่วง สำหรับข้า เจ้าก็คือคุณหนูสี่ผู้เขลาเบาปัญญาที่กุมหัวใจเว่ยอ๋องเอาไว้ มิใช่ใครอื่นที่ข้าต้องเสียเวลาหาคำตอบ”นั่นหมายความว่า...“ท่านจะช่วยข้าหรือ”บุรุษผมสีเงินแสยะแย้มยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกขบขัน “ก็ลองขอร้องข้าดูสิ”“ข้า... ข้าก็แค่หายดีแล้ว แต่...” หลิวรุ่ยหลินพยายามค

เหยาปิงแทบจะเข่าอ่อนลงตรงนั้น นางยืนพิงบานประตูด้วยความหวาดหวั่น ฮูหยินเจิ้นหนิงโหวนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องนอนแบบนี้ หากคุณหนูของนางไม่กลับมาแล้วฮูหยินเกิดจับได้ คืนนี้ตนเองคงถูกโบยจนตายเป็นแน่ฟึ่บ!ทันใดนั้น เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงนิดดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเงาร่างสายหนึ่งที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้องนอนอย่างเงียบเชียบ เหยาปิงหันไปมองด้วยความตกใจจนเกือบจะกรีดร้องออกมา แต่ก็ต้องรีบเอามือตะครุบปากตัวเองไว้ เมื่อเห็นว่าเป็นคุณหนูสี่ที่นางรอคอย“คุณหนู” เหยาปิงกระซิบเสียงสั่น พุ่งเข้าไปหาหลิวรุ่ยหลินที่ยังอยู่ในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาของคุณชายเยี่ยน “รู้หรือไม่ ฮูหยินนั่งรออยู่หน้าโถงโน่นเจ้าค่ะ บ่าวจะหัวใจวายตายอยู่แล้ว”หลิวรุ่ยหลินรีบชูนิ้วขึ้นแตะปาก “ชู่ววว... ข้ารู้แล้ว ข้ากลับมาแล้วนี่ไง”นางรีบสะบัดเสื้อตัวนอกของเยี่ยนจิ้นหลิงออกแล้วซุกมันไว้ใต้ฟูกที่นอนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าชุดนอนตัวเดิมมาสวม แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงทันที ต่อให้มารดาไม่มีทางเข้ามาเพราะเรื่องโรคระบาด“เหยาปิง ไปบอกท่านแม่ว่าข้าตื่นแล้ว” หลิวรุ่ยหลินกระซิบสั่งเสียงรัว แววตามั่นคงขึ้นเหยาปิงสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วส่งเ

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมายังลานกว้างของจวนเว่ยอ๋อง ขับเน้นให้เห็นประกายแวววาวอันน่าอัศจรรย์บนกรงขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลานกรงนี้มิใช่กรงเหล็กทั่วไปที่หาได้ตามท้องตลาด แต่เป็นกรงวิเศษที่เยี่ยนจิ้นหลิงมอบให้มู่หย่งฉีก่อนออกเดินทาง ตัวกรงหล่อขึ้นจากเหล็กไหลทมิฬผสมกับแร่เงินเย็นจากก้นเหวลึก พื้นผิวของซี่กรงสลักอักขระโบราณสีทองหม่นที่คอยสะกดพลังธาตุลมของสัตว์เทพไว้ไม่ให้แผลงฤทธิ์ ทุกครั้งที่นกยักษ์ขยับกาย อักขระเหล่านั้นจะเปล่งแสงวาบขึ้นจางๆ ราวกับมีชีวิต เพื่อสยบความดุร้ายของสิ่งมีชีวิตเบื้องหลังซี่กรงเหล็กแกร่งภายในกรงนั้นคือ อินทรีสวรรค์หมื่นลี้ สัตว์เทพในตำนานที่ยากจะพบเจอได้ง่ายๆ ร่างกายของมันใหญ่โตกำยำ ปกคลุมด้วยขนสีเงินยวงละเอียดลออที่สะท้อนแสงแดดออกมาเป็นประกายรุ้งอย่างน่าทึ่ง ราวกับว่ามันถูกถักทอขึ้นมาจากแสงจันทร์และละอองดาว ขนบริเวณหัวและคอเป็นสีเทาอมเข้มตัดกับสีเงินของลำตัว ทำให้มันดูมีอำนาจและสง่างามอย่างยิ่ง ดวงตาคมกริบสีทองสุกใสของมันจ้องมองมนุษย์เบื้องหน้าด้วยท่วงท่าทระนงและเยือกเย็น แม้จะถูกกักขังอยู่ภายใต้อานุภาพของกรงวิเศษและว่านซิงกง แต่ก็ไม่ลดละความดุร้ายและความ